Suszarki rozpyłowe

Suszarki rozpyłowe są produkowane w dwóch typach przez Naukowo-Badawczy Instytut Ceramiki Budowlanej i biura konstrukcyjne Mińskiego Kombinatu Budowlanego. Paliwo gaz ziemny o wartości opałowej Q = = 35 615 kJ/rn³ (8500kcal/m³), dokładnie oczyszczony, bez siarki. Szereg zagadnień technicznych dotyczących suszenia rozpyłowego analizowali Bilidukiewicz i inni (program uprawnienia budowlane na komputer).

Różnica obu typów suszarek polega na systemie doprowadzania masy lejnej. Suszarka Nllstrojkieramiki ma 6-^-8 małych dysz z otworami o średnicy 2-f3 mm; w wariancie mińskim suszarka ma jeden szeroki otwór w dyszy, a regulację stopnia rozdrobnienia osiąga się przez zmianę ciśnienia, wynoszącego 2,5y3 MPa (25-30 at). Dlatego w wyposażeniu znajduje się rezerwowa pompa przeponowa. Szeroki otwór eliminuje niebezpieczeństwo zbijania się cząstek u wylotu dyszy. Dla uniknięcia przylepiania się cząstek do ścianek wieży suszarki średnica jej w wariancie mińskim dochodzi do 16 m i ogólna jej wydajność osiąga 6 t/h odparowującej wody przy jednakowym zużyciu ciepła ok. 3142y3352 kJ/kg (750-^800 kcal/kg) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W wariancie zawiesina jest doprowadzana do dysz pod ciśnieniem 1-1,2 MPa (10-^12 at); wysokość wieży wynosi 8 m, średnica zawiesiny rozpylonej 4 m (poniżej średnicy wieży 4,5 m), ilość odparowanej wody 2500 kg/h, zużycie jednostkowe ciepła 3184-3226 kJ/kg (760-T-770 kcal/kg). Stężenie zawiesiny w obu wariantach jest rzędu 50-55% substancji stałej (uprawnienia budowlane). Wilgotność wysuszonego produktu wynosi ok. 7%. Około 60% granulatu ma wymiary powyżej 200 [Am. Według Vondracka [56] najbardziej sprawna jest suszarka Nllstrojkieramiki. W suszarce firmy Dorst jednostkowe zużycie ciepła wynosi 4190-r- -f3770 kJ/kg (1000i-900 kcal/kg) odparowanej wilgoci (program egzamin ustny).

Zakład wzbogacania

Chemiczna metoda mokrego wzbogacania. Istnieje kilka sposobów opartych na redukcji Fe³⁺ do Fe²⁺ w kaolinie i następnie na łatwiejszym rozpuszczeniu związków żelaza w rozcieńczonych kwasach i usuwaniu rozpuszczonego jonu żelaza (opinie o programie).

Komska i Petelko zaproponowali obróbkę kaolinu słabym kwasem solnym z równoczesnym nagrzewaniem, a następnie przemywaniem i filtracją. Korobkina [57] zaproponowała redukcję Fe³⁺ podsiarczynem sodowym NaHS0₃ w środowisku kwaśnym przy słabym nagrzewaniu z następnym pochłanianiem Fe²⁺ za pomocą kationitu KU-2. Podobną metodę włączono do stosowanych metod hydrocyklonowego wzbogacania w USA i w Europie (segregator aktów prawnych).

Lapin zaproponował obróbkę zawiesiny kaolinu wodą pożywiczną (odpad chemicznej przeróbki drewna) zawierającą środki redukujące, zdolne redukować Fe^{3 +} , oraz oksy kwasy zdolne rozpuszczać Fe². Istnieje wiele patentów na sposoby wybielania kaolinu różniące się środkami wiązania Fc²⁺ z roztworu i innymi szczegółami.

Na ogół chemiczne wzbogacanie pozwala dwukrotnie i trzykrotnie zmniejszyć zawartość tlenku żelazowego w kaolinie, ale pozostawia prawie bez zmiany zawartość Ti0₂. W celu oddzielenia minerałów zawierających tytan w Państwowym Badawczym Instytucie Ceramicznym (GIKI, Winter) opracowano schemat zastosowania małych hydrocyklonów o średnicy 10 i 15 mm. Przy ich użyciu udaje się usunąć do 50% Ti0₂.

W cola wyeliminowania importu kaolinów na potrzeby przemysłu ceramicznego i innych podjęto w ostatnich latach szereg prac badawczych nad wzbogacaniem kaolinów krajowych na skalę przemysłową. Uruchomiono zakład wzbogacania górniczo-przeróbczy „Surmin-Ołdrzychów”, który wzbogaca surowce kaolinowo występujące w niecce bolesławickiej (Maria III). Wzbogacanie kaolinów w kraju prowadzi się przez zastosowanie hydrocyklonów i ewentualnej obróbki chemicznej. Zapotrzebowanie przemysłu ceramicznego na kaolin pławiony wynosi przeszło 200 tys. ton rocznie; jest dotychczas pokrywano w przeważającej części przez surowce importowano (promocja 3 w 1).