Sufity podwieszone

Sufity podwieszone stosuje się najczęściej łącznie ze stropami żebrowymi. W takich przypadkach muszą być zmierzone właściwości akustyczne stropu z podwieszonym sufitem, gdyż brak teoretycznych zależności umożliwiających obliczenie tak skomplikowanego układu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Sufity podwieszone stosuje się niekiedy również pod stropami płytowymi (pełnymi, kanałowymi, pustakowymi), głównie w tych przypadkach, gdy w niektórych pomieszczeniach konieczne jest zwiększenie izolacyjności akustycznej stropu od dźwięków powietrznych.

Rozwiązania materiałowo-konstrukcyjne sufitów podwieszonych oraz wskaźniki przyrostu izolacyjności akustycznej właściwej stropów, sklasyfikowanych w 3 grupach akustycznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Bardzo ważne ze względów akustycznych jest odizolowanie od powierzchni stropu szkieletu utrzymującego warstwę okładzinową. W tym celu stosowane są niekiedy specjalne wieszaki z wkładkami izolacyjnymi.

Aby uzyskać możliwie najlepsze właściwości akustyczne podwieszonego sufitu, należy dążyć do maksymalnego zwiększenia pól szkieletu. Izolacyjność akustyczna drzwi zależy od: izolacyjności akustycznej skrzydła drzwiowego i ościeżnicy oraz od szczelności osadzenia ościeżnicy i szczelności przymyków drzwiowych. W praktyce wpływ izolacyjności akustycznej ościeżnicy jest pomijany (uprawnienia budowlane).

Izolacyjność akustyczna skrzydła drzwiowego podlega zależnościom, które obowiązują dla lekkich przegród warstwowych lub szkieletowych. Ze względu na stosunkowo małą masę i sztywną konstrukcję, izolacyjność skrzydła drzwiowego jest niewielka i wynosi 20 + 25 dB (program egzamin ustny).

Zwiększenie izolacyjności akustycznej drzwi

Zwiększenie izolacyjności akustycznej drzwi można osiągnąć przez:

1. uszczelnienie przymyków przy zapewnieniu docisku uszczelek,
2. zwiększenie izolacyjności skrzydła drzwiowego przez zwiększenie masy (np. obicie blachą, poduszką izolacyjną), zastosowanie wypełnienia skrzydła wełną mineralną,
3. zastosowanie drzwi podwójnych; w takich przypadkach istotne znaczenie ma nie tylko drugie skrzydło drzwiowe, ale również objętość i chłonność akustyczna przestrzeni zamkniętej między skrzydłami (opinie o programie).

Nomogramy do wyznaczania wartości AR_d (średniej izolacyjności i wskaźników) przyjmuje wartości ujemne w pobliżu częstotliwości rezonansowej układu. W układach dwuszybowych, podobnie jak przy szybach pojedynczych, również występuje zjawisko koincydencji. Aby ograniczyć do minimum jego wpływ na charakterystykę izolacyjności akustycznej szyb podwójnych, należy stosować szyby o zróżnicowanej grubości, przy czym stosunek grubości szyb składowych powinien. Izolacyjność akustyczna szyb potrójnych zależy nie tylko od grubości szyb i rozstawu między nimi, ale od wzajemnego stosunku między tymi parametrami (segregator aktów prawnych).

Należy dążyć do zróżnicowania grubości szyb ze względów podanych wyżej oraz do zróżnicowania odległości między szybami, aby częstotliwości rezonansowe, wynikające z grubości przestrzeni powietrznych i mas poszczególnych szyb, nie pokrywały się. Układy trzyszybowe mają korzystne właściwości akustyczne w paśmie wysokich częstotliwości, natomiast charakteryzują się stosunkowo małą izolacyjnością w paśmie częstotliwości niskich. Z tego względu układy trzyszybowe raczej nie nadają się do izolowania pomieszczeń od hałasów komunikacyjnych, z wyjątkiem układów, w których przynajmniej jedna z odległości między szybami wynosi minimum 60 mm (promocja 3 w 1).

Miarą wielkości nieszczelności może być współczynnik infiltracji powietrza a. Ze względu na wpływ kształtu przymyków zależność ta obowiązuje dla okien drewnianych o typowych przymykach. W przypadku przymyków w kształcie bardziej rozwiniętym, co powoduje zwiększenie labiryntu szczeliny, wartości AR, przy tym samym współczynniku infiltracji będą mniejsze. Wpływ konstrukcji ramiaków okiennych jest stosunkowo niewielki.