Stropodachy wentylowane

Stropodach wentylowany składa się jak gdyby z dwóch części zawierających te same warstwy z tym, że między nimi są szczeliny powietrzne lub kanaliki powietrzne (program na komputer). Część dolna poza płytą nośną i warstwą izolacji termicznej posiada warstwę uszczelniającą, zabezpieczającą izolację przed przenikaniem zimnego powietrza, a od spodu — o ile jest to konieczne — paroizolację. Paroizolację należy tak zaprojektować, aby jej opór dyfuzyjny nie pozwalał na powstawanie zjawiska skraplania pary wodnej w warstwie izolacyjnej (program egzamin ustny). Paroizolacja powinna mieć opór dyfuzyjny większy od warstewki uszczelniającej na izolacji termicznej (program na telefon). Para wodna przenikająca do szczeliny powietrznej bądź kanalików zostaje odprowadzona na zewnątrz. Ruch powietrza powstaje zazwyczaj na skutek jednostronnego parcia wiatru i tylko czasem jako wynik różnic temperatur i ciśnienia powietrza w szczelinie i powietrza zewnętrznego (opinie o programie).

Przepływ powietrza

Przepływ powietrza oblicza się wg zasad stosowanych w wentylacji z uwzględnieniem szybkości wiatru, współczynników opływu i oporów w kanałach. Należy dążyć, aby para znajdująca się w szczelinach nie kondensowała się i aby powietrze nie ulegało nadmiernemu ochłodzeniu (segregator aktów prawnych). Zazwyczaj dla budynków wolnostojących suma otworów wentylacyjnych powinna wynosić 10 cm2 na każdy metr przekroju stropodachu. Część górną stropodachu wentylowanego składającą się z pokrycia i podkładu projektuje się z uwzględnieniem wpływu temperatur, a tym samym szczelin dylatacyjnych jak również podpór umożliwiających ruch. Taka konstrukcja umożliwia powolne zmniejszenie się wilgotności technologicznej (z okresu budowy) jak i kondensacji pary. Stropodach z warstwą powietrzną skutecznie wentylowaną tak, że jej temperatura zbliżona jest do temperatury zewnętrznej (promocja 3 w 1).