Stosowanie glin montmorylonitowych

Plastyfikujące właściwości tych glin pozwalają na zastępowanie nimi plastycznych glin w produkcji porcelany: 2-3% dobrego bentonitu ma tę samą wartość co 9-10% gliny. Ponieważ z plastycznymi glinami wprowadza się barwiące tlenki żelaza i tytanu, zastąpienie glin bentonitem zwiększa w sposób istotny białość i wygląd handlowy porcelany (program uprawnienia budowlane na komputer).

Bentonity są użyteczne dla kolmatacji piasków i zmniejszenia filtracyjności gleb. Ogólnie znane jest wykorzystanie bentonitów do celów medycznych, do zwiększenia produktywności roślin i zwierząt, w charakterze środków wybielających, w charakterze „betonów” napełniaczy polimerów, środków do zagęszczania farb lub smarów (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gliny montmorylonitowe wyprażone w temperaturze 600°C mogą być wykorzystane do dezaktywacji radioaktywnych zanieczyszczonych glin i do pochłaniania radioaktywnych izotopówmieszanin produktów rozszczepienia jądrowego (uprawnienia budowlane).

Podczas wietrzenia łyszczyków mogą powstać wermikulity i chloryty. Liczne rkny zawierają znaczne ilości wermikulitu, chlorytu lub obu minerałów. Wermikulit odznacza się zdolnością pęcznienia (20-y30-krotnie) przy nagrze- v aniu do temperatury 750°C. Według Midgly zdolność pęcznienia związana jest i obecnością hydrobiotytu i w stopniu mniejszym z obecnością minerału (program egzamin ustny).

Wermikulit di- i trioktaedryczny tworzy się w glinach z chlorytów, łyszeyków, popiołu. Bardzo często występują mieszane minerały, takie jak wermikulit- -łyszczyk, wermikulit-illit. Przybliżony wzór strukturalny wermikulitu Mg₃ (Al,Si)₄ O_t0(OH)₂Mg₀.₃₅ • 4 ,5H₂0 pokazuje, że część Mg, a mianowicie 0,35 mola, może : yć izomorficznie podstawiona. Kationy podstawienia we wzorze nie są przytoczone, *le wiadomo, że mogą to być Fe^{3 +} , Fe^{2 +} , Al, Ca, Cu (opinie o programie).

Cząsteczki wody

Wermikulit (układ jednoskośny) jest to w zasadzie produkt uwodnienia magnezowego łyszczyka-biotytu. Struktura wermikulitu dioktaedrycznego jest podobna do struktury chlorytu i różni się tylko większą niż w chlorycie zawartością wody krystalizacyjnej w warstwie brucytowej, co pokazano umownie za pomocą :-ząsteczek wody. Te cząsteczki wody i wymienne wewnętrzne kationy rozmieszczają się równomiernie na granicach każdej warstwy według heksagonalnego schematu równoważnego położenia tlenu na powierzchni warstwy, np. 2/3 lub 1/3. Trój warstwowe pakiety wermikulitu składają się z pakietów podobnych do pakietów łyszczykowych i brucytowych, nałożonych na oś c, tak samo jak w chlorycie. Pakiety podobne do łyszczykowych w chlorycie mogą być trioktaedryczne (segregator aktów prawnych).

W wermikulicie i w chlorycie część jonów krzemu jest zastąpiona jonami glinu i ładunek warstw równoważy się brakiem ładunku przy zastąpieniu glinu magnezem lub żelazem w oktaedrach brucytowych. Energetyczne nierównoważenie wywołuje różny stopień trwałości minerałów’ chlorytowych.

Warstwy w wermikulicie i chlorycie mają różny stopień orientacji; grubość pakietu elementarnego wynosi ok. 1,4 nm (14 A), tj. równa jest podwójnej warstwie kaolinitu, co utrudnia interpretację rentgenogramów. Wermikulity mają zdolność skracania odległości międzypłaszczyznowych (po obróbce KOH), co związane jest z ich pochodzeniem z minerałów łyszczykowych (skrócenie do 1 nm; 10 A), albo z minerałów niełyszczykowych (skrócenie do 1,1-1,3 nm; 11-y 12,7 A).

Duża zdolność wymienna wermikulitu tłumaczy się, jak wspomniano wyżej, obecnością ulegających solwatacji kationów, rozmieszczających się między warstwami w określonych położeniach. Kationy te i związane z nimi cząsteczki wody są bardzo ruchliwe nawet w temperaturze normalnej i zdolne do wymiany np. na kationy organiczne (promocja 3 w 1). W rezultacie możliwe jest uzyskanie organopodstawionych wermikulitów. Dostępność cząsteczek organicznych do wewnętrznej przestrzeni wermikulitu jest ograniczona jednocześnie: 1) strukturą i wymiarami cząsteczek organicznych i 2) zdolnością podstawiania nie więcej niż połowy wymiennych kationów nieorganicznych.