Rozwój spółdzielczości mieszkaniowej

Autor przy omawianiu poszczególnych zagadnień porównuje sytuację mieszkaniową w Moskwie z sytuacją w innych dużych miastach Europy zachodniej. W każdym przypadku porównanie to jest wielce niekorzystne dla Moskwy. Książka dzisiaj ma już charakter historyczny, ale po jej przeczytaniu wymowne stają się rozmiary wysiłku, jakiego dokonano likwidując tak trudne i w gruncie rzeczy nieludzkie warunki mieszkaniowej przedrewolucyjnej Moskwy (program uprawnienia budowlane na komputer).

Rozwój spółdzielczości mieszkaniowej spowodował, podobnie jak w innych krajach socjalistycznych, pojawienie się całego szeregu artykułów w pismach codziennych i periodykach. Ukazują się też publikacje książkowe, do których należy wymieniona w tytule, będąca przedmiotem niniejszej recenzji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Książka „O czym powinien wiedzieć członek spółdzielni mieszkaniowo-budowlanej” nie ma charakteru masowej broszury, jak mógłby sugerować jej tytuł i to, że została wydana w 13 tys. egzemplarzy. Obok wyjaśnień i naświetleń obowiązujących przepisów w zakresie spraw organizacyjnych i spółdzielczej gospodarki mieszkaniowej zawiera ona źródłowe informacje w postaci odsyłaczy. Przeznaczona jest dla członków i kandydatów na członków, pracowników organów mieszkaniowo-komunalnych miejskich rad narodowych oraz pracowników spółdzielni (uprawnienia budowlane).

Celem publikacji jest poinformowanie czytelników o zadaniach i organizacji wewnętrznej spółdzielni mieszkaniowo-budowlanych, o powiązaniach jej z radami narodowymi, o prawach i obowiązkach spółdzielni oraz członków, szczególnie w zakresie dyspozycji mieszkaniem i wkładem (udziałem) budowlanym (program egzamin ustny).

Rozwój spółdzielczego budownictwa mieszkaniowego

Na treść książki składają się następujące rozdziały:

1. ogólny wstęp informujący o problemach budownictwa mieszkaniowego i spółdzielczości mieszkaniowej w świetle uchwał XXII Zjazdu Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego oraz uchwały Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii i Rady Ministrów Związku Radzieckiego z 1 czerwca 1962 r. „O indywidualnym i spółdzielczym budownictwie mieszkaniowym”,
2. sytuacja prawna spółdzielni mieszkaniowo-budowlanych (organizacja, prawa i obowiązki, organy spółdzielni, nadzór i kontrola działalności spółdzielni ze strony władz i organów spółdzielni, likwidacja spółdzielni) (opinie o programie),
3. członkostwo w spółdzielni (tryb przyjmowania członków, ich prawa i obowiązki, wykluczenie członka ze spółdzielni, prawo użytkowania mieszkania przez rodzinę członka spółdzielni, dziedziczenie wkładu),
4. użytkowanie terenów budowlanych, budownictwo i remonty domów (tryb przydziału dziadek budowlanych pod spółdzielcze budownictwo mieszkaniowe, zlecanie (zawieranie) umów na realizację inwestycji, tryb przejmowania budynków mieszkalnych do eksploatacji, budowa urządzeń towarzyszących, kapitalne i bieżące remonty),
5. działalność finansowa i administracyjna spółdzielni (środki finansowe i źródła ich tworzenia, tryb ich wydatkowania, kredytowanie budownictwa, aparat administracyjny i usługowy spółdzielni).

Z wstępnych informacji wynika, że w miastach i osiedlach robotniczych wybudowano w latach 1954-1963 ponad 17 min mieszkań, a na wsi około 6 min domów. Sytuację mieszkaniową poprawiło sobie 108 min ludzi. Zgodnie z programem XXII Zjazdu Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego w latach 1961-1970 problem mieszkaniowy zostanie zupełnie rozwiązany (segregator aktów prawnych).

Rozwój spółdzielczego budownictwa mieszkaniowego jest wynikiem uchwał podjętych na XXII Zjeździe i cytowanej wyżej uchwały władz centralnych Związku Radzieckiego. W samej Moskwie w 1963 r. działało 266 spółdzielni mieszkaniowo-budowlanych, które miały 29 tys. członków i eksploatowały 800 tys. m powierzchni mieszkalnej.

We wszystkich republikach związkowych uchwalono wzorcowe statuty spółdzielni mieszkaniowo-budowlanych. Uchylono jednocześnie wzorcowy statut z 24 września 1958 r. Wzorcowe statuty określają minimalną liczbę członków, która jest niezbędna do zorganizowania spółdzielni. Przykładowo wynosi ona w Republice Rosyjskiej: w Moskwie i Leningradzie 60, w stolicach autonomicznych republik i krajów oraz w miastach wojewódzkich i dużych przemysłowych 48, w pozostałych miastach i osiedlach 24 członków. W innych republikach związkowych wynosi np. w Kijowie 40, w Tbilisi 24, w Ałma Ata 10 członków (promocja 3 w 1).