Społeczno-ekonomiczna strukturyzacja

Odnosząc pojęcie Europejskiego Regionu Bałtyckiego do rzeczywistego kształtu polskiej przestrzeni geograficznej i warunków jej przemian, można przyjąć, że przyrodniczą strukturę i pole delimitacji Polskiego Regionu Bałtyckiego określają:

1. dorzecza Odry i Wisły oraz rzek przymorza jako integralne części systemu ekologicznego zlewiska bałtyckiego (program uprawnienia budowlane na komputer);
2. dwa pasmowo położone wzdłuż południowego brzegu Bałtyku regiony fizyczno-geograficzne: Pobrzeża i Pojezierza Południowobałtyckie;
3. dorzecza rzek przymorza, które dzielą te dwa rozległe przestrzennie regiony fizyczno-geograficzne; podziały pionowe tworzą dorzecza rzek wpływających do morza otwartego i Zalewu Wiślanego, poziome stanowią wododział i obszar źródliskowy rzek przymorza i rzek systemu lądowego; podział najistotniejszy dla wewnętrznej strukturyzacji tworzy rzeka Pasłęka (program uprawnienia budowlane na ANDROID);
4. doliny dolnej Odry i Wisły, które tworzą najbardziej wyraziste krajobrazowo pionowe podziały strukturalne (uprawnienia budowlane).

Społeczno-ekonomiczna strukturyzacja polskiej przestrzeni nadbałtyckiej prowadzi do następujących konkluzji. Dominantą funkcjonalną PRB jest złożona struktura nadmorska koncentrująca całokształt działalności społeczno-ekonomicznej związanej z wykorzystaniem morza do celów rybołówstwa, przemysłu okrętowego, portowego i wydobywczego, transportu morskiego, usług morskich, turystyki i rekreacji morskiej i nadmorskiej. Rozwój tych funkcji morskich stymuluje procesy koncentracji w nadmorskich układach osadniczych oraz w całej sferze zagospodarowania towarzyszącego. Kształtują się aglomeracje portowe, miasta i rekreacyjne pasmo nadmorskie (program egzamin ustny).

Złożone funkcjonalnie regiony węzłowe

W dotychczasowym procesie koncentracji ta dynamiczna struktura osiągnęła najwyższe w Polsce Północnej parametry rozwoju i szanse na przyszłość. Stwarza ona jednak największe źródło antropopresji o najwyższym zagrożeniu dla środowiska przyrodniczego. Na jej bliskie zaplecze funkcjonalnie powiązane z nadmorskimi ośrodkami miejskimi i aglomeracjami portowymi składają się lokalne i regionalne systemy infrastruktury technicznej, współzależne z nimi układy zurbanizowane, strefy intensywnego rolnictwa i rekreacji, tworząc złożone funkcjonalnie regiony węzłowe (opinie o programie). Powiązanie tej skomplikowanej struktury nadmorskiej z krajowym i międzynarodowym zapleczem zapewnia krajowy system infrastruktury technicznej.

Bezpośrednie zaplecze społeczno-gospodarcze struktury nadmorskiej tworzy rozległa przestrzennie strefa pojezierzy: Pomorskiego i Mazurskiego. Dominującą jej cechą jest zapóźnienie gospodarcze, które w ostatnim dziesięcioleciu przeradza się w długotrwałą recesję. Jej wyrazem jest narastający proces depopulacji, a w ostatnich kilku latach także coraz wyższa (najwyższa w kraju) stopa bezrobocia (segregator aktów prawnych).

Z drugiej zaś strony: bogactwo zasobów przyrody, praktyczny brak dużych, lokalnych źródeł emisji zanieczyszczeń, korzystne położenie w systemie krajowych i europejskich wartości ekologicznych i relatywnie dobra sytuacja na tle obecnych i potencjalnych zagrożeń ekologicznych kraju - stwarzają szansę zahamowania procesu degradacji społeczno-gospodarczej strefy oraz wykorzystania jej zasobów lokalnych w wyniku popytu krajowego i europejskiego, bez strukturalnych przekształceń ukształtowanego historycznie zagospodarowania (promocja 3 w 1).

Ta rozległa przestrzeń jest bardzo zróżnicowana przyrodniczo i antropogenicznie. Stanowi najszersze przestrzennie pole delimitacji PRB, co potwierdzają przeprowadzone badania empiryczne, dokumentując taką strukturę przestrzeni geograficznej, w której Pojezierze Pomorskie tworzy strukturę integrującą się ze strukturą nadmorską poprzez powiązania funkcjonalno-przestrzenne: administracyjne, usługowe, rynków pracy, rynków żywnościowych, wypoczynku świątecznego aglomeracji nadmorskich itp.