Rozstaw strzemion

Pręty powinny być ze stali klasy A-III. W przypadku stali niższej klasy należy zwiększyć ilość zbrojenia odpowiednio do stosunku granic plastyczności stali. Zbrojenie wieńców równoległych do kierunku rozpięcia stropów przyjmuje się zwykle 2,3 cm². Pręty zbrojenia wieńców monolitycznych łączy się na zakład, rzadziej za pomocą spawania. Rozstaw strzemion powinien być nie większy niż 50 cm (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jeżeli w wieńcu kotwione są pręty zbrojenia wypuszczone z płyt, to pręty podłużne wieńca wykorzystywane są jako kotwie poprzeczne tego zbrojenia. Przekrój wieńca powinien być dostateczny dla otulenia prętów zbrojenia betonem z uwzględnieniem zagęszczenia prętów w miejscach ich łączenia. W związku z tym zaleca się, aby szerokość wieńca w najwęższym miejscu części użytkowej wynosiła co najmniej 3 cm (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jako połączenie wieńca ze ścianą, o charakterze kotwi, służyć mogą też pręty zabetonowane w złączu pionowym. Zbrojenie wieńców ukrytych może być umieszczone zarówno w płytach ściennych, jak i stropowych, możliwie blisko krawędzi styku. Umownie zwykło przyjmować się, że zbrojenie znajdujące się w odległości do 60 cm od krawędzi styku można uważać jeszcze ze zbrojenie wieńcowe (uprawnienia budowlane).

Zbrojenie wieńców ukrytych łączy się w analogiczny sposób jak pręty zakotwione w płytach stropowych, najczęściej za pomocą pętli, na zakład lub przez spawanie. Minimalną klasę betonu w płytach prefabrykowanych ścian konstrukcyjnych określają względy wykonawcze. Norma BN-78/8812-01 zaleca, aby wielkopłytowe ściany konstrukcyjne, nie zbrojone na nośność, były projektowane z betonu zwykłego klasy nie niższej niż BI5 lub z betonów kruszywowych klasy nie niższej niż B5 w przypadku ścian samonośnych, i B7,5 w przypadku ścian nośnych (program egzamin ustny).

Zastosowanie betonów lekkich

Stosowanie betonu zwykłego klasy niższej niż B15 przedłuża cykl twardnienia betonu w formie z uwagi na wymagania co do minimalnej wytrzymałości betonu w chwili podnoszenia. Ponadto powoduje częściowe pojawienie się rys technologicznych oraz nie zapewnia uzyskania dostatecznie gładkich powierzchni prefabrykatów (opinie o programie).

W uprzemysłowionej produkcji prefabrykatów stosuje się zwykle betony klas B20 do B30, niekiedy B35. Przy należytym składzie mieszanki betonowej i właściwym jej zagęszczeniu wytrzymałość taką uzyskuje się łatwo przy ilości cementu nie przekraczającej 300-320 kg/m³. Gdy dąży się do skrócenia cyklu produkcji, należy stosować beton o wyższej wytrzymałości końcowej, mimo że nie jest to wymagane z uwagi na projekt konstrukcyjny.

Ograniczenie klasy kruszywowych betonów lekkich wynika ze stosunkowo dużej odkształcalności betonów niższych klas. W budynkach o niższej liczbie kondygnacji, tj. ok. 3-4, nie ma w zasadzie przeszkód w stosowaniu betonów B5 w ścianach nośnych, z tym jednak że w przypadku, gdy nie jest to beton o strukturze zwartej, należy pręty zbrojenia płyty zabezpieczyć odpowiednio przed korozją (segregator aktów prawnych). Przy projektowaniu budynku należy poza tym dążyć do możliwie równomiernego obciążenia wszystkich ścian i unikać silnie obciążonych filarków. Zalecenia te są tym bardziej istotne, im niższy współczynnik sprężystości betonu i im mniej zwarta struktura betonu.

Zastosowanie betonów lekkich do ścian wewnętrznych wymaga uzasadnienia techniczno-ekonomicznego. W przypadku ścian zbrojonych minimalna klasa betonu powinna być z natury rzeczy wyższa niż w przypadku ścian nie zbrojonych. Grubość płyt. Grubości płyt ściennych uwarunkowane są głównie względami technologicznymi ich produkcji oraz graniczną smukłością. Istotnymi czynnikami są również wymagania użytkowe (np. izolacja akustyczna i ognioodporność ogniowa) (promocja 3 w 1). W normie BN-78/8812-01 grubości płyt uzależnia się od granicznych ich smukłości, tj. od stosunku ich wysokości l_vp do grubości h_v} zróżnicowanych w zależności od rodzaju i klasy betonu.