Skład zapraw wapiennych uprawnienia budowlane

Zaprawy z ciastem wapiennym w odpowiednio dobranym składzie i należycie przygotowane należą do zapraw najlepiej urabialnych, najłatwiejszych w robocie.
Przygotowanie ręczne zaprawy odbywa się zwykle w skrzyniach, tzw. folach, takich samych jak do gaszenia wapna (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dostarczone z dołu wapiennego ciasto rozcieńcza się w miarę potrzeby niewielką ilością wody (do konsystencji śmietany), a następnie dodaje się niewielkimi porcjami piasek i konieczną wodę, cały czas starannie mieszając gracą od jednego końca skrzyni do drugiego, tak aby otrzymać zaprawę zupełnie równomierną. Czynność tę wykonują robotnicy, zwani gracownikami.
W praktyce może być przeprowadzona pewna korekta w składzie zapraw murarskich w celu otrzymania zaprawy najwygodniejszej w robocie, przy czym należy pamiętać, że zaprawa zbyt tłusta (dużo ciasta) opornie schodzi z kielni, lepiąc się na niej, a przy nadmiarze piasku zaprawa jest sztywna, nieplastyczna, trudna w robocie (trudno jest przesuwać cegły po zaprawie) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Korekta taka jest dopuszczalna, zaprawa bowiem najwygodniejsza w robocie daje oszczędność na robociźnie, dobranie zaś takiej proporcji, przy której wytrzymałość zaprawy byłaby największa, nie odgrywa istotnej roli, gdyż wytrzymałość zaprawy wapiennej z natury rzeczy niewiele wpływa na wytrzymałość muru. Przygotowanie zaprawy w mieszarce polega na mieszaniu uprzednio rozrzedzonego ciasta i piasku z dodaniem wody w takiej ilości, aby osiągnąć należną jej konsystencję, zależnie od materiału i pogody; czas mieszania przy czystym piasku wynosi 2-2,5 min., przy piasku z domieszką gliny 3-3,5 min. W normie PN-56/B-14502 podane są, w zależności od przeznaczenia, skład i marki zapraw wapiennych (uprawnienia budowlane).

Do robót fundamentowych, a zwłaszcza w ważniejszych budowlach, nie powinno się używać zaprawy wapiennej, ponieważ zaprawa taka nie twardnieje przy braku dostępu powietrza. W żadnym razie nie należy stosować zaprawy wapiennej do elementów budowli znajdujących się w obrębie wód gruntowych. Jeżeli zaprawa wapienna jest stosowana do fundamentów, to daje się ją z większą ilością piasku niż do robót nadziemnych (około 30%), aby była porowata, a przez to łatwiej dostępna do przenikania dwutlenku węgla. 

W murach twardnienie zaprawy wapiennej przebiega bardzo powoli, toteż wewnątrz grubych ścian starych budynków znajduje się często suche lub nawet plastyczne ciasto wapienne - nieraz po upływie dziesiątek i setek lat. W zwykłych warunkach proces twardnienia zaprawy wapiennej w ścianach o grubości 2-2,5 cegieł można uważać za praktycznie zakończony po upływie 3 lat. Natomiast zaprawa w tynkach twardnieje znacznie szybciej (przy dobrej pogodzie w ciągu 1-2 tygodni). Twardnienie zaprawy można przyśpieszyć przez umiarkowane podgrzewanie pomieszczeń z doprowadzeniem dwutlenku węgla, np. przez palenie koksowników. Mróz wpływa ujemnie na twardnienie zaprawy wapiennej. Zwłaszcza powtarzające się przymrozki w mniejszym lub większym stopniu niweczą siły wiążące (program egzamin ustny).

Zaprawy wapienne nie narażone na silniejsze działanie deszczów, wilgoci lub czynników chemicznych są trwale; z biegiem lat stają się nawet mocniejsze.

Silne deszcze

Przy silnych deszczach ukośnych, zwłaszcza w budynkach nietynkowanych, woda może wypłukać wapno ze spoin muru. Na przykład mury wieży kościoła w Łęczycy, naprawianej w 1931 r., groziły zawaleniem, ponieważ w spoinach prawie nie było wapna. Zaprawy wapienne nie wytrzymują zbyt wysokich temperatur. Przy temperaturach powyżej 500°C powinny być stosowane zaprawy gliniane lub szamotowe (opinie o programie).

0.15. Zaprawy z wapna hydraulicznego i dolomitowego Zaprawy z wapna hydraulicznego są mniej plastyczne i trudniej urabialne od zapraw z ciastem wapiennym, są natomiast bardziej wytrzymałe i odporne na działanie wilgoci, jeżeli miały możność uprzedniego twardnienia na powietrzu; zaprawy z wapna słabo hydraulicznego powinny twardnieć na powietrzu około 3 tygodni, zaprawy z wapna silnie hydraulicznego - około 1 tygodnia.

Przy ręcznym przygotowywaniu zaprawy miesza się proszek wapienny z piaskiem na sucho, a następnie dodaje stopniowo potrzebną wodę mieszając aż do osiągnięcia plastycznej jednorodnej masy (segregator aktów prawnych). Zaprawy z wapna hydraulicznego nadają się do murów podziemnych i cokołowych w gruntach wilgotnych (lecz nie w obrębie wody gruntowej i nie zimą) oraz do ścian pomieszczeń wilgotnych, jak również nadają się dobrze do tynków zewnętrznych, gdzie zaprawy ze zwykłego wapna są nietrwałe.

Proporcje:
do murów ceglanych - proporcja wagowa - proszek wapienny: piasek 1 : 4, to znaczy na worek 50 kg wapna w proszku 0,12 m3 piasku;
do murów kamiennych i narzutów tynkowych proporcja wagowa 1 : 3, to znaczy na worek 50 kg wapna 0,09 m3 piasku;
do gładzi tynkowej - proporcja 1 : 1 do 1 : 2, to znaczy na worek 50 kg wapna w proszku 0,03 lub 0,06 m3 piasku.

Podobne właściwości wykazują zaprawy z wapna dolomitowego.
W Polsce produkcja wapna hydraulicznego i dolomitowego jest nieznaczna, zaprawy te znajdują więc tylko lokalne zastosowanie (promocja 3 w 1).