Stopień trudności połączenia

Podobnie postępuje się przy pasowaniu elementów w przedziały ograniczone słupami, których osie uważane są za niezmienne (program uprawnienia budowlane na komputer). Podane trzy klasy pasowania mogą mieć zastosowanie do każdego połączenia elementarnego w węzłach konstrukcji. Stopień trudności połączenia scharakteryzowano wyżej przez kwalifikację montażowości wg punktów kolizji. Jednak klasyfikacja ta jest raczej poglądowa i ma zastosowanie przy doborze liczby i sposobu połączeń elementarnych oraz przy doborze przyrządów pomiarowych przy montażu. Pasowanie połączeń elementów w węzłach może być ściśle określone jedynie przez dobór odpowiedniej wartości luzu, a więc przez przyjęcie określonej klasy pasowania dla elementarnych połączeń w węźle. Jeżeli przy łączeniu dwóch elementów w węźle występuje jedno tylko połączenie elementarne, to określenie klasy pasowania nie nastręcza trudności i wynika zazwyczaj z warunków konstrukcji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Połączenie elementarne za pomocą trzpienia. Średnica trzpienia wynosi di ± 1, średnica otworu - d₂± 5. Ponieważ przewidziane jest wypełnienie otworu zaprawą cementową, przyjęto pasowanie wg klasy C. Wówczas luz stanowi różnicę między największym możliwym wymiarem otworu i najmniejszym możliwym wymiarem trzpienia. Usytuowanie trzpienia w otworze jest związane z wymiarami średnimi między osiami trzpienia b i otworów Z₂ (uprawnienia budowlane).

Jeżeli połączenie dwóch elementów składa się z dwóch lub więcej połączeń elementarnych, to wówczas można mówić o zasadzie równoważności pasowania wszystkich połączeń elementarnych. Zasada ta polega na tym, że trudność pasowania tych samych połączeń elementarnych w węźle powinna być jednakowa. Ponieważ tę trudność najlepiej określa klasa pasowania, przeto należy dobierać połączenia elementarne znajdujące się w jednej klasie pasowania, tj. przyjmując dla nich jednakowe luzy (program egzamin ustny).

Równoważność pasowania połączeń

Nieprzestrzeganie zasady równoważności pasowania, na którym pokazano połączenie elementów I i II, składające się z trzech połączeń elementarnych w postaci śrub. Każda śruba znajduje się w innej klasie pasowania, np. pierwsza śruba w klasie A, druga w klasie B, trzecia w klasie C, przy czym wymiary średnie W między osiami śrub i otworów są jednakowe. W takim połączeniu trudność pasowania wzdłuż osi sprawiałoby jedynie łączenie na pierwszą śrubę, natomiast dwie następne śruby nie miałyby praktycznie wpływu na pasowanie (opinie o programie).

Takie same połączenia elementarne, co poprzednio, lecz na śruby w jednej klasie pasowania. W tym przypadku przy zachowaniu wymiarów średnich trudność pasowań jest jednakowa, co stanowi dodatnią cechę połączenia. Zasada powyższa nie ma zastosowania do połączeń elementarnych spełniających różne zadania w węźle. Połączenie elementów I i 71 za pomocą dwóch połączeń elementarnych, na śrubę i na wrąb. Połączenie na wrąb zabezpiecza element I przed przesuwaniem wzdłuż osi x, natomiast śruba mocuje element I do elementu II (segregator aktów prawnych).

Z tych zadań wynika, że połączenie na wrąb powinno być pasowane stykowo (klasa A), natomiast wymaganie to nie dotyczy połączenia za pomocą śruby. Możemy to połączenie wykonać w klasie B lub C. Oceniając węzeł pod kątem trudności montażu stwierdzamy, że trudność nastręcza połączenie na wrąb.

Równoważność pasowania połączeń elementarnych w różnych węzłach. Podobnie jak w jednym węźle, tak i w wielu węzłach, dla połączeń elementarnych mających jednakowe przeznaczenie powinna być zachowana zasada równoważności pasowania, tzn. powinny być zachowane jednakowe luzy w każdym połączeniu elementarnym(promocja 3 w 1).

Sześć klas dokładności wykonania elementów oraz trzy klasy pasowania można ze sobą powiązać dobierając wartości tolerancji do odpowiednio przyjętych połączeń elementarnych i zachowując zasadę równoważności pasowania połączeń, o jednakowym przeznaczeniu.