Stopień przyczepności

W celu ustalenia hydrofiłowych lub hydrofobowych właściwości badanego materiału i stopnia przyczepności błonki asfaltowej Riedel zaproponował metodę gotowania ziarn kruszywa z badanego materiału otoczonego asfaltem w roztworach o coraz większym stężeniu (program uprawnienia budowlane na komputer).
Przyczepność wyraża się liczbą odpowiadającą stężeniu, przy którym nie mniej niż połowa wszystkich ziarn materiału traci otoczkę asfaltową i ulega obnażeniu.

Metoda ta ma zastosowanie głównie przypadku kruszywa kamiennego. Na tej drodze Riedel ustalił, że materiały kamienne kwaśne (granity, sjenity, porfiry, żużle kwaśne, a nawet niektóre bazalty) ujawniają właściwości hydrofiłowe, gdy tymczasem skały zasadowe (wapienie, żużle zasadowe, bazalty, gabro) ujawniają właściwości hydrofobowe.
Prace DORNII w Rosji wykazały, że istnieje ścisła zależność między wielkością aktywności powierzchniowej asfaltu i jego składem.
Najbardziej aktywnym składnikiem asfaltu są kwasy asfalto-genowe i ich bezwodniki, a najmniej aktywne są składniki olejowe. Żywice i asfalteny zajmują miejsce pośrednie, przy czym żywice ujawniają wyższą aktywność powierzchniową niż asfalteny (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Aktywność asfaltenów ponaftowych, a tym samym siłę przyczepności, można zwiększyć przez dodanie powierzchniowo czynnych związków, jak kwasy organiczne, nierozpuszczalne w wodzie sole kwasów organicznych itp.
Przy rozpatrywaniu zatem zjawisk przyczepności błonki asfaltowej do powierzchni materiałów budowlanych (kamień, beton, drewno, włókna organiczne lub mineralne) uwzględnić należy następujące czynniki:
- rodzaj i właściwości powierzchni badanego materiału,
- wielkość aktywnej powierzchni adsorpcyjnej i szczelność masy,
- skład i właściwości lepiszcza asfaltowego.

Po uwzględnieniu wszystkich czynników można przez dobór odpowiednich kruszyw i ich należyte przygotowanie oraz dobranie właściwego asfaltu otrzymać pożądaną przyczepność błonki asfaltowej i odpowiednią jej odporność na działanie wilgoci i zmiany temperatury (uprawnienia budowlane).

Termiczne właściwości asfaltu

Termiczne właściwości asfaltu obejmują odporność na zmiany temperatury, ciepło właściwe, rozszerzalność objętościową i temperaturę zapłonu.
Odporność na zmiany temperatury jest to zdolność do utrzymywania przez asfalt stałości składu i własności przy ogrzewaniu. Własność ta zależy od pochodzenia asfaltu i sposobu jego produkcji (program egzamin ustny).
Zmiany, jakie mogą zachodzić w asfalcie przy ogrzewaniu, polegają na odparowaniu składników oleistych, łatwo lotnych oraz na przemianach chemicznych, spowodowanych przez utlenienie, polimeryzację oraz tworzenie się składników twardych i kruchych.
Ciepło właściwe asfaltów przyjmowane jest dla potrzeb praktycznych w granicach 0,4 do 0,5.

Znajomość ciepła właściwego jest konieczna do obliczenia ilości paliwa potrzebnego do ogrzania asfaltu, jak również do obliczenia zbiorników na asfalt oraz urządzeń do ogrzewania asfaltu (opinie o programie).
Ściślejsze dane dla ciepła właściwego badanego asfaltu można uzyskać stosując wzór.
Współczynnik rozszerzalności objętościowej asfaltu przyjmuje się równy 0,0006 do 0,00075 na 1°C.
Temperatura zapłonu jest to temperatura, w której składniki lotne asfaltu tworzą z powietrzem mieszaninę zapalającą się przy zbliżeniu płomienia. Temperatura ta, nawet dla miękkich gatunków asfaltów (o wysokiej penetracji), nie powinna być niższa niż 220cC (segregator aktów prawnych).

Na zakończenie należy omówić własności Teologiczne asfaltów).
Asfalty zastosowane jako lepiszcza zmieniają swą konsystencję i własności w różnych okresach ich stosowania, a mianowicie:
- w chwili ich nanoszenia na powierzchnię kruszywa, drewna, betonu lub innego materiału,
- podczas sklejania powierzchni materiałów pokrytych warstewkami naniesionego asfaltu,
- po sklejeniu lub związaniu powierzchni materiałów pokrytych warstewkami asfaltów (promocja 3 w 1).

Łatwość pokrywania powierzchni materiałów podlegających sklejaniu (wiązaniu) zależy od lepkości asfaltu w chwili jego stosowania. Łatwość rozprowadzania asfaltu jest tym większa, im mniejsza (niższa) jest lepkość (wiskoza) asfaltu w momencie pokrywania nim danej powierzchni.