Roztwory asfaltowe do gruntowania

I tak: Bitizol P, tzw. półpłynny, ma konsystencję rzadkiej pasty, Bitizol D i Abizol D (zwane dachowymi) mają konsystencję rzadkiego ciasta, a Bitizol G i Abizol G (gęste) - gęstego ciasta. Pozwala to na znaczne zróżnicowanie zakresu ich stosowania w zależności od rodzaju wykonywanej izolacji (program uprawnienia budowlane na komputer).

Lepiki smołowe. Lepiki smołowe są to masy składające się z paku miękkiego lub z mieszaniny paku normalnego ze smołą dachową z węgla kamiennego oraz dodatków uszlachetniających, np. paków tłuszczowych, kalafonii itp., wpływających na poprawienie jakości lepiku. Obecnie produkuje się lepiki smołowe stosowane na gorąco w dwóch rodzajach: A-bez wypełniaczy, B-z wypełniaczami mineralnymi. Lepik rodzaju B zawiera wypełniacze mineralne w ilości nie większej niż 35%, w tym wypełniaczy włóknistych nie więcej niż 15%. Lepiki smołowe w temperaturze 20°C są substancjami stałymi, o barwie czarnej, bez widocznych wtrąceń ciał obcych lub cząstek wypełniaczy nie pokrytych masą smołową (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Stopiony i podgrzany do temperatury 140-160°C lepik smołowy powinien się dać rozprowadzać na powierzchniach betonowych za pomocą szczotki dekarskiej. Warstwa lepiku powinna mieć grubość 1-2 mm.

Smoła dachowa oraz lepik smołowy z węgla kamiennego mogą być stosowane jako masy izolacyjne i lepiki do klejenia pap smołowych, jeśli spełniają wymagania PN-63/B-24626 dla lepiku rodzaju A (lepik smołowy bez wypełniaczy). Lepików smołowych stosowanych na zimno przemysł krajowy dotychczas nie produkuje.

Roztwór asfaltowy, zwany też upłynnionym asfaltem, jest to asfalt przemysłowy PS-75 (lub inne asfalty o temperaturze mięknienia wg PiK nie niższej niż 70°C) rozpuszczony w benzynie do lakierów, solwentnafcie lub oleju neutralnym. Roztwór asfaltowy powinien być jednorodną cieczą barwy czarnej, bez zawiesin, osadu i zanieczyszczeń mechanicznych (uprawnienia budowlane).

Emulsje asfaltowe

Zgodnie z wymaganiami PN-74/B- 24622 roztwór asfaltowy w temperaturze 20±2°C powinien się łatwo rozprowadzać i tworzyć równą, cienką błonę bez pęcherzy. Błona ta po 12 godzinach schnięcia przy dotknięciu nie powinna brudzić palca. Lepkość roztworu asfaltowego, mierzona kubkiem wypływowym Forda średnicy 4 mm, powinna wynosić 15-50 s (program egzamin ustny).

W kraju produkowane są roztwory asfaltowe o nazwach handlowych:

• Bitizol R - produkowany przez Pruszkowskie Zakłady Materiałów Izolacyjnych, Abizol R i Abizol P - produkowane przez ZZG „Inco”,
• Asfaltina - produkowana przez Spółdzielnię Pracy „Kopaliny Mineralne” w Kielcach.

Bitizol R, Abizol R i Asfaltina w normalnych warunkach mają konsystencję rzadkiej śmietany i mogą być traktowane jako materiały równorzędne, Abizol P ma konsystencję gęstej śmietany wskutek mniejszej zawartości rozpuszczalników (a większej asfaltu) niż np. Abizol R (opinie o programie).

Emulsja asfaltowa izolacyjna jest dwufazowym układem wody i asfaltu, w którym woda stanowi fazę ciągłą, a asfalt fazę rozproszoną, składającą się z cząstek o wymiarach poniżej 10 mikronów. Trwałość układu uzyskuje się dzięki dodatkowi odpowiednich emulgatorów i stabilizatorów. W zależności od rodzaju użytych emulgatorów emulsje asfaltowe dzielą się na:

• A - emulsje asfaltowe anionowe (średniowiążące),
• K - emulsje asfaltowe kationowe (szybkowiążące),
• N - emulsje asfaltowe niejonowe (wolnowiążące).

 Emulsje asfaltowe kationowe stosowane są również do wykonywania izolacji przeciwwodnych metodą natrysku emulsji asfaltowych i lateksu butadieno-styrenowego. Asfaltowe kity uszczelniające należą do grupy kitów plastycznych. W budownictwie są one stosowane głównie do wypełniania szczelin dylatacyjnych (segregator aktów prawnych).

Według PN-74/B-30175 kit asfaltowy uszczelniający jest masą składającą się z asfaltów ponaftowych, wypełniaczy mineralnych, plastyfikatorów oraz innych dodatków zwiększających przyczepność kitu do powierzchni uszczelnianych. W zależności od penetracji rozróżnia się dwa rodzaje kitu: KF i SB. W zależności od przeznaczenia w każdym rodzaju rozróżnia się dwie odmiany kitu: P - do uszczelnień poziomych - i N - do uszczelnień pionowych (promocja 3 w 1).