Stropy z prefabrykatów blokowych i płytowych

Stosowane w budownictwie uprzemysłowionym stropy można przede wszystkim rozpatrywać z punktu widzenia ich struktury materiałowej, a następnie układu konstrukcyjnego (uprawnienia budowlane). Prefabrykaty stropowe mogą posiadać strukturę jedno- lub wielomateriałową, a stosowane elementy o konstrukcji żelbetowej mogą być klasyfikowane wg kształtu przekroju poprzecznego.

Rozróżniamy więc stropy: pełne, kanałowe, panwiowe, faliste, fałdowe, warstwowe, rusztowe z wkładkami wypełniającymi, gęstożebrowe i inne (program na telefon).

Płyty o strukturze jednowarstwowej z betonu żwirowego przy większych rozpiętościach, gdy grubość ich (wysokość konstrukcyjna płyty) przekracza 14-i-15 cm, projektowane są zwykle dla oszczędzenia materiału jako płyty kanałowe. Kształty kanałów zależą głównie od przesłanek produkcyjnych — kształtu trzpieni formujących kanały i możliwości ich wyciągnięcia przed okresem wiązania betonów (program na komputer). Utrzymujący się przez czas dłuższy kierunek projektowania płyt stropowych, aby przez formowanie jak największych kanałów obniżyć maksymalnie ciężar, został obecnie zaniechany, ze względu na złe właściwości izolacji akustycznej tych konstrukcji i potrzebę stosowania dodatkowych kosztownych warstw izolacji akustycznej („pływające” podłogi) (program egzamin ustny). Przyjmuje się z tych względów, że ciężar płyty stropowej jednowarstwowej nie powinien być mniejszy od 300^-350 kG/m2, co odpowiada izolacyjności akustycznej na dźwięki powietrzne 45-7-48 dB.

Płyty stropowe

Posiada to szczególne znaczenie przy prefabrykatach stropowych o wymiarach przekrywających całe pomieszczenia (płyta „na izbę”), przy których nawierzchnia podłogowa z rolowych wykładzin z tworzyw sztucznych może być bezpośrednio klejona na płycie stropowej, co upraszcza znakomicie roboty wykończeniowe (patrz t. IV). Spośród różnych typów płyt stropowych kanałowych prefabrykaty z kanałami okrągłymi  jako najłatwiejsze w produkcji uzyskały najszersze zastosowanie (opinie o programie).

Płyty stropowe projektuje się jako wolnopodparte, rozpięte jednokierunkowo przy układach ścian podłużnych lub poprzecznych, natomiast dwukierunkowo przy układach krzyżowych. Płyty krzyżowo zbrojone projektuje się nie tylko w przypadku oparcia ich na całym obwodzie, lecz również na trzech krawędziach lub tylko w narożach (przy konstrukcji szkieletowej) .

Zamocowanie płyt na podporach uzyskuje się przez wykonanie wieńców podporowych lub w inny sposób (segregator aktów prawnych). Przy ścianach blokowych o szerokości większej niż 24 cm ścięcie krawędzi płyt stropowych pozwala na ukształtowanie wieńców i można uzyskać wtedy warunek zamocowania na podporach poprzez nadanie ciągłości konstrukcji płyt nad podporą.

Przy oparciu płyt stropowych na ścianach płytowych o szerokości 12-4-16 cm stworzenie wieńca żelbetowego jest niemożliwe. Ciągłość płyt w tym przypadku można uzyskać przez bezpośrednie połączenie płyt nakładkami przyspawanymi do górnego zbrojenia płyty lub przez zespawanie prętów (promocja 3 w 1).