Składowisko tworzyw

Jako korzystne pod względem ekonomicznym należy uważać rozwiązanie polegające na związaniu konstrukcyjnym zasobników ze składowiskiem tworzyw. W rozwiązaniu tym ściana zasobników od strony składowiska spełnia zadanie ściany oporowej składowiska; na niej również układa się tor dla jednej nogi mostu przeładunkowego (program uprawnienia budowlane na komputer). Rozwiązanie to jest proponowane w najnowszych projektach Biprohutu.

W zbiornikach żużla odbywa się krzepnięcie żużla płynnego, który w ten sposób zamienia się w żużel o konsystencji stałej. Żużle wielkopiecowe powstają w wyniku procesu wytapiania surówki z rudy żelaza (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Rudy żelaza zawierają w sobie związki żelaza oraz różne minerały, jak wapień, krzemionkę, magnezyt,- dolomit i glinę noszące nazwę skały płonnej. W wielkim piecu następuje oddzielenie ze związków żelaza tlenu; proces ten odbywa się w wysokiej temperaturze; jest to tzw. redukcja (uprawnienia budowlane). Również następuje oddzielenie się skały płonnej od żelaza i zamiana jej w płynny produkt, tj. żużel wielkopiecowy.
W procesie topienia skały płonnej ważną rolę odgrywają topniki, gdyż trudno topliwa skała płonna dopiero w połączeniu ze składnikami zawartymi w topnikach tworzy związki łatwo topliwe. Topniki umożliwiają obniżenie temperatury topnienia skały płonnej oraz powodują, że żużel wiąże ze sobą w tym procesie siarkę i nie dopuszcza do dostania się jej do surówki. Skład chemiczny topników musi być dobrany odpowiednio do składu chemicznego skały płonnej. Właściwości żużla uzyskiwanego z procesu wytapiania surówki zależą od jej składu chemicznego (program egzamin ustny).

Podstawowymi składnikami żużla są: krzemionka, tlenek glinu, wapnia oraz magnezu. W wyniku odpowiedniego przetworzenia technologicznego z płynnego żużla możemy otrzymać:
- żużel krystaliczny (kawałkowy),
- żużel granulowany,
- żużel pumeksowy (opinie o programie).

Zbiorniki żużla piecowego z uwagi na technologię produkcji, powinny być odporne na wpływ wysokiej temperatury oraz na wpływy chemiczne, a głównie na związki siarki.
Zbiorniki wykonuje się z betonu żaroodpornego lub betonu z odpowiednim kruszywem oraz jako konstrukcje mieszane, tj. z betonu ogniotrwałego i betonu zwykłego o specjalnie dobranym składzie. Beton ogniotrwały nie jest w pełni odporny na działanie związków siarki.

Konstrukcja zbiornika

Rozwiązaniem technicznie najprostszym byłaby zastosowanie cementów uodporniających beton na wpływy siarki. Z braku takich cementów w kraju decydować się trzeba na zastosowanie osłon np. z blach stalowych o podwyższonej odporności na korozję.
Głębokość zbiorników, ich liczba i pojemność zależy od warunków terenu oraz wydajności wielkich pieców.

Długość zbiorników może dochodzić nawet do kilkunastu metrów, głębokość waha się od 3 do 5 m, szerokość zaś przyjmowana jest obecnie ok. 12 m. Szerokość zbiornika uwarunkowana jest wysięgiem koparki (segregator aktów prawnych).
W celu umożliwenia transportu żużla płynnego równolegle do dłuższego boku zbiornika układa się tory normalnej szerokości, po których przewozi się kadzie. Z kadzi rozlewa się żużel warstwami do zbiorników.

Konstrukcję zbiornika stanowią: pozioma płyta żelbetowa wykonana na chudym betonie oraz pionowe ściany kątowo-płytowe oddylatowane od płyty.
W przypadku znacznych długości zbiorników płyta denna ma również co kilkanaście metrów dylatacje poprzeczne. Przerwy dylatacyjne wykonywane są w ten sposób, że pod szczeliną układa się beleczki z betonu żaroodpornego, zabetonowuje blachę nierdzewną o odpowiednim, kształcie, a szczelinę wypełnia się wełną bazaltową odporną na działanie temperatury do 700°C.

Bezpośrednio na płycie wykonuje się izolację z betonu żaroodpornego zabezpieczającą płytę przed bezpośrednim działaniem wysokiej temperatury (promocja 3 w 1).
Ścianę oporową kątowo-płytową konstruuje się zwykle o zmiennej grubości, zwiększającej się ku dołowi. W połączeniu płyty poziomej muru oporowego ze ścianą stosuje się skosy zaopatrując je od strony nasypu w odpowiednie zbrojenie. Skos ma za zadanie redukcję zbrojenia w narożu oraz utworzenie bardziej sztywnego połączenia płyty pionowej z poziomą.