Stosowanie ścian szczelinowych

Zastosowanie materiałów termoizolacyjnych pozwala na uzyskanie lepszej izolacyjności termicznej przegrody przy tej samej grubości i mniejszym zużyciu ciężkich materiałów budowlanych. Warstwa wełny mineralnej grubości 1 cm ma taką samą wartość termoizolacyjną jak mur z cegły dziurawki grubości 12 cm. Ściany z pustką powietrzną nie wentylowaną mają gorsze właściwości termiczne w porównaniu ze ścianami z wypełnieniem szczelin materiałem termoizolacyjnym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Stosowanie ścian szczelinowych, z uwagi na ich niewielką nośność, ograniczone jest do 2-3 kondygnacji. W budynkach kilkukondygnacjowych ściany dolnych kondygnacji mogą być wykonywane o konstrukcji pełnej przy grubości większej niż 3 cegły, co zapewnia spełnienie wymogów izolacyjności termicznej i wymogów wytrzymałościowych, na wyższych kondygnacjach zaś można stosować ściany szczelinowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Stosowanie szczelin z wypełnieniem materiałami termoizolacyjnymi praktycznie nie ogranicza zastosowania żadnego z tzw. tradycyjnych materiałów budowlanych, jak np. cegły czy pustaków, wykonywanych z różnych materiałów. Ściany z betonu komórkowego. Ściany z betonu komórkowego są wykonywane z małych bloczków lub z dużych elementów, w kilku odmianach różniących się masą objętościową.

Przy murowaniu ścian z bloczków gazobctonowych uzyskuje się znacznie gorszą izolacyjność termiczną z uwagi na dużą liczbę spoin wypełnionych zaprawą murarską. Również duży wpływ ma grubość spoin, która nie powinna być większa niż 1,5 cm (uprawnienia budowlane). W praktyce spotyka się często grubości spoin wynoszące nawet przeszło 3 cm, jak również wmurowywanie nieregularnych kawałków gazobetonu, co powiększa liczbę spoin w ścianie. W grubych spoinach powstają mostki termiczne, na powierzchniach których może wykraplać się para wodna i zawilgacać przegrodę.

Beton komórkowy, po wyprodukowaniu, zawiera dużo wilgoci początkowej, dlatego po wymurowaniu ścian ze świeżo wykonanych bloczków należy liczyć się ze zwiększonymi stratami ciepła. Pozostawienie ścian bez tynku lub jakiejkolwiek innej warstwy fakturowej na okres lata bardzo przyspiesza wysychanie (program egzamin ustny).

Ściany betonowe trójwarstwowe

Gazobeton, stosowany jako materiał termoizolacyjny między dwoma warstwami o dużym oporze dyfuzyjnym, musi być całkowicie suchy. Ściany murowane z bloczków z betonu komórkowego opłaca się wykonywać z lżejszej odmiany tego materiału, a jednocześnie pogrubić je. Wykonując ściany z betonu komórkowego odmiany 05, zamiast odmiany 07, poprawia się ich izolacyjność cieplną ok. 25%, bez zwiększenia grubości (opinie o programie).

Ściany betonowe trój warstwowe stanowią podstawowe rozwiązanie konstrukcyjne stosowane w budownictwie uprzemysłowionym. Izolacyjność cieplna tych ścian zależy głównie od rodzaju i grubości materiału termoizolacyjnego oraz sposobu jego zastosowania (segregator aktów prawnych).

Do ocieplenia tych ścian powinny być używane materiały suche, odporne na zawilgocenie w czasie formowania elementów, a więc nie podciągające kapilarnie wodę ze świeżego betonu. Materiały te powinny mieć małą ściśliwość, aby nie ulegały zgniataniu pod wpływem masy betonu układanej w czasie formowania. Najbardziej odpowiednimi materiałami są twarde płyty z wełny mineralnej, szkło piankowe i styropian. Warstwa termoizolacyjna powinny być ciągła, bez żadnych przerw na całej powierzchni elementu, bez tworzenia się na obrzeżach żeber betonowych.

Połączenie obu warstw betonu (konstrukcyjnej i fakturowej) powinno być wykonane wyłącznic przez zbrojenie (wieszaki stalowe). Przy braku ciągłości warstwy ocieplającej mogą powstać w elemencie (najczęściej na obrzeżach elementu i na obrzeżach otworów) betonowe żebra, powodujące powstanie mostków termicznych. Żebra o kilkucentymetrowej grubości mogą spowodować wzrost współczynnika k w elemencie prawie dwukrotnie (promocja 3 w 1).

Jednocześnie sztywne połączenie obu warstw betonu nie pozwala na swobodne odkształcanie się zewnętrznej warstwy fakturowej, podlegającej ruchom termicznym wskutek dużej różnicy temperatury (latem nagrzanie do ok. 60°C, w zimie ochłodzenie do 20°C).