Ściany osłonowe

W budownictwie tradycyjnym ściany murowane zewnętrzne są nośne i mają wystarczającą izolacyjność termiczną (uprawnienia budowlane). Dla warunków centralnej Polski grubość ścian wynosi ok. 54 cm (cegła + obustronny tynk), a ciężar 1 m2 ok. 920 kG. Również w tradycyjnych konstrukcjach szkieletowych z wylewanego betonu ściany zewnętrzne wykonywane są przeważnie z materiałów ciężkich, chociaż pełnią rolę tylko osłony izolacyjnej.

W nowoczesnych konstrukcjach uprzemysłowionych, dzięki wprowadzeniu wyraźnego podziału elementów ściennych na konstrukcyjne i niekonstrukcyjne, ściany zewnętrzne w wielu budynkach — szczególnie w układach poprzecznych i szkieletowych — mają charakter tylko osłonowy. Rola ta pozwala na znaczne obniżenie ich ciężaru (program na telefon).

Termin ściany osłonowe określa zewnętrzne ściany nienośne, spełniające funkcje przegrody izolacyjnej osłaniającej wnętrze budynku. Ściany te są zawieszane lub oparte na konstrukcji budynku. Wobec ich małej sztywności nie uwzględnia się ich udziału w pracy przestrzennej budynku.

Spotykany jest również termin ściana fasadowa lub elewacyjna, który odnosi się jedynie do warstwy zewnętrznej ściany osłonowej, stanowiącej oddzielny element fasadowy, mający na celu przede wszystkim wystrój zewnętrzny, odporny na działanie czynników atmosferycznych (program na komputer).

Za tą osłoną, od wewnątrz pomieszczenia, stosuje się przegrodę ścienną, która powinna posiadać wymaganą izolacyjność termiczną i akustyczną. Ściany osłonowe powinny charakteryzować się następującymi cechami: dobrze zabezpieczać wnętrze budynku od wpływów klimatu zewnętrznego, tj. chronić pomieszczenia od wilgoci, zmian temperatury, nasłonecznienia, infiltracji powietrza, oraz zabezpieczać je przed hałasem zewnętrznym (program egzamin ustny).

Ściany osłonowe

Ponadto ściany osłonowe powinny odznaczać się dostateczną, trwałością i ognioodpornością, wysokim stopniem uprzemysłowienia, łatwością montażu i możliwie niskim ciężarem, umożliwiając równocześnie nowoczesny wyraz plastyczny elewacji. Stosowanie ścian osłonowych ma szczególnie duże znaczenie w budynkach wznoszonych metodami uprzemysłowionymi ze ścianami nośnymi w układzie poprzecznym i w wysokościowcach (opinie o programie). Mniejszy ciężar ścian obniża koszty transportu poziomego i pionowego, a także fundamentowania przy jednoczesnym uzyskaniu większej powierzchni użytkowej przy tym samym obrysie budynku.

Ściany osłonowe, jak już powiedziano, nie biorą w zasadzie udziału w pracy konstrukcji budynku i nie zwiększają jego sztywności. Podstawowym obciążeniem tych ścian jest parcie wiatru. Przy zastosowaniu do ich konstrukcji nowoczesnych i wysokowartościowych materiałów — np. aluminium, tworzyw sztucznych, lekkich materiałów termoizolacyjnych — uzyskuje się ciężary 1 m2 ściany w granicach 25-f-lOO kG (segregator aktów prawnych).

Aktualnie w Polsce ze względów ekonomicznych znajdują również zastosowanie materiały cięższe, jak betony komórkowe i na kruszywach lekkich, a nawet częściowo betony ciężkie (w żelbetowych okładzinach ścian), co daje ciężar 1 m2 ściany ok. 200-250 kG.

Zastosowanie ciężkich materiałów, np. płyt kamiennych lub ceramicznych do elewacyjnych okładzin zewnętrznych, może również wypływać z dążności do osiągnięcia specjalnego (monumentalnego) wyrazu plastycznego, ze względów klimatycznych itp(promocja 3 w 1).