Siła robocza

W systemie tym niezbędne jest operowanie odpowiednio przystosowanymi do tego składnikami procesu technologicznego, tj.:

• siłą roboczą, zdolną do opanowania nowoczesnych metod produkcji i właściwego operowania narzędziami pracy (maszyny, urządzenia),
• odpowiednimi materiałami,
• efektywnymi metodami obróbki materiałów i łączenia części i elementów,
• odpowiednimi maszynami i urządzeniami zapewniającymi efektywną i dobrą jakościowo produkcję (program uprawnienia budowlane na komputer).

W sensie formalnym produkcja budowlana dzielona jest na podstawową, obejmującą procesy wykonywane na terenie wznoszonego obiektu i przyobiektowego placu budowy, oraz pomocniczą i usługową, obejmującą procesy wykonywane w zapleczu technicznym budownictwa. Podział ten podyktowany jest względami organizacyjnymi, w szczególności założeniem, że podstawowym celem działalności przedsiębiorstwa jest realizacja budynków na placu budowy, chociaż w budownictwie uprzemysłowionym wytwarzanie elementów, tj. części konstrukcji wznoszonego obiektu oraz półfabrykatów odbywa się właśnie w zakładach zaplecza produkcyjnego budownictwa (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ogólnie można powiedzieć, że produkcja budowlana obejmuje pełne, kompleksowe procesy dotyczące wytwarzania:

• materiałów budowlanych,
• półfabrykatów,
• różnego rodzaju wyrobów budowlanych (uprawnienia budowlane).

Systemy te rozwijały się stopniowo w kierunku tzw. typizacji otwartej, a ostatnio z tendencją do szerzej pojętej unifikacji między- systemowej. Działania te należy traktować jako etap przejściowy do celowej unifikacji wyrobów dla budownictwa, wynikającej z wymagań technologicznych wielkoseryjnej ich produkcji. Przyszłościowo niezbędne jest rozwinięcie prac nad bardziej efektywnymi, uniwersalnymi systemami budowania (program egzamin ustny).

Określenie struktury technologicznej

Przejście z techniki tradycyjnej, dominującej w naszym budownictwie jeszcze w latach sześćdziesiątych, do technik uprzemysłowionych, wprowadzonych powszechnie w budownictwie mieszkaniowym od 1970 r., stanowi wielki przełom, przede wszystkim w dziedzinie technologii i produkcji budowlanej.

Procesy budowlane zależnie od stopnia ich złożoności można podzielić na :

1. procesy bardzo wysokiego stopnia złożoności, obejmujące wykonanie zespołu obiektów, stanowiących zadanie inwestycyjne,
2. procesy wysokiego stopnia złożoności, obejmujące wznoszenie całych obiektów,
3. procesy średniego stopnia złożoności, obejmujące wykonanie elementów konstrukcji, wyposażenia lub wykończenia obiektów,
4. procesy małego stopnia złożoności, prowadzące do uzyskania półfabrykatów (opinie o programie).

Dalszy podział procesów prowadzi do wyodrębnienia procesów prostych oraz operacji wykonywanych przez poszczególne maszyny lub zespoły robocze. Określenie struktury technologicznej procesów produkcyjnych w budownictwie i ustalenie występujących w nich elementów jest niezbędne do wszelkiego rodzaju prac projektowych i naukowo-badawczych w dziedzinie technologii produkcji budowlanej; stanowi ono pod- stawę wyboru najwłaściwszych metod realizacji poszczególnych elementów i najodpowiedniejszych maszyn i narzędzi roboczych do ich wykonywania oraz określenia charakteryzujących daną technologię wskaźników techniczno-ekonomicznych. Stanowi ono równocześnie podstawowy materiał w poszukiwaniu procesów produkcyjnych słabiej zmechanizowanych lub nie zmechanizowanych (segregator aktów prawnych).

Jednym z najważniejszych wskaźników charakteryzujących produkcję budowlaną jest wskaźnik nakładów pracy żywej na jednostkę tej produkcji. Świadczy on o osiąganej wydajności pracy oraz skali pracy ręcznej wyeliminowanej przez pracę maszyn. Nakłady pracy żywej, jakich wymagają poszczególne techniki wznoszenia budynków mieszkalnych, wskazują na decydujący wpływ zmian technologicznych na efektywność produkcji budowlanej, jakkolwiek dotyczą tylko procesów wykonywanych na budowie (a więc nie obejmują całości nakładów ponoszonych na realizację obiektu budowlanego w technologii uprzemysłowionej)(promocja 3 w 1). Charakterystyczny jest rosnący udział nakładów na wykończenie budynku, który w rozwiązaniach konstrukcyjno-technologicznych z lat siedemdziesiątych w budownictwie wielkopłytowym dochodził do ok. 75% całości nakładów ponoszonych na budowie.