Składniki chemiczne spalin

Składniki chemiczne spalin - to prawie wszystkie pierwiastki chemiczne, najczęściej węgiel C, tlen O, azot N, wodór H. Często występuje również siarka S, chlor Cl, fluor F, arsen As, fosfor P. Występują one w różnych połączeniach chemicznych, jak tlenek węgla CO, tlenki azotu NO, NzO, czy też S02, H2S, P205, CH4 i in. Liczba związków chemicznych jakie stwierdzono w spalinach odprowadzanych przez kominy wynosi ponad sto (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ciężar odprowadzonych gazów wynosi y = 1,0-1,45 kG/ms przy temperaturze 0°C i ciśnieniu 760 mm słupka rtęci (w tych warunkach przeciętny ciężar czystego powietrza wynosi ypow = 1,293 kG/m3).
Zagadnienie zadymiania
Spaliny wyprowadzone przez komin w atmosferę działają szkodliwie na całą okolicę. Osadzanie się części stałych ze spalin na okolicznych terenach powoduje w następstwie zanieczyszczenie zewnętrzne, korozję i niszczenie niektórych materiałów, jest szkodliwe dla upraw i hodowli (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Spaliny są nieprzyjemne i szkodliwe dla organizmu ludzkiego (H2S, S02, NH3, CO). Części stałe znajdujące się w dymach zanieczyszczają okolicę, powodują zwiększenie liczby dni mglistych w roku (koncentracja mgły na terenach przemysłowych), zmniejszenie ogólnego nasłonecznienia, zmniejszenie nasilenia promieni ultrafioletowych, zmniejszenie widoczności, niekorzystne zmiany jonizacji powietrza. Możliwość poprawy tego stanu rzeczy leży w lokalizacji zakładów przemysłowych z dala od ośrodków miejskich i od strony przeciwnej niż najczęściej wieją wiatry (np. przy najczęstszych wiatrach zachodnich - od strony wschodniej) oraz możliwie maksymalnym oczyszczeniu spalin ze szkodliwych składników. Sam komin powinien być lokalizowany w zakładzie również od strony przeciwnej niż najczęstsze wiatry, a równocześnie w jak najmniejszej odległości od kotłów, aby długość doprowadzenia spalin (długość czopuchów) była jak najmniejsza (uprawnienia budowlane).

Źródła zanieczyszczeń, ilość opadających pyłów i wielkość cząstek stałych. Największe ilości pyłu i gazów zanieczyszczających pochodzą z palenisk przemysłowych (kotłowni), a więc również z siłowni cieplnych, z pieców przemysłowych z hut (prażalnie rud, wielkie piece, koksownie, piece martenowskie), z odlewni i z zakładów chemicznych.

Wielkość cząstek stałych

Ilość opadających części stałych określa się w t (lub kg) na 1 km2 terenu na 1 rok. Wartości te mogą być bardzo duże, np. Londyn 365 t/km2/rok, Liverpool 696 t/km2/rok, Leningrad 290 t/km2/rok, Charków 456 t/km2/rok. W siłowniach można określać ilość części stałych na jednostkę pracy lub jednostkę mocy. W elektrowniach cieplnych opalanych najlepszym węglem można liczyć ok. 50 t/dobę/100 MW (program egzamin ustny).
Do najczęściej występujących szkodliwych substancji należy dwutlenek siarki S02. Ilość SO, wychodząca z komina zależy od rodzaju spalin i od zawartości siarki w paliwie (do 1,5%). Przykładowo przy zawartości siarki w węglu 0,75% otrzymamy w przeciętnych warunkach w spalinach wylotowych 24 kg/MWh dwutlenku siarki. W elektrowni 100 MW daje to 2400 kg SO, na godzinę. Odległość największej koncentracji S02 od komina wynosi w przeciętnych warunkach ok. 8-j-lO H (H - wysokość komina) (opinie o programie).

Wielkość cząstek stałych zawartych w dymach waha się od 0,01 jt do 1000 |i. Ogólnie nazywa się je pyłami, choć literatura rozróżnia (zresztą wg różnych kryteriów) podział pyłów wg ich wielkości i pochodzenia. Cząstki pyłu o średnicy d > 50 (i po krótszym lub dłuższym locie opadają, mniejsze unoszą się bardzo długo, a najmniejsze niekiedy stanowią stałe nie opadające zanieczyszczenia powietrza. Ogólna liczba cząstek tych małych pyłków wynosi od 50 v/ 1 m3 powietrza (powietrze bardzo czyste) do 500 000 w 1 cm3 (w osiedlach przemysłowych), co daje stężenie do 3,5 mg pyłu/m3 powietrza (segregator aktów prawnych).
Przebieg gazów spalinowych w atmosferze, strefa opadania części stałych. Przebieg gazów wychodzących z komina zależy od wielu czynników i można określić go tylko w przybliżeniu.

Podstawowymi parametrami, koniecznymi do określenia przebiegów gazów i stref opadania, są z danych technologicznych: wysokość komina, promień jego otworu wylotowego i prędkość wypływu gazów, a z danych meteorologicznych: prędkość wiatru na wysokości wylotu spalin z komina (zwykle większa niż przy ziemi) oraz współczynniki porywistości wiatru (promocja 3 w 1).