Stropodachy

Najczęściej spotykanymi konstrukcjami stropodachów pod względem ich struktury fizycznej są stropodachy pełne i wentylowane. Stropodachy pełne spełniają jednocześnie funkcje stropu nad ostatnią kondygnacją oraz przekrycia dachowego. Układ poszczególnych warstw w tym przypadku powinien zapewniać odpowiednią izolację termiczną i przeciwwilgociową oraz przeciw dyfundującej parze wodnej z pomieszczenia (program uprawnienia budowlane na komputer).

Stropodachy pełne realizowane były w ubiegłych latach w wielu technologiach uprzemysłowionych. Konstrukcja stropodachów składała się z następujących warstw:

1. warstwy konstrukcyjnej stanowiącej strop nad ostatnią kondygnacją,
2. warstwy izolacji termicznej,
3. podłoża z zaprawy cementowej pod izolację,
4. pokrycia dachowego składającego się z dwóch warstw papy asfaltowej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Spadki połaci uzyskiwano przez odpowiednie pochylenie płyt stropowych ostatnich kondygnacji lub przez wyrobienie ich za pomocą gruzu lekkich betonów komórkowych, żużla itp. Stropodachy pełne wykazują więcej wad podczas eksploatacji w porównaniu ze stropodachami wentylowanymi (uprawnienia budowlane).

Do najbardziej typowych wad tego rozwiązania należy zaliczyć:

• poważny wpływ odkształceń termicznych stropodachu na inne elementy konstrukcyjne budynku,
• zawilgocenie warstw izolacji termicznej powstałe w trakcie realizacji budynku, jak również w okresie eksploatacji, powodujące obniżenie wartości izolacyjnych stropodachu,
• powstawanie purchli na pokryciu dachowym spowodowanych przemieszczaniem zawilgoceń warstw izolacyjnych w kierunku zewnętrznym,
• pękanie pokrycia w miejscach powstających pęknięć niezdylatowanego podkładu z zaprawy cementowej pod pokrycie papowe,
• korozję biologiczną materiałów organicznych stosowanych jako warstwa izolacji termicznej (program egzamin ustny).

Brak odpowiednio gęstej siatki

Stosunkowo gorsze zachowanie się stropodachów pełnych podczas eksploatacji spowodowane jest brakiem przestrzeni wentylacyjnej, umożliwiającej odprowadzenie wilgoci z zawilgoconych materiałów izolacyjnych oraz powodującej obniżenie temperatury konstrukcji stropu w okresie letnim. Brak odpowiednio gęstej siatki szczelin dylatacyjnych w podłożu pod pokrycie dachowe jest przyczyną pęknięć ścianek kolankowych na skutek poważnych ruchów termicznych podłoża (opinie o programie).

Należy zwrócić uwagę, że temperatura, jaką uzyskuje podkład z zaprawy cementowej, ułożonej bezpośrednio na warstwach izolacji termicznej, jest zdecydowanie wyższa od temperatury górnej powierzchni stropodachu dwudzielnego z przestrzenią wentylowaną z powodu utrudnionego przez warstwę izolacji termicznej odprowadzenia ciepła w głąb stropodachu. Podwyższenie temperatury pokrycia dachowego w okresie letnim wpływa w decydujący sposób na jego walory eksploatacyjne. Papy asfaltowe produkcji krajowej charakteryzują się odpornością termiczną ok. 70°C. Górne warstwy stropodachów pełnych mogą natomiast osiągać temperaturę ok. 80°C (segregator aktów prawnych).

Uzyskiwanie zbyt wysokiej temperatury pokrycia dachowego wpływa ujemnie na jego żywotność techniczną oraz powoduje spływanie mas konserwacyjnych w okresach podwyższonej temperatury. W okresie zimowym na stropodachach pełnych obserwuje się stosunkowo szybkie topnienie śniegu pod wpływem ciepła przenikającego z wnętrza budynku.                                               

Intensywne topnienie śniegu w okresach temperatury ujemnej jest zjawiskiem niekorzystnym. Woda powstająca przy topnieniu śniegu spływa w kierunku okapu, tam jednak spotyka stosunkowo niższą temperaturę powodując obmarzanie obrzeża okapu oraz rynny, tworzenie się nawisów lodowych oraz przecieki przyokapowe. Zjawisko to występuje w znacznie łagodniejszej formie przy dachach z wewnętrznym odwodnieniem. Wpusty wewnętrznego odwodnienia uzyskują w naszych warunkach klimatycznych temperaturę dodatnią, ściekająca więc woda w przypadku zastosowania prawidłowego wypustu ma możliwość odpływu podczas ujemnej temperatury zewnętrznej. Stropodachy wentylowane wykonywane są głównie jako dwudzielne, tj. takie, w których konstrukcja przekrycia dachowego jest rozdzielona od stropu nad ostatnią kondygnacją wolną przestrzenią niskiego poddasza (promocja 3 w 1).