Ruch powrotny kabla

Ponieważ przy odprężeniu następuje ruch powrotny kabla, zatem wszystkie zjawiska występujące przy naciągu powtarzają się w odwrotnym kierunku. Z punktu widzenia założenia b) naciąg dwustronny nie daje w tym przypadku żadnych korzyści w stosunku do naciągu jednostronnego; sytuacja jednak się zmienia, jeśli uwzględnimy straty w linii. Ponieważ 6’S obejmuje w ogólności późniejsze straty wywołane poślizgiem w zakotwieniu, zatem w rzeczywistości należy odprężać tylko o wartość, gdzie bpS oznacza odprężenie wywołane poślizgiem (program uprawnienia budowlane na komputer).

Podstawiając do wzoru otrzymamy wielkość wydłużenia zanikającego przy odprężeniu; pomiar tego wydłużenia ma tu znaczenie kontrolne. Przy naciągu prowadzonym bez odprężenia lub przy odprężeniu częściowym uwzględnienie poprawki 8PS nie jest potrzebne, gdyż poślizg nie spowoduje zmniejszenia siły S (w przekroju najbardziej narażonym) poniżej jej wartości nominalnej (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Należy natomiast sprawdzać w tym przypadku długość odcinka odprężenia wywołanego poślizgiem, aby przekonać się, czy odcinek ten nie dochodzi do przekroju niebezpiecznego. Zazwyczaj odcinek ten jest dość krótki, tzn. wpływ poślizgu daje się zauważyć tylko w bezpośrednim sąsiedztwie zakotwienia. Praktycznie biorąc, jest najczęściej bez znaczenia, czy naciągamy kabel - jak to zalecają niektórzy autorzy - najpierw z jednej strony a potem z drugiej (po uprzednim zakotwieniu kabla od strony pierwszego naciągu), co ma eliminować wpływ poślizgu z jednej strony - czy też naciągamy z obu stron równocześnie (uprawnienia budowlane).

Zjawiska wywołane poślizgiem w zakotwieniu mogą grać istotną rolę tylko w elementach krótkich, w których straty od tarcia są małe. W pozostałych przypadkach można pominąć korektury tego rodzaju.
Wielkości przeciążenia i odprężenia ograniczone są dopuszczalnymi naprężeniami w stali. Rozróżniamy tu przeciążenie trwałe i chwilowe.

Przeciążenie trwałe występuje w pobliżu zakotwienia, jeśli nie następuje późniejsze odprężenie, lub wzdłuż trasy (np. w pobliżu punktu blokującego (program egzamin ustny).

Przeciążenie chwilowe

Przepisy niemieckie, ujmujące tę sprawę najbardziej szczegółowo, dopuszczają w tym przypadku przeciążenie w wysokości 5% naprężenia dopuszczalnego w stali (dla stanu użytkowego trwałego), pod warunkiem, że strefa przeciążenia nie obejmuje przekrojów najbardziej obciążonych, np. przekroju środkowego [co wyklucza metodę przeciążenia a)], ewentualnie przekrojów w wezgłowiu ramy lub nad podporą pośrednią belki ciągłej, w których często zakłada się zakotwienia (w tym razie przeciążenie musi być lokalnie zrównoważone odprężeniem) (opinie o programie).

W związku z tym, należy zaznaczyć, że przeciążenie trwałe (wzrost siły S) zwiększa na ogół rysoodporność ustroju, natomiast zmniejsza moment niszczący w sposób istotniejszy tylko w określonych przypadkach zniszczenia; powyższe ograniczenie przeciążenia nie zawsze jest więc uzasadnione, jeżeli tylko nie następuje szkodliwe przekroczenie naprężeń dopuszczalnych.
Przeciążenie chwilowe dopuszcza się na ogół w wysokości 10% naprężenia dopuszczalnego (ujęte jest to również w normie polskiej). W tych granicach zawarte jest również przeciążenie, stosowane w celu eliminacji poślizgu w zakotwieniu (segregator aktów prawnych).

Wielkość tego przeciążenia najlepiej wyznaczyć doświadczalnie, mierząc wzrost sił przy wydłużeniu równym poślizgowi, którego wielkość uprzednio należy określić również doświadczalnie.
Wielkość odprężenia trwałego (w dowolnym punkcie trasy) ustala się również w wysokości 10% naprężenia dopuszczalnego (poniżej nominalnej wartości naprężenia), z wyjątkiem przekrojów najbardziej obciążonych (w szczególności w przekrojach mostowych, charakteryzujących się znacznymi zmianami momentów zginających); ma to na celu zapobieżenie niebezpiecznej redukcji naprężeń wstępnych w betonie.

Zwracamy uwagę, że drugim celem przeciążenia chwilowego i odprężenia jest zmniejszenie relaksacji stali (promocja 3 w 1).