Specyfika pracy

Specyfika pracy współcześnie realizowanych stropodachów żelbetowych, charakteryzująca się stosunkowo dużymi odkształceniami termicznymi, wymaga bardzo wnikliwej analizy sposobu rozwiązań wszelkich obróbek blacharskich zabezpieczających przed przenikaniem wody opadowej w miejscach dylatacji oraz połączeń połaci z elementami budynku wystającymi ponad połać dachową (program uprawnienia budowlane na komputer). Zagadnienie to, szczególnie w pierwszym okresie projektowania oraz wykonywania budynków uprzemysłowionych, nie znalazło odpowiedniego zrozumienia wśród projektantów, tym bardziej że obowiązujące wówczas normy oraz instrukcje dostosowane były wyłącznie do rozwiązań dachów tradycyjnych. W niniejszym rozdziale omówione zostaną najważniejsze przykłady nieprawidłowych rozwiązań ze wskazaniem sposobu ich naprawy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dylatacje pokrycia stropodachów i przekrycia Dylatacje termiczne połaci dachowych. Dylatacje termiczne żelbetowych konstrukcji dachowych, niezależnie od dylatacji konstrukcji budynków, należy stosować w odległościach co 12 m przy polach ok. 100 m². Konstrukcja dylatacji powinna zapewnić swobodę odkształceń przekrycia w ciągu okresu letniego i zimowego przy zachowaniu właściwej szczelności połączeń (uprawnienia budowlane).

Najczęściej popełnianym przez projektantów błędem, szczególnie w pierwszych realizacjach budownictwa uprzemysłowionego, było całkowite pominięcie wykonywania dylatacji termicznych dachów. Wykonywano jedynie dylatacje konstrukcyjne. W późniejszym okresie dylatowano dodatkowo konstrukcje dachu, nie dylatowano jednak samego pokrycia (program egzamin ustny). W pierwszym przypadku wpływ odkształceń termicznych powodował pękanie ścianek kolankowych oraz papy w miejscach wytworzonych samoistnych dylatacji, w drugim zaś przypadku pękanie papy w miejscach dylatacji wytworzonych w konstrukcji.

Dylatowanie przekryć z płyt panwiowych

W budynkach, w których nie zastosowano dylatacji konstrukcji stropodachów, wykonanie ich w trakcie eksploatacji budynku jest zadaniem bardzo trudnym. Wykonanie tych robót powinno być poprzedzone wnikliwą analizą zastosowanej konstrukcji stropodachu. Poniżej przytoczono najważniejsze wskazówki przy podejmowaniu decyzji dylatacji istniejącego stropodachu, w zależności od zastosowanej konstrukcji pokrycia (opinie o programie).

W zasadzie nie ma możliwości wykonania prawidłowych dylatacji stropodachów, w których zastosowano płyty panwiowe jako element przekrycia. Rozkuwanie pachwin pomiędzy panwiami wysokości 24 cm z reguły prowadzi do zniszczenia żeber. Problem ten jest szczególnie niebezpieczny w podłużnych układach konstrukcyjnych budynku, w których płyty panwiowe opierają się na ścianach zewnętrznych oraz wewnętrznych. Rozkucie dylatacji poprzecznej budynku może doprowadzić do zniszczenia żeber nośnych panwi (segregator aktów prawnych).

W układach poprzecznych, w których płyty panwiowe opierane są na słupkach lub ściankach ażurowych, wykonanie rozkucia dylatacji jest możliwe w przypadkach, gdy ewentualne uszkodzenie żeber w miejscach oporu nie będzie groziło ścięciem płyty panwiowej w miejscach podparcia. Zwraca się jednak uwagę, że w większości przypadków płyty panwiowe są układane na styk dolnych części żeber, co już z góry narzuca skuwanie dolnych partii żeber skrajnych.

W przypadku gdy płyty panwiowe są zabetonowane w wieńcach ścian zewnętrznych, konieczne jest również wykonanie odpowiedniego przecięcia samego wieńca. Dylatowanie wieńców o charakterze konstrukcyjnym powinno być przeanalizowane pod względem statycznym (promocja 3 w 1).

Z przytoczonych przykładów wynika, że wykonanie w istniejących konstrukcjach odpowiedniej dylatacji jest sprawą stosunkowo trudną do rozwiązania. W wielu więc przypadkach znacznie ekonomiczniejszym rozwiązaniem jest zastosowanie dodatkowego ocieplenia stropodachu od strony zewnętrznej za pomocą styropianu. Zastosowanie ocieplenia od strony zewnętrznej spowoduje zmniejszenie ruchów termicznych podłoża, a tym samym wyeliminuje pękanie pokrycia dachowego.