Strefa powyżej granicy plastyczności

W próbkach, które podczas rozciągania nie ulegają miejscowemu przewężeniu, pomiędzy c i a zachodzi związek wynikający z założenia (słusznego w przybliżeniu), że objętość próbki nie zmienia się pod wpływem odkształcenia plastycznego, a mianowicie granica plastyczności Qr, przy której rozpoczyna się wzrost odkształceń bez wzrostu naprężeń (wykres wykazuje w tym miejscu sfalowanie, toteż niekiedy wyróżnia się górną i dolną granicę plastyczności, odpowiadające maksimum i minimum fali), wytrzymałość na rozciąganie Rr, którą określa punkt szczytowy wykresu, naprężenie przy rozerwaniu Rz, określone punktem skrajnym wykresu, przy którym następuje rozerwanie próbki (program uprawnienia budowlane na komputer).

Strefa powyżej granicy plastyczności jest strefą wzmocnienia lub utwardzenia. W przypadku stali twardej, nie wykazującej wyraźnej granicy plastyczności jak również odkształceń ściśle liniowych, określeniom powyższym nadajemy charakter umowny, w szczególności granicę sprężystości (tzw. techniczną) określamy jako naprężenie, któremu odpowiada wydłużenie trwałe (pozostające przy odciążeniu) równe 0,01 niekiedy mierzy się również naprężenie przy wydłużeniu 0,03% oraz konwencjonalną granicę plastyczności Qr 0i2, przedstawiającą naprężenie, któremu odpowiada wydłużenie trwałe 0,2% (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Pozostałe wskaźniki pozostają tu bez zmiany. Prosta łącząca początek układu z punktem, któremu odpowiada S0i„i, przedstawia odkształcenia sprężyste. Przez odjęcie ich od odkształceń całkowitych otrzymujemy wykres odkształceń trwałych.

Wszystkie określone powyżej naprężenia posiadają charakter umowny, gdyż odnoszą się do przekroju pierwotnego An. Naprężenia rzeczywiste natomiast określone są wyrażeniem o = PI A, gdzie A oznacza pole przekroju rzeczywistego (zmniejszonego), w szczególności więc A - żl0 (1 - c). W szyjce przewężenia miejscowego przedstawiają one tylko naprężenie średnie, gdyż z uwagi na kształt pręta odkształconego powstaje złożony stan naprężenia i wykres naprężeń nie jest tu równomierny (uprawnienia budowlane).

Rzeczywiste własności plastyczne materiału

Rzeczywiste własności plastyczne materiału mogą dopiero określić naprężenia rzeczywiste, przedstawiające naprężenie główne rozciągające w szyjce przewężenia (jeśli szyjka się nie tworzy, to o’ = a) i wydłużenia rzeczywiste E, w szczególności wydłużenia trwałe amgx; wykres wiążący obie powyższe wielkości przedstawiony jest linią kreskowaną (program egzamin ustny). W punkcie odpowiadającym naprężeniu Rr rozpoczyna się tworzenie szyjki i dlatego wartość całkowitej siły rozciągającej (względnie naprężenia nominalnego o) na wykresie o (F) maleje, podczas gdy naprężenia rzeczywiste (w zmniejszonym przekroju) nadal wzrastają, tzn. utwardzenie materiału następuje w dalszym ciągu i punkt Rr niczym nie wyróżnia się na wykresie a’ (F).

Tak zwana wytrzymałość na rozciąganie nie przedstawia więc w istocie żadnej fizykalnej własności materiału, związanej np. z przezwyciężeniem sił spójności wewnętrznej i charakteryzuje tylko „stateczność” procesu odkształcenia (opinie o programie).
W procesie tym współdziałają dwa przeciwstawne czynniki: wzmocnienie materiału postępujące nieprzerwanie aż do zerwania próbki i zmniejszanie przekroju poprzecznego. Z chwilą gdy drugi czynnik zaczyna przeważać nad pierwszym (począwszy od punktu Rr) całkowita siła rozciągająca zaczyna zmniejszać się i proces staje się „niestateczny”, tzn. postępuje samorzutnie dalej aż do zniszczenia próbki jeśli nie występują czynniki zewnętrzne ograniczające jej wydłużenia (segregator aktów prawnych).

Oczywiście fakt ten w niczym nie ogranicza praktycznego znaczenia wytrzymałości Rr.
W konstrukcji sprężonej naprężenia rozciągające w uzbrojeniu zmniejszają się z biegiem czasu wskutek zjawisk pełzania, skurczu betonu i relaksacji stali.

Przy ponownym wzroście naprężenia (wskutek obciążenia zewnętrznego) - oczywiście nie nadmiernym (tzn. przed powstaniem rys w betonie) - uzbrojenie wydłuża się więc na ogół liniowo - sprężyście, bez względu na to czy przy pierwszym obciążeniu granica sprężystości została, czy też nie została przekroczona. Jak widzimy, założenia teoretyczne sprawdzają się w konstrukcjach sprężonych z dużą ścisłością (promocja 3 w 1).