Surowy kaolin

Według schematu „suchego” surowy kaolin wstępnie rozdrobniony suszy się w temperaturze 800-f900°C do wilgotności 0,7-y0,8% i rozdrabnia w młynie odśrodkowym przy przepuszczaniu powietrza. Kaolin przechodzi przez system separatorów’ i cyklonów, osadza się i rynnami zsypuje do magazynu, gdzie zostaje opakowany. Przy suchym sposobie nie odzyskuje się najdrobniejszej i najbardziej wartościowej frakcji (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jeśli jony żelaza zastępują izomorficznie jony glinu w podsieci oktaedrycznej, zawartości żelaza nie można oddzielić za pomocą pławienia. W tym celu stosuje się metodę suchą, według której kaolin nagrzcw^ra się w hermetycznej kwasoodpornej aparaturze do temperatury 600-1200°C w środowisku gazowego chloru w obecności HC1 lub CC1₄ (T. Haase [51 j) (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Produkt wzajemnego oddziaływania FeCl₃ i TiCl₄ jest usuwany i wykorzystywany. Tym sposobem usuwa się z kaolinu do 90% Fe₂0₃ i do 80 % Ti0₂. Sposób ten przyjął się w Japonii i w USA. Jednak przy takiej obróbce kaolin odwadnia się i traci niektóre właściwości techniczne (uprawnienia budowlane).

Flotacja. Sposób ten polega na tym, że wzbogacony przez pławienie kaolin rozcieńcza się siarczanem amonowym (0,2y0,3%) do zawiesiny zawierającej 22% stałej substancji. Do zawiesiny wprowadza się minerał-nośnik (marmur w postaci pyłu - 27%) oraz reagenty zwilżające i emulgujące (flotujące), w szczególności olej talowy. W tym dość złożonym procesie usuwa się do 90% Ti0₂, ale żelazo, zastępujące izomorficznie glin w podsieci oktaedrycznej, rzecz jasna, nie może być usunięte (program egzamin ustny).

Kaolin rozdziela się na frakcje od 3 do 40 pm metodą flotacji, z wykorzystaniem monoamin o długim łańcuchu atomów węgla (od 3 do 16), jak to pokazano na przykładzie kaolinu Girschau-Schneitenbach.

Odwadnianie wzbogaconej zawiesiny

Bardziej odpowiednia i tańsza dla rozszerzonej produkcji jest nowoczesna metoda kolejnego wzbogacania zawiesiny kaolinowej w hydrocyklonach. Wzbogacanie hydrocyklonowe. Bezelektrolitową zawiesinę kaolinu, z której wcześniej już oddzielono, przez osadzanie się, duże ziarna kwarcu, o gęstości 1,05-7-1,15 Mg/m³, wprowadza się do hydrocyklonu stycznie przez otwór wlotowy 1 pod ciśnieniem 0,25-0,3 MPa (2,5-3 at) (opinie o programie).

Im mniejsza jest gęstość dopływającej zawiesiny, tym mniejsze ziarna kaolinu mogą być oddzielane. Posługując się różną gęstością zawiesiny i hydrocyklonami różnych średnicach można „klasyfikować” kaoliny według uziarnienia cząstek. Kaolin drobnodyspersyjny o cząstkach wymiaru 4-k5 jxm jest dostatecznie plastyczny i może być stosowany do masy porcelanowej bez dodania do niej gliny.

Zespół hydrocyklonów może być połączony („Amberger Kaolin-Werke”) w jedną instalację. Zużycie jednostkowe energii przy wzbogacaniu wynosi 25,2-36,0 MJ/m³ (7-flO kWh/m³). Przy wzbogacaniu hydrocyklonem zawartość Ti0₂ w kaolinach zmniejsza się o 50-k70%, a Fe₂0₃ o 10-30%. Wzbogaconą zawiesinę przetłacza się do wirówek lub do zbiorników. Pozostałość na sicie 0056 wynosi po wzbogaceniu od 0,03 do 0,15% (segregator aktów prawnych).

Odwadnianie wzbogaconej zawiesiny rozwiązuje się różnymi sposobami. Zwykły sposób prasowania filtracyjnego za pomocą ramowych pras filtracyjnych jest mało korzystny pod względem ekonomicznym; nie zawsze wygodne jest odwadnianie elektroforo tyczne, przy którym uzyskuje się produkt zanadto jeszcze wilgotny.

Dobre wyniki daje stosowanie wieżowych suszarek rozpyłowych, w których zawiesina kaolinowa (przy produkcji porcelanowo-fajansowej-gęstwa) jest rozpylana pod ciśnieniem przez dysze lub siłą odśrodkową szybko obracającej się tarczy w czasie osadzania się jest przeciwprądowo podsuszana gorącym gazem (550-800°C) do wymaganej wilgotności (5-7%). Zużyte gazy uchodzą przez system cyklonów. Sposób i szybkość rozpylania wpływają na uziarnienie wysuszonych cząstek (promocja 3 w 1).