Siła dośrodkowa

Prócz ciśnienia od siły dośrodkowej, masa betonowa podlega drganiom od niedokładnego ułożyskowania formy i nierównomiernego rozłożenia wirujących mas. Połączenie ciśnienia z drganiami jest równoważne wibroprasowaniu. Do wirowania nadają się betony plastyczne lub gęstoplastyczne o małym tarciu wewnętrznym, co uzyskuje się przez ciągłe uziarnienia kruszywa o obłym kształcie ziarn (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ilość zaprawy w betonie powinna równać się objętości jam r.iezagęszczonego kamieniwa. Im cięższe ziarna, tym większe działają na nie siły, tym większym podlegają przemieszczeniom i układają się bliżej zewnętrznej strony cylindra. Najdrobniejsze ziarna, cement, woda i różne lekkie zanieczyszczenia pozostają na wewnętrznej stronie cylindra betonowego i mogą być usunięte. Usuwając w czasie wirowania wodę, obniża się o> przeciętnie o 25 do 35%.

Wytrzymałość na ściskanie betonów wirowanych wynosi 400 do 1000 kG/cm2, a wytrzymałość na rozciąganie 60 do 80 kG/cm2 (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Wirowanie podwyższa współczynnik odkształcalności betonu do 500 000 kG/cm2. Odpowietrzanie („próżniowanie”). Wytrzymałość betonu rośnie ze ścisłością kruszywa i zaczynu. Ścisłość kruszywa w masie betonowej uzyskuje się przez odpowiedni dobór uziarnienia i przez mechaniczne zagęszczenie (np. wibrowanie). Ścisłość zaczynu uzyskuje się przez obniżenie ilości wody.

Drogą wytworzenia podciśnienia na powierzchni lub wewnątrz świeżej masy betonowej usuwa się z niej część powietrza i wody. Znane jest też odpowietrzanie na sucho przez mieszanie wpierw na sucho, a potem na mokro składników’ betonu w podciśnieniu, w hermetycznie zamkniętych mieszarkach. Metoda ta daje wprawdzie zwiększenie wytrzymałości o 10-15% i przyrost ciężaru do 6%, ale jest kosztowna w realizacji i pogarsza urabialność betonu (uprawnienia budowlane). Dlatego nie przyjęła się w praktyce betoniarskiej. Technika odpowietrzania wraz z odwadnianiem znana jest od ubiegłego wieku (w 1899 r. patent Reinkego, w 1921 roku patent Jaegera, w 1935 r. patent Rilinera) i ciągle się rozwija.

Efektywność odpowietrzania

Ostatnio szerokie badania nad techniką i technologią odpowietrzania przeprowadzili m.in. L’Hermite, B. Kopyciński i R. Farsky, Praktyka wykazała, iż najracjonalniejsze jest podciśnienie rzędu 0,6-0,8 at. Czas odpowietrzania zależy od % wody, jaki chcemy usunąć (program egzamin ustny). Zależność między ilością usuwanej wody zarobowej a czasem odpowietrzania masy betonowej. O. A. Gerszbergiem minimalne czasy odpowietrzania warstwy betonu różnej grubości przy podciśnieniu 0,6-0,7 at. Praktycznie przyjmuje się 1 min/1 cm grubości warstwy. Betony przeznaczone do odpowietrzania powinny zawierać 30-50% frakcji do 5 mm ale bez pyłów. Efektywność odpowietrzania (przyrost wytrzymałości i wodoszczelności) jest największa przy ilości 250-280 kg cementu/m3. Odpowietrzanie zwiększa wytrzymałość betonu (opinie o programie).

Za pomocą odpowietrzania można usunąć 30-35% Kombinowane metody zagęszczania. Najefektywniejsze są kombinowane metody zagęszczania betonu, a szczególnie wibrowanie + inna metoda. Stosuje się (głównie w wytwórniach prefabrykatów): wibroubijanie, wibroprasowanie, wibrowytlaczanie, wibroprzeciąganie (wibroprasowanie ciągle), wibrowalcowanie, wibrokawitację (zagęszczanie i odwadnianie ultradźwiękami o częstotliwości 12 do 22 kHz), wibroodpowietrzanie i inne (segregator aktów prawnych). Metody
Grupa I - Po uprzednim ułożeniu kamieniwa w miejscu przeznaczenia wypełnia się jamy stosu okruchowego osobno przygotowaną mieszanką lub zaprawą.

Po uprzednim ułożeniu zaprawy lub żwirobetonu w miejscu przeznaczenia zatapia się grube kruszywo lub otoczaki. Beton wykonywany tymi metodami różni się zasadniczo od betonu wykonanego metodami jednoetapowymi (tradycyjnymi) (promocja 3 w 1). Różnice dotyczą własności świeżego, młodego i stwardniałego betonu. Obserwuje się tu klasyczny przykład wpływu wykonawstwa na charakterystykę betonu.