Stosunki cementu

Wstępne uogólnienie pojęcia o budowie stwardniałego zaczynu cementowego. Czernin przedstawił schemat bardziej zróżnicowany, obrazujący stosunki objętościowi cementu, żelu i różnych odmian wody. Stosunki te dla zaczynu cementowego o W/C = 0,48, co oznacza, że bezpośrednio po zarobieniu zaczyn zawiera 40% obj. cementu i 60% obj. wody (A). Następne dwie kolumny obrazują kolejno etap przejściowy (program uprawnienia budowlane na komputer).

Konstrukcją nazywa się zmniejszenie objętości układu, zachodzące w wyniku szczególnego wzajemnego fizykochemicznego oddziaływania składników bądź faz ten układ stanowiących. Układ woda-cement ulega kontrakcji w wyniku reakcji cementu z wodą; objętość tego układu (zaczynu cementowego) jest więc mniejsza od sumy objętości wody i cementu, przy czym objętość układu zmniejsza się w miarę postępu hydratacji dopóty, dopóki hydratacja nie zatrzyma się (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pogląd na ilościowe wskaźniki kontrakcji towarzyszącej hydratacji cementu daje rachunek przytoczony przez Czernina oparty na założeniach, że gęstość cementu wynosi 3,1 g/cm3, że do całkowitej hydratacji cementu potrzeba ok. 25°/o wody wagowo w stosunku do bezwodnego cementu i wreszcie, że kontrakcja zaczynu równa się ok. 1/4 objętości wody związanej chemicznie (uprawnienia budowlane). To ostatnie założenie Czernin przytacza także w postaci sformułowania, że woda, łącząc się chemicznie z cementem traci 1/4 swej pierwotnej objętości.
Swój rachunek Czernin odnosił do zaczynu cementowego sporządzonego z 100 g cementu i 40 g wody, a więc zaczynu, którego współczynnik wodno-cementowy W/C = 0,4. Przekształcając powyższe stosunki masowe na objętościowe widzimy, że rozważany zaczyn zestawiony jest z 32 cm cementu i 40 cm wody (program egzamin ustny).

Ilości cementu

Zgodnie z założeniami, na hydratację 100 g (32 cm) cementu zużywa się 25 g (25 cm) wody, która traci przy tym ok. 1/4 swej objętości i staje się wodą chemicznie związaną (nieodparowywalną) Wn, a pozostałe 15 g (15 cm) wody staje się wodą żelową odparowywalną W0. Tak więc, połączenie 32 cm bezwodnego cementu i 40 cm wody zarobowej nie może dać 72 cm żelu. W wyniku kontrakcji uzyskuje się zaledwie 66 cm żelu. Z rachunkowego podsumowania powyższych rozważań wynika: 32 cm cementu + 40 cm wody = 32 + (25 — 6) cm W„ + 15 cm W0 = = 66 cm żelu (opinie o programie).

Powyższe wyjaśnienia ułatwiają prawidłową interpretację omawianego rysunku modelowego. Kolumna B tego rysunku obrazuje stan, w którym połowa cementu uległa hydratacji, wiążąc chemicznie 15,5 cm wody, która w wyniku tego zmniejszyła swoją objętość o ok. 1/4, a więc o ok. 4 cm. Kontrakcja ta wyraziła się przyrostem objętości porów o 4 cm. Przy pełnej hydratacji całej, zawartej w zaczynie ilości cementu (kolumna C), kontrakcja wyraża się przyrostem objętości porów o ok. 7,5 cm, co stanowi ok. 1/4 objętości wody zużytej na hydratację w ilości ok. 31 g (segregator aktów prawnych).

Należy dodać, iż w omawianym modelowym schemacie przyjęto założenie, że zewnętrzne wymiary stwardniałego zaczynu nie ulegają zmniejszeniu wskutek kontrakcji, która powoduje tylko zwiększenie objętości porów. Warto też dodać, że na dyskutowanym schemacie pory spowodowane kontrakcją przedstawione są jako próżnie wypełnione powietrzem. Jest rzeczą oczywistą, że w przypadku dużej wilgotności względnej otaczającej atmosfery, a tym bardziej, jeśli twardnienie zaczynu przebiegałoby pod wodą, wówczas pory te napełniłyby się wessaną wodą (promocja 3 w 1).

Uzupełnienie powyższego rachunku oraz niejako rozwinięcie modelowego stanowi przytoczony przez Czernina wykres, którego autorem jest Riisch. Wykres ten rozszerza omawiane wyżej stosunki objętościowe na cały wachlarz zaczynów o różnych wartościach współczynnika W/C i wyraźnie obrazuje zależność porowatości kapilarnej zaczynu od ilości wody zarobowej. Ponadto na wykresie tym wyraźnie widać, że stosunek objętości żelu do objętości zaczynu również zależy od współczynnika W/C.