Siła krytyczna słupów żelbetowych

Podstawy teoretyczne określenia siły krytycznej słupów żelbetowych pierwszy ustalił Baumann w 1934 r. W 1939 r. Habel ogłasza artykuł o ściskaniu mimośrodowym słupów żelbetowych bez stosowania liczby n. Temat ten podejmuje ponownie ogłaszając w 1953 r. pracę na ten sam temat. Również Jtiger w swojej pracy podaje rozwiązanie zagadnienia opierając się na założeniach Baumanna (program uprawnienia budowlane na komputer).

Opracowując teorię nośności żelbetowych prętów mimośrodowo ściskanych podlegających wygięciu, wyżej wymienieni autorzy wychodzili z założenia, że zniszczenie następuje nie wskutek przekroczenia wytrzymałości betonu lub stali, ale wskutek zachwiania się równowagi pomiędzy siłami wewnętrznymi i zewnętrznymi. Słup obciążony osiowo siłą N, zaś na rys. 6-27b obciążony tą samą siłą z mimośrodem e. W obu schematach zachodzą dwa przypadki równowagi stałej. Pierwszy ma miejsce wówczas gdy siła N.

Gdy natomiast słup wygnie się do położenia II (na rysunku zaznaczono linią kreskowaną) zostaje osiągnięte II położenie równowagi (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Przekroczenie go wywołuje dalsze wygięcie pręta aż do złamania. W pewnych przypadkach urzeczywistnienie II położenia równowagi może być osiągalne, ponieważ pręt w momencie wybaczania się pęknie. Przytoczymy zaproponowany przez Habela sposób znalezienia krytycznego mimośrodu przy danej sile N. Słup obciążony jest siłą N i mimośrodem e. Słup przyjmuje położenie równowagi stałej, mając wygięcie o strzałce yQl. Załóżmy, że po sztucznym wygięciu słupa do położenia II o strzałce yQlI przyjmie on położenie równowagi chwiejnej, po przekroczeniu której nastąpi załamanie (uprawnienia budowlane).

Przy rosnącej sile N oba stany zbliżają Wielkość 9,86 £ określono na podstawie doświadczeń. Wartość ta waha się w dość szerokich granicach od 230 do 1670. Dla celów praktycznych przyjęto 9,861 = 400. Wzór ten jest prosty, ale nie wystarczająco ścisły. Przy dużej smukłości pręta wzór ten, przyjęty w normach radzieckich i naszych, daje zbyt niską nośność.
Wielkość n zależy od siły P. Muraszem zaproponował obliczanie dodatkowych ugięć przy wyczerpaniu całkowitej nośności słupa.
Uwzględnienie skurczu w obliczeniach słupów mimośrodowo ściskanych bardzo komplikuje wzory. Ponieważ jednak wpływ skurczu na wielkość i rozkład naprężeń jest bardzo mały, przeważnie go pomijamy (program egzamin ustny).

Krzywizna wygięcia słupa

Pełzanie zwiększa krzywiznę wygięcia słupa, zmienia rozdział naprężeń pomiędzy stalą i betonem oraz przyrost wytrzymałości betonu z czasem.
Zagadnienie pełzania w słupach mimośrodowo ściskanych opracował teoretycznie Krieg, zaś rozwinął i uzupełnił badaniami Gaede.
Krieg wprowadzając swą teorię przyjął następujące założenia:
1) rozpatrywany pręt posiada pewno początkowe wygięcie, nieznaczne jednak w stosunku do wymiarów pręta,
2) przekroje pręta odkształconego pozostają płaskie i prostopadłe do osi pręta,
3) jednakowym odkształceniom odpowiadają te same naprężenia w pręcie wygiętym oraz prostym (opinie o programie).

Wielkość 9,86 £ określono na podstawie doświadczeń. Wartość ta waha się w dość szerokich granicach od 230 do 1670. Dla celów praktycznych przyjęto 9,861 = 400. Wzór ten jest prosty, ale nie wystarczająco ścisły. Przy dużej smukłości pręta wzór ten, przyjęty w normach radzieckich i naszych, daje zbyt niską nośność.
Wielkość n zależy od siły P. Muraszew zaproponował obliczanie dodatkowych ugięć przy wyczerpaniu całkowitej nośności słupa (segregator aktów prawnych).

Uwzględnienie skurczu w obliczeniach słupów mimośrodowo ściskanych bardzo komplikuje wzory. Ponieważ jednak wpływ skurczu na wielkość i rozkład naprężeń jest bardzo mały, przeważnie go pomijamy.
Pełzanie zwiększa krzywiznę wygięcia słupa, zmienia rozdział naprężeń pomiędzy stalą i betonem oraz przyrost wytrzymałości betonu z czasem (promocja 3 w 1).