Spoiwa mineralne

Spoiwa mineralne stanowią grupę materiałów wiążących pochodzenia nieorganicznego. Wypalone z materiałów skalnych, rozdrobnione na pył i zarobione wodą dają plastyczną masę zwaną zaczynem, poddającą się łatwo formowaniu. Masa ta stopniowo wiąże, tracąc własności plastyczne, wreszcie twardnieje i kamienieje na powietrzu lub w wodzie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Podstawą do klasyfikacji spoiw mineralnych może być:
- rodzaj i charakterystyka surowca lub surowców, z których spoiwo jest produkowane, oraz ich własności fizyczne i chemiczne,
- zachowanie się spoiwa mineralnego w środowisku wodnym.

Uwzględniając rodzaj i własności surowców wyjściowych rozróżnia się następujące rodzaje spoiw:
a) spoiwa mineralne z surowców, których głównym składnikiem jest węglan wapniowy (CaCOsh
b) spoiwa gipsowe produkowane z surowców zawierających jako główny składnik siarczan wapniowy w postaci gipsu (CaSC>4 • 2 H2O) lub też anhydrytu (CaSC>4),
c) spoiwa magnezjowe produkowane z surowców, których głównym składnikiem jest węglan magnezowy w postaci magnezytu (MgCC>3) lub też dolomitu (CaC03 • MgCC>3).

Ze względu na zachowanie się spoiw mineralnych w środowisku wodnym dzielą się one na dwie podstawowe grupy:
- spoiwa mineralne powietrzne, które po zarobieniu wodą mogą wiązać, a następnie twardnieć tylko na powietrzu,
- spoiwa mineralne hydrauliczne, które po zarobieniu wodą mogą wiązać i twardnieć zarówno na powietrzu, jak i pod wodą (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Spośród wymienionych poprzednio rodzajów spoiw, spoiwa gipsowe i magnezjowe należą całkowicie do grupy spoiw powietrznych. Z surowców, których głównym składnikiem jest węglan wapniowy, można uzyskiwać bądź spoiwo powietrzne, bądź hydrauliczne, w zależności od zawartości CaCC>3 w surowcu oraz od stosunku zawartości węglanu wapniowego do zawartości domieszek gliniastych (uprawnienia budowlane).

Cement anhydrytowy

Wapno produkowane w trzech zasadniczych postaciach: jako wapno palone w bryłach, wapno palone mielone i wapno sucho- gaszone (hydratyzowane).
Spoiwa gipsowe oparte na gipsie (CaSO* • 2 HoO) i anhydrycie (CaS04). Należą tu różne odmiany gipsu budowlanego (półwod- nego), otrzymywanego przez prażenie surowca gipsowego w temperaturze nie przekraczającej 200°C, cement anhydrytowy, uzyskiwany przez wypalenie gipsu surowego w temperaturze do 750°C i dodatku tzw. katalizatorów, bądź też przez zmielenie anhydrytu naturalnego (CaSC>4) z dodatkami katalizatorów (siarczany alkaliczne, siarczan cynkowy, tlenek magnezowy, cement portlandzki), estrichgips (gips jastrychowy), otrzymywany przez wypalanie surowca gipsowego w temperaturze do 1100°C, zawierający obok siarczanu wapniowego domieszkę CaO powstałą przez częściowy rozkład gipsu (program egzamin ustny).

Spoiwa magnezjowe oparte na magnezycie kaustycznym (MgO) lub dolomicie kaustycznym (MgO • CaCOs); spoiwa te zarabiane są w odróżnieniu od innych spoiw powietrznych nie wodą, lecz roztworami chlorku magnezowego, siarczanu magnezowego lub żelazawego (opinie o programie).
Magnezyt kaustyczny zarabiany roztworem chlorku magnezowego nosi nazwę cementu Sorela; znany jest od roku 1867 jako jedno z najmocniejszych spoiw mineralnych powietrznych.
Spoiwa oparte na szkle wodnym są to spoiwa powietrzne specjalne, stosowane w postaci płynnej (segregator aktów prawnych).

Szkło wodne płynne jest wodnym roztworem stopu piasku z sodą, węglanem potasowym lub siarczanem sodowym z węglem o wzorze ogólnym
Po wymieszaniu roztworu szkła wodnego z kruszywem następuje odparowanie wody i wydzielenie się koloidalnej krzemionki (SiC>2), która przy dalszym wysychaniu wiąże ziarna kruszywa. Pod wpływem wilgoci może zachodzić ponowne rozpuszczanie się krzemionki i rozpad uformowanego elementu (promocja 3 w 1).

Z powyższych względów stosowane są przyspieszacze i utwardzacze spoiwa na szkle wodnym. Do nich należą sole kwasu fluorokrzemowego, w szczególności fluorokrzemianu sodowego NaoSiFe. Dodatek 4-6% fluorokrzemianu sodowego w stosunku do ciężaru masy przyspiesza proces wiązania i uodpornia element na działanie wody.