Rowy i kanały melioracyjne

Rowy i kanały melioracyjne oraz rzeczki i strumienie o stałym przepływie wody, przeznaczone do czerpania wody do celów przeciwpożarowych, powinny mieć zastawki umożliwiające częściowe spiętrzenie wody. Wszystkie zasoby wody znajdujące się w odległości nie przekraczającej 500 m od skrajnej zabudowy jednostki osadniczej powinny być przystosowane do poboru wody dla celów przeciwpożarowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Niekiedy wymagane są urządzenia do dezynfekcji ścieków zawierających bakterie chorobotwórcze (ze szpitali zakaźnych, zakładów utylizacyjnych itp.). Wymaganie to nie dotyczy zwykłych ścieków bytowo-gospodarczych, które także są niebezpieczne z sanitarnego punktu widzenia; wymaga się jedynie odprowadzania ich szczelnymi przewodami (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zupełnie odrębnym zagadnieniem jest rozważenie, czy bardziej opłacalne jest likwidowanie uciążliwości ścieków u źródła ich powstawania czy transportowanie ich ale tylko w granicach sieci wewnętrznej do miejsca, gdzie będą unieszkodliwione wspólnie z innymi ściekami tego samego rodzaju bądź przeciwnie innego rodzaju, dla wzajemnej neutralizacji (uprawnienia budowlane).

Dążenie do oszczędnego projektowania instalacji kanalizacyjnych jest naturalne, gdyż charakteryzują się one znacznym udziałem w kosztach budowy. Jednak wszelkie poczynania w tym kierunku nie mogą się ujemnie odbijać na właściwościach użytkowych i funkcjonalnych instalacji. Z tego i z wielu innych względów na instalacje, także i kanalizacyjne, nakładane są wymagania, które muszą być spełnione (program egzamin ustny). W Polsce obowiązujące jest w tej mierze zarządzenie nr 60 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 grudnia 1970 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać instalacje wodociągowe i kanalizacyjne, stanowiące ogólnopaństwowy akt prawny dotyczący sfery projektowania technicznego.

Władze lokalne lub tzw. odbiorcy ścieków (przedsiębiorstwa eksploatujące kanalizację komunalną) mogą niezależnie od tego wydawać własne, bardziej szczegółowe przepisy. Na przykład w Warszawie obowiązują ustalone przez MPWiK Wytyczne do projektowania instalacji wodociągowych i kanalizacyjnych, zawierające m.in. szczegóły rozwiązań technicznych łączenia instalacji wewnętrznych z kanałami publicznymi (opinie o programie).

Średnica nominalna

Wymagania i zalecane rozwiązania elementów instalacji oraz reguły i normy projektowe zostały ujęte w niektórych krajach rodzajem obszernych kodeksów (np. radzieckie Stroitielnyje Normy i Prawiła czy amerykański National Plumbing Code [6], mających (bądź nie) moc obowiązującą. Natomiast same reguły projektowania i sposoby obliczeń stanowią treść skromniejszych objętościowo norm państwowych w wielu innych krajach, szczególnie w odniesieniu do sieci przewodów w instalacji. W Polsce brakuje bardziej szczegółowych przepisów. Żeliwne rury i kształtki łączone są na kielichy. Kształt i wymiary kielicha określa PN-59/H-74075. Połączenie kielichowe uszczelnia się sznurem smołowym, który po ubiciu powinien zajmować 2/3 głębokości kielicha, oraz zaprawą cementową (segregator aktów prawnych).

Średnica nominalna w zasadzie odpowiada średnicy wewnętrznej przewodu. Według PN-54/H-02651 pojęcie średnicy nominalnej znamionuje wszystkie wzajemnie przynależne części rurociągu, jak rury, kształtki, armatura i te części maszyn, przyrządów i aparatów, do których przyłącza się armaturę lub rurociąg.

Do odprowadzania wód opadowych z rur spustowych do sieci kanalizacyjnych stosowane są żeliwne rury deszczowe wg PN-61/ /H-74088, natomiast do odprowadzania wód opadowych na powierzchnię terenu podrynniki wg PN-61/H-74089 (promocja 3 w 1).

Rury deszczowe produkowane są o średnicy nominalnej 150 mm i długościach użytkowych L =  1500 mm i 2000 mm. Masa jednej rury odpowiednio do długości wynosi ok. 33 i 43 kg. Podrynniki produkowane są o średnicy nominalnej 100 i 150 mm. Masa jednego podrynnika zależnie od średnicy wynosi ok. 16 i 23 kg.