Siły elektryczne

W teoriach koloidów uwzględnia się jedynie te dwa rodzaje sił. Istnieją przekonywające dowody na istnienie innych sił elektrycznych, które mogą stać się bardzo znaczne, gdy odstępy między cząstkami iłowymi będą bardzo małe, co jest typowe w osadach, z którymi zwykle spotyka się inżynier. Najważniejszą siłą, którą pomijają teorie koloidów, jest siła powstająca z ładunku dodatniego na krawędziach cząstki gruntu (program uprawnienia budowlane na komputer). Taki ładunek jest mały w stosunku do ujemnego ładunku cząstki powstałego z izomorficznego zastąpienia i dlatego odgrywa mniejszą rolę przy oddaleniu sąsiednich cząstek o kilkaset angstremów. Jednakże, przy małym oddaleniu cząstek te krawędziowe ładunki mogą brać udział w wiązaniach krawędziowo-powierzchniowych cząstek typu elektrostatycznego. Flokulacje osadów, których cząstki przyciągające się nawzajem tworzą luźne szeregi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Uwidoczniono rozmieszczenie cząstek w osadzie gruntowym. W przypadku kłaczkowania zależnego od rodzaju soli w środowisku (czym się zajmują teorie koloidów) istnieje dający się zmierzyć stopień paralelizmu między sąsiednimi cząstkami, ponieważ przyciąganie cząstek jest typem wiązań jonowych (uprawnienia budowlane). Natomiast w przypadku flokulacji typu krawędź-powierzchnia lub w nieobecności elektrolitów soli, cząstki wykazują tendencję do układania się prostopadle do siebie, ze względu na siły przyciągania elektrostatycznego działającego między krawędzią jednej cząstki i powierzchnią drugiej (program egzamin ustny).

Osady dyspersyjne

Osady dyspersyjne wykazują wyraźną skłonność do układania cząstek w szeregi równoległe. Dwie równoległe płytki metalowe obciążone siłą normalną F = 6,65 kG. Obie płytki są kwadratowe o bokach równych 2,54 cm i polu wynoszącym 6,45 cm². Stąd naprężenie normalne między nimi równa się sile 6,65 kG, podzielonej przez powierzchnię płytki 6,45 cm²/ czyli cr = 1,03 kG/cm². Następnie płytki pokryto warstwą z cząstek mokrego montmorylonitu sodowego, układających się równolegle do płytek (opinie o programie). Dla układu równoległych cząstek montmorylonitu sodowego Bolt w 1956 r. otrzymał doświadczalnie krzywą odstępów cząstek w zależności od naprężeń.

Ponieważ równoległe cząstki iłowe zasadniczo pokrywają całą powierzchnię stykających się, to naprężenia między cząstkami wynoszą 1,03 kG/cm², a wg danych Bo/to odległości między nimi wyniosą 115 A. In- 7.mi słowy, naprężenia przenoszone przez cząstki iłowe są w zasadzie takie same jak naprężenia przenoszone przez płytki. Z kolei odległości między cząstkami i naprężenia między nimi zależą od siebie w ten sposób, że im większe naprężenie panuje między cząstkami, tym mniejsze odległości między nimi (segregator aktów prawnych).

tak dopiero naprężenie wynoszące ok. 5600 kG/cm² powoduje zetknięcie się bezpośrednie dwóch cząstek montmorylonitu (styk powierzchni minerałów), wyciskając rym samym wodę adsorbowaną. Następnie pokryto płytki ziarnami piasku. Każde ziarno piasku ma średnicę ok. 0,06 mm. Dla takich równoległych szeregów ziaren między płytkami naprężenia w punktach styku między ziarnami będą równe sile podzielonej przez rzeczywistą powierzchnię styku. Pomiary takich styków powierzchni wykazały, że zasadniczo wynosi ona ok. 0,03% powierzchni całkowitej. Stąd naprężenie stykowe jest równe 6,65 kG podzielone przez 0,03-6,45 cm² a 3430 kG/cm². Takie naprężenia stykowe wystarczają do wyparcia wody adsorbowanej (promocja 3 w 1).

Z przykładu wynika, że naprężenia normalne mogą być przenoszone przez układ cząstek iłowych o wysokim stopniu dyspersji dzięki siłom elektrostatycznym, pomimo braku bezpośrednich styków między powierzchniami cząstek. Z drugiej strony w gruncie skłaczkowanym, cząstki stykają się w podobny sposób jak w przypadku piasku.