Styki szyn

Styki szyn, jak poprzednio, należy odsunąć od końców belek i ich dylatacji, a pod stykami ułożyć dłuższe podkładki, aby szyny w tym miejscu miały zapewnione dobre i ciągłe oparcie (program uprawnienia budowlane na komputer).
Zgodnie z normą, dopuszczalne odchyłki wymiarowe zmontowanych konstrukcji jezdni podsuwnicowych mają następujące ograniczenia:
a) wzajemna różnica poziomów główek szyn w jednym przekroju poprzecznym toru jezdnego nie powinna być większa niż 10 mm na podporach i 15 mm w przęśle,
b) różnica poziomów główek szyn na słupach w tej samej osi podłużnej, przy rozstawie słupów b (m), nie może przekroczyć wartości 2/3 b (mm), jak również nie może wynosić więcej niż 10 mm,
c) odchylenie w wymiarze prześwitu toru jezdnego w stosunku do projektu nie może przekraczać ± 5 mm,
d) w płaszczyźnie poziomej odchyłka osi szyny od jej osi teoretycznej nie może być większa niż 2,5 mm,
e) wzajemne przesunięcia czoła szyn w styku, zarówno w kierunku poziomym jak i pionowym, nie mogą wynosić więcej niż 1 mm (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Jakkolwiek wyżej podane liczby określają dopuszczalne odchyłki wymiarów, to jednak w praktyce należy się starać o niewykorzystywanie ich maksymalnych wartości.

W halach przemysłowych, warsztatach i magazynach stosuje się jako przenośniki jednoszynowe wózki podwieszone (podtorowe), zaopatrzone we wciągniki. Są to tzw. wciągarki przejezdne, nazywane również monoresami i demagami.
Całe urządzenie porusza się po dolnych pólkach odpowiednich belek profilowych, stanowiących tor.
Styki belek toru wykonuje się zazwyczaj przez przyspawanie odpowiednich nakładek stalowych do wierzchu górnej półki belki i do spodu półki dolnej. Jako odbojnice, ograniczające zasięg jazdy wózka na końcach toru, stosuje się dwa krótkie kątowniki, przymocowane z obu stron pionowo do środnika dwuteownika, stanowiącego tor jezdny (uprawnienia budowlane).

Do obliczenia belek toru potrzebna jest znajomość schematu obciążenia wózkiem przy jego pełnym udźwigu oraz układu przęseł, wynikającego z warunków podwieszenia toru.
Przy mniejszych urządzeniach można przyjąć obciążenie wózkiem w postaci jednej siły skupionej, ustawionej na belce toru w takim położeniu, aby otrzymać największy moment zginający, według którego dobiera się potrzebny profil całej belki.

Linie wpływowe

Jeśli rozpiętości przęseł toru nie różnią się więcej niż o 20%, to w przybliżeniu największy moment zginający w belce toru można otrzymać przykładając siłę skupioną w odległości 3/7 rozpiętości skrajnego przęsła od skrajnej podpory (program egzamin ustny).
Dokładniejsze wyniki uzyskuje, według wytycznych podanych na początku. W innych przypadkach należy obliczyć największy moment zginający za pomocą linii wpływowych.
W obliczeniach wytrzymałościowych torów jednoszynowych na prostych odcinkach torów przyjmuje się do obciążeń pionowych współczynnik dynamiczny cp = 1,1-7-1,2, przy czym większa wartość odnosi się do przypadku wyposażenia wózka w kabinę sterowniczą (opinie o programie).

Wskaźnik wytrzymałości belki profilowej toru przyjmuje się do obliczeń zmniejszony o 10%, mając na uwadze zużycie dolnych półek toru wskutek jego eksploatacji. Wobec braku usztywnień poprzecznych toru w polach między jego podporami może zaistnieć stan utraty płaskiej postaci zgięcia profilowej belki toru, co wymaga uwzględnienia przy sprawdzaniu naprężeń w belce stalowej (segregator aktów prawnych).
Trzeba jeszcze zwrócić uwagę na odcinki toru zakrzywionego w planie, który w tych miejscach jest nie tylko zginany, ale i skręcany, a poza tym występują tu siły poziome od reakcji obrzeży kół przy zmianie kierunku ruchu.

Jeśli wózek ma większy udźwig i prędkość poruszania się, to należy przeprowadzić dokładne obliczenia statyczne takiego układu, przy czym w braku bliższych danych można określić wartości wyjściowych sił poziomych na podstawie normy.
Konieczne jest też obliczenie uchwytów, mocujących tor do konstrukcji budynku, na siły pionowe, poziome i ewentualnie momenty zginające (promocja 3 w 1).