Słupy skrajne

W r. 1923 rozpoczęto budowę na nowo, zmieniając prawie w zupełności projekt pierwotny, jak również projektowane poprzednio konstrukcje dźwigające żelazne na odpowiedniejsze żelbetowe. Z konstrukcyj żelaznych pozostawiono jedynie dźwigary stropów podziemia, założone przed wojną, a nadto z konieczności zaprojektowano lekki dach żelazny kotłowni (program uprawnienia budowlane na komputer). Poza tern prawie wszystkie stropy w całym budynku wykonano jako żelbetowe.

Osobny ustrój, o charakterze monolitycznym, stanowi hala maszyn. Elementami dźwigającymi są więzary ramowe, dwuprzegubowe, o rozpiętości / = 18,88 m, rozmieszczone w odstępach 6,34 m. W wysokości poziomu podłogi parteru założono belki żelbetowe ciągłe, trójprzęsłowe, mające za zadanie podtrzymanie przyszłego stropu, którego ustrój zależał będzie od fundamentów maszyn (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Słupy skrajne podtrzymują więzar i umożliwiają skonstruowanie przegubów. Słupy te wybetonowano w wyrąbanych wnękach muru wykonanego pierwotnie. Wnęki wyrąbano do ławy betonowej fundamentu, którą miejscami rozszerzono, aby otrzymać stosowne podłoże na fundamenty słupów. Słupy środkowe posiadają fundamenty szersze w kierunku osi hali, a to w tym celu, aby zabezpieczyć luźne belki przed ruchami w kierunku osi budynku. Hala zaopatrzona jest w tor żurawiowy i galerię na lekkie maszyny. Belkowanie galerii nie jest złączone płytą, lecz tylko pokryte dyliną, co umożliwi, w miarę potrzeby, dowolne wstawianie lekkich schodów kręconych żelaznych, łączących galerie z parterem i podziemiem, a nadto pozwoli na dogodne przymocowywanie maszyn do belkowania (uprawnienia budowlane).

Światło doprowadzone jest przez oszklone ściany latarni i okna ścian czołowych hali. Izolację górną stanowi warstwa powietrza między płytą dachową a siatką Rabitza. Płyta pokryta jest blachą na opierzeniu drewnianem, przybitem do listew, przymocowanych do klocków wpuszczonych w beton (program egzamin ustny). Przed założeniem opierzenia ułożono na płycie warstwę papy dachowej.

Konstrukcja więzara

Szczegóły konstrukcji więzara ramowego. Z powodu znacznych oddziaływań wykształcono przeguby w postaci półprzegubów uzwojonych. Na uwagę zasługuje sposób rozmieszczenia wkładek ciągnionych w rozporze. Mianowicie, aby nie przekroczyć długości 12 m, usytuowano wkładki w ten sposób, że są one w przekrojach przestawione, co umożliwia im wyminięcie się w przekroju a następnie stosowne zakotwienie w strefie ciśnionej (opinie o programie).

Więzary latarniowe są lekkimi ramami trapezowymi, dwuprzegubowymi. Wzmocnienie przegubów stanowią dwie wkładki dodatkowe <J> 14 mm. Przy wykonywaniu wprowadzono pewne zmiany tak ze względów architektonicznych zastosowano odpowiednie profilowanie słupów i rozpór, co spowodowało drobne zmiany w układzie wkładek. Zastosowano również pewne wyokrąglenia wsporników toru żurawiowego i galerii. Nieco odmiennie niż w projekcie wykształcono przekroje belek w poziomie podłogi parteru. Belki te uzyskały silniejsze wycięcia u góry, aby można było na nich ułożyć nie tylko płytę, ale i, w razie potrzeby, stosowne belkowanie. Przeguby więzarów latarniowych przesunięto nieco wyżej (segregator aktów prawnych).

Po zdjęciu deskowania obrobiono powierzchnie widoczne więzarów, płatwi i galerii przy pomocy roboty kamieniarskiej, wskutek czego belkowanie uzyskało wygląd obrobionego kamienia naturalnego.

Typ ramy trójprzęsłowej, utworzonej z dwóch ram dwuprzegubowych wspornikowych (promocja 3 w 1). Rysunki i fotografie podają ogólne założenie, szczegół konstrukcji więzara ramowego wewnętrznego, przebieg wykonania i widok gotowej hali warsztatów w zbrojowni na Pradze pod Warszawą. Budowę, podług projektu Architekta M. Kozłowskiego, przeprowadziła firma W. Paszkowski, F. Próchnicki i Ska w Warszawie według własnych planów konstrukcyjnych.