Specjalne urządzenia

W celu utrzymania kamienia w odpowiednim położeniu używa się specjalnego urządzenia, którego istotną część stanowi drewniana deseczka lub płytka metalowa z otworami o odpowiednim nachyleniu (program uprawnienia budowlane na komputer). W otwory te wkłada się drewniane rączki, na których końcach znajdują się umocowane kamienie i w ten sposób szlifuje się płaszczyzny o żądanym nachyleniu. Przy szlifowaniu i polerowaniu mechanicznym stosuje się polewanie wodą. Przy szlifowaniu granatu i chryzolitu dodaje się nieco kwasu siarkowego, a przy szlifowaniu nefrytu kwasu octowego. W zależności od rodzaju kamienia stosuje się różne indywidualne sposoby, oparte na długoletnim doświadczeniu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Po oszlifowaniu kamienie są poddawane polerowaniu. Przeprowadza się to za pomocą najdelikatniejszego proszku diamentowego, co wymaga dużej ostrożności i doświadczenia szlifierza.
Do polerowania używa się tarcz drewnianych, skórzanych,, filcowych lub korkowych. W zależności od rodzaju kamienia używane są różne środki polerskie
Wielkie bryły agatu, ważące nieraz dziesiątki kilogramów,, pochodzą głównie z Brazylii i Urugwaju (uprawnienia budowlane).

Za pomocą dłuta i młota oraz pił mechanicznych dzieli się je najmniejsze części, wykorzystując zwłaszcza naturalne spękania. Do dzielenia agatów używa się dużych pił o średnicy od 0,25 dó 1 m, zaopatrzonych w zewnętrznej części tarczy w drobne diamenciki. Piłę chłodzi się naftą. Dalsze dzielenie kawałków agatu odbywa się na mniejszej tarczy karborundowej o średnicy kilkudziesięciu centymetrów, którą chłodzi się wodą.
Z agatu oprócz różnych przedmiotów ozdobnych wykonuje się moździerze mające zastosowanie w laboratoriach chemicznych. W celu uzyskania zagłębień używa się metalowego wiertła (z brązu lub mosiądzu), zawierającego na końcu pastę diamentową (program egzamin ustny). W ten sposób uzyskuje się otwory od 2 mm do 20 cm. Niekiedy wywierca się mniejsze, blisko siebie położone otwory, a następnie usuwa się całą część środkową.

Wypukła część zewnętrzna

Oddzielną gałęzią rzemiosła, zbliżoną do szlifierstwa, jest rytownictwo. Sztuka rytownicza znana już była w starożytności. Z kamieni, które składały się z odmiennie zabarwionych warstewek, wykonywano kamee. Wypukła część zewnętrzna, przedstawiająca zwykle płasko wyrzeźbioną głowę, wyryta była w tej części kamienia, która barwą różniła się od tła. Kamee wykonywano najczęściej z onyksu zabarwionego na biało i brunatno lub czerwono. Wypukła część jasna znajdowała się na ciemnym tle lub odwrotnie (opinie o programie).
Grawerzy kamieni posługują się dzisiaj urządzeniami mechanicznymi, a mianowicie tokarką, której koniec jest zaopatrzony w kamień o odpowiedniej twardości.

to urządzeniami mechanicznymi, w których wiertło z końcem diamentowym zostaje wprawione w szybki ruch obrotowy. Nowoczesna sztuka przewiercania kamieni szlachetnych ma szczególnie duże znaczenie w przemyśle zegarmistrzowskim. Powszechnie bowiem stosowane rubiny mają bardzo drobne otworki o średnicy ułamka milimetra. Otworki te są wykonywane za pomocą precyzyjnych urządzeń, poruszanych elektrycznością.
Tylko w stosunkowo nielicznych przypadkach kamienie szlachetne nie wymagają oprawy metalowej (segregator aktów prawnych). Odnosi się to do najstarszych prymitywnych naszyjników z różnych odmian kwarcu lub chalcedonu czy naszyjników bursztynowych. Podobnie różne figurki wykonywane z kamieni szlachetnych, zwłaszcza z nefrytu lub jadeitu, tylko niekiedy mają podstawy z metali, które również mogą stanowić element zdobniczy.

Przy wyborze metalu kierowano się jego barwą, połyskiem i trwałością. Wobec wysokiej ceny kamieni szlachetnych uważano z dawien dawna, że ich oprawa powinna być kosztowna. Dlatego też już w czasach starożytnych oprawiano je w złoto i srebro. Platyna, która została odkryta dopiero w XVIII w., również używana jest do oprawy kamieni, szczególnie brylantów (promocja 3 w 1).