Rozwinięcie celów

Rozwinięcie celów polega na weryfikacji i rozwinięciu celów strategicznych uprzednio sformułowanych (program uprawnienia budowlane na komputer). Rozwinięcie to powinno wynikać przede wszystkim z diagnozy szans i zagrożeń w postaci celów szczegółowych w kompozycji sektorowej. Możliwe są dwie sytuacje:

1. rozwinięcie celów szczegółowych w ujęciu branżowym (sektorowym),
2. wykrycie i rozwinięcie celu (-ów) szczegółowych, których strategie generalne nie artykułowały, a które na podstawie diagnozy szans i zagrożeń uznano za istotne.

Jest to zgodne z metodologicznym podejściem do formułowania strategii rozwoju jako działania iteracyjnego. Natomiast niepożądanym jest artykułowanie celów sprzecznych z już przyjętymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Projekcja wizji i strategii jako scenariusze prognostyczne, prospektywne w dwóch możliwych ujęciach:

• scenariuszy eksploracyjnych operujących zarówno pożądanymi stanami, jak i pożądanymi działaniami, które mogłyby wzmocnić konkretne atuty i szanse bądź redukować konkretne zagrożenia ujawnione w kroku 2; są to więc scenariusze zakładające świadomą ingerencję podmiotu sterującego,
• scenariuszy antycypacyjnych wychodzących od pożądanych, spójnych i logicznych obrazów przyszłości (obrazowania celów) i postulujących wstecz sytuacje i mechanizmy pozwalające na osiągnięcie pożądanych celów (uprawnienia budowlane).

Instrumentacja zdeterminowana jest czterema podstawowymi grupami instrumentów:

1. prawnodecyzyjnymi, np. plany zagospodarowania przestrzennego,
2. organizacyjno-instytucjonalnymi, np. bank komunalny, agencje rozwoju,
3. ekonomicznymi, takimi jak: podatki, opłaty i inne,
4. informacyjnymi, np. promocja strategii rozwoju, katalog ofert. Instrumentacja ma także charakter strategiczny i ofensywny, powinna więc zawierać postulaty innowacyjne, kreowanie nowych instrumentów lub aktywne wykorzystywanie istniejących, lecz nie stosowanych (np. obligacje mieszkaniowe) (program egzamin ustny).

Warunki monitorowania przemian są zdeterminowane celami utylitarnymi monitoringu, polegającymi na tworzeniu stałych i permanentnych podstaw informacyjnych:

• kontroli realizacji strategii,
• procesu lokalizacyjnego,
• planowania przestrzennego,
• przeciwdziałań naruszeń równowagi (ekologicznej, społecznej) (opinie o programie).

Funkcją użyteczności monitoringu jest ciągłość oraz racjonalna selektywność. Nie można bowiem trafnie reagować, dysponując nieciągłą bazą informacyjną. Nie sposób także prowadzić stałej obserwacji wszystkich elementów strategii branżowych. Ponieważ monitoring powinien być podstawą szybkiego reagowania podmiotu realizującego (sterującego) strategię, powinien obejmować przede wszystkim segmenty, działania sterujące strategią branżową poprzez realizację polityk branżowych.

Monitoring należy traktować zarówno jako krok ostatni, zamykający pierwszą iterację formułowania strategii i polityk branżowych, jak i krok pierwszy drugiej iteracji, podjętej w zależności od zmiany uwarunkowań, szczególnie zewnętrznych, które mogą się zmieniać niezależnie od woli i działań podmiotu strategii (segregator aktów prawnych).

Istotnym elementem metody jest spełnienie warunku dążenia do maksymalnej spójności wzajemnej strategii i polityk branżowych, a co najmniej ich niesprzeczności. Służyć temu powinna chociaż dwukrotna synteza strategii i polityk branżowych:

1. po sformułowaniu scenariuszy uwarunkowań rozwijających diagnozę szans i zagrożeń,
2. po sformułowaniu scenariuszy prognostycznych jako projekcji wizji. Walorem użytecznym metody powinna być enumeracja „gorących" miejsc i problemów. „Gorące" miejsca powinny spowodować równoczesne podjęcie strategii i polityk obszarowych (promocja 3 w 1).

„Gorące" problemy natomiast powinny pozwolić na tworzenie podstaw strategii społecznej, która w dużym stopniu wiąże się z politykami, np.: socjalną, kulturalną, mieszkaniową, oświatową, lecz wymaga oddzielnego artykułowania, odniesionego do pożądanego wsparcia społecznego strategii i polityk branżowych.