Siły wywołane obciążeniami

Dla porównania dodać można, że siła pozioma, na którą sprawdzać należy budynki w VII strefie sejsmicznej wg normy radzieckiej (najniższa strefa, w której obowiązuje uwzględnianie sił sejsmicznych), wynosi 0,06-0,07 G,a w VIII strefie 0,12 : 0,15 G i w IX 0,24-0,30 G. Wymagania uznać więc można za odpowiednik wymagań dla strefy V, do której zalicza się również i Polska (program uprawnienia budowlane na komputer).

Nasze normy obciążeń nie zawierają dotychczas wymagań dotyczących minimalnej siły poziomej. Nic było to potrzebne na sztywne ściany podłużne i dostateczną stateczność budynku w tym kierunku. Wprowadzenie lekkich ścian osłonowych zmienia jednak ten stan rzeczy, w związku z czym warunek staje się konieczny również i przy projektowaniu konstrukcji w naszym kraju. Szczególnym przypadkiem, w którym siły poziome wywołane ciężarem własnym budynku mogą być większe od wyrażonych wzorem, jest przechył budynku wskutek szkód górniczych. Wartości składowych sił poziomych ustalane są wtedy wg zasad (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Siły wewnętrzne od obciążeń poziomych wyznacza się przede wszystkim:

• w skrajnych strefach ścian w najniższej kondygnacji, tj. w miejscach, gdzie występują największe siły ściskające lub rozciągające,
• w nadprożach ścian z szeregami otworów i w złączach pionowych w ścianach prefabrykowanych, tj. w miejscach, gdzie występują największe siły ścinające (uprawnienia budowlane).

Wyznaczenie tych sił z reguły poprzedzone jest rozdzieleniem całkowitych obciążeń poziomych budynku na tzw. zespoły usztywniające, tj. wyznaczeniem obciążeń poziomych q„ odniesionych do 1 m wysokości każdego zespołu.

Siły wywołane obciążeniami poziomymi wyznacza się przy założeniu pracy sprężystej konstrukcji. Specyficzny charakter pracy połączeń, tj. złączy pionowych i nadproży, przejawiający się w nieliniowych zależnościach opisujących odkształcalność tych elementów, uwzględnia się przez przyjęcie do obliczeń stałych wartości sztywności odpowiadających wytężeniom ustalanym wg zasad podanych (program egzamin ustny).

Złącza poziome

Złącza poziome w konstrukcjach prefabrykowanych traktuje się jak poziome sprężyste warstwy materiału o cechach różniących się od cech betonu prefabrykatów i w związku z tym oblicza się zastępcze wartości współczynnika sprężystości betonu, które nieznacznie się różnią od współczynników sprężystości betonu prefabrykatów. To ostatnie ustalenie dotyczy tych przypadków, w których ściana nic jest lokalnie, tj. w strefie w pobliżu posadowienia, rozciągana (opinie o programie).

Gdy nic można wyeliminować występowania sił rozciągających w dolnej strefie ściany (zespołu, trzonu usztywniającego), stawiane są specjalne wymagania dotyczące minimalnego przekroju zbrojenia, którego zadaniem jest przenoszenie sił rozciągających. Z reguły dla przypadków zdarzających się w praktyce niezbędne są stosunkowo znaczne przekroje zbrojenia, a to powoduje, że stosowanie w tych przypadkach konstrukcji prefabrykowanych nie jest technicznie uzasadnione (segregator aktów prawnych).

W pierwszym okresie budownictwa z prefabrykatów wielkowymiarowych, kiedy znajomość zjawisk towarzyszących pracy konstrukcji pod działaniem sił poziomych była jeszcze stosunkowo mała. Warunek ten miał na celu ograniczenie rys w złączach pionowych ścian, a także w narożach okien i w ściankach działowych. Był sformułowany raczej dla budynków niskich i średnio wysokich, do 10 - 12 kondygnacji. Wobec tego, że stosunek f/H rośnie nie tylko proporcjonalnie do wartości naprężeń, lecz również proporcjonalnie do wysokości budynku, zalecenie to stanowiło niezamierzone ograniczenie wytrzymałościowe (promocja 3 w 1).

W krajach zachodnich, gdzie tradycja wynoszenia wysokich budynków o konstrukcji żelbetowej, wykonywanych konwencjonalnie, jest dość długa, nic stosuje się w normach projektowania żadnego ograniczenia stosunku.