Skały spękane

Skałami są utwory geologiczne, powstałe w okresie formowania się skorupy ziemskiej i charakteryzujące się strukturą krystaliczną lub bezpostaciową oraz sztywnymi wiązaniami międzycząsteczkowymi. Skały niespękane mają cechy ośrodka ciągłego, o małej porowatości, dużej wytrzymałości i małej odkształcalności. Skały spękane i zwietrzałe wykazują mniejszą wytrzymałość i większą odkształcalność, zależnie od stopnia spękania i zwietrzenia (program uprawnienia budowlane na komputer).

Grunty w odróżnieniu od skał - są ośrodkiem rozdrobnionym, gdyż składają się z oddzielnych ziarn i cząstek, powstałych ze skał pierwotnych przez ich wietrzenie i rozdrobnienie. Między cząstkami gruntu istnieją siły wewnętrzne (przyciągania i odpychania), których oddziaływanie tym bardziej jest wyraźne, im drobniejsze jest uziarnienie gruntu. Rozróżniamy więc grunty sypkie (niespoiste), o ziarnach i cząstkach większych niż 0,002 mm, nie wykazujących spoistości, oraz grunty spoiste o drobniejszym uziarnieniu, które wykazują spoistość tym większą, im większa jest zawartość w nich cząstek iłowych mniejszych od 0,002 mm (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Im bardziej grunt jest zagęszczony i im mniejsza jest jego porowatość, tym większy stawia opór przy ścinaniu i tym mniej jest ściśliwy, a więc tym większa jest jego nośność, tym większe może być dopuszczalne jego obciążenie (uprawnienia budowlane).

W zależności od warunków powstawania grunty dzielimy na:

• grunty pochodzenia miejscowego (pozostające na miejscu wietrzenia),
• grunty naniesione: rzeczne, morskie, lodowcowe, eoliczne, zastoiskowe i organiczne (program egzamin ustny).

Podany powyżej podział gruntów wg ich pochodzenia powinien być uzupełniony określeniem okresu ich powstawania, co umożliwia nie tylko ustalenie kolejności odkładania się na danym terenie poszczególnych warstw, lecz i warunków ich konsolidacji. Zagadnieniem tym zajmuje się stratygrafia, która rozporządza obecnie dużymi możliwościami dość dokładnego określenia układu warstw i ich wieku. Dlatego też przed badaniem każdego terenu budowlanego należy zapoznać się zarówno z archiwalnymi materiałami z badań terenów’ sąsiadujących, jak i z literaturą geologiczną oraz z mapami geologicznymi i inżyniersko-geologicznymi danego obszaru (opinie o programie).

Grunty świeżo odłożone

Grunty świeżo odłożone zazwyczaj mają znaczną porowatość, która pod wpływem obciążenia zmniejsza się; mówimy: grunt podlega konsolidacji. Stan gruntów sypkich (niespoistych) określa się wg ich stopnia zagęszczenia, zgodnie z tabl. 8 normy [4], a stany gruntów spoistych - wg ich stopnia plastyczności normy PN-74/B-02480. Podział gruntów organicznych podaje norma PN-74/B-02480 (segregator aktów prawnych). Dokładniejsze wydzielenie odmiennych rodzajów gruntów organicznych, występujących na badanym terenie, polega na określeniu zawartości części organicznych metodą utleniania i przeprowadzeniu badania uziarnienia, a następnie po zaliczeniu zawartości części organicznych do zawartości cząstek iłowych rodzaj gruntu określa się zgodnie z trójkątem Fereta.

Stan gruntu organicznego można określić na podstawie stopnia zagęszczenia lub stopnia plastyczności. Częstokroć grunty organiczne są przekonsolidowane (np. wydmą); należy więc również zbadać je i pod tym względem, o ile oczywiście przewiduje się wykorzystanie takiego podłoża pod fundamentowanie bezpośrednie. Podział gruntów nasypowych podaje tabl. 13 normy. Grunt nasypowy, poza określeniem rodzaju, należy opisać dodatkowo, podając nazwy jego składników (wg geotechnicznej klasyfikacji gruntów) z określeniem ich przybliżonej zawartości procentowej np. NN (gr. cegl. 80% + Gtt, pl, 20%) (promocja 3 w 1).

Grunty warstwowane. W przypadku występowania w podłożu projektowanej budowli gruntów warstwowanych o widocznych cechach sedymentacji z iami- nacjami cieńszymi niż 10 cm podaje się opis głównego gruntu i laminacji, np.: pył o grubości warstw 5-6 mm w stanie twardoplastycznym z laminacjami iłu o grubości 2-3 mm w stanie twardoplastycznym opisuje się symbolem n (5-8 mm) tpl II 1(2-3 mm) tpl.