System planowania

Istotnym uwarunkowaniem jest system planowania opierający się na Ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 roku (program uprawnienia budowlane na komputer). Ustawa w zakresie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego mówi:

1. W celu określenia polityki przestrzennej gminy, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy", zwanego dalej Studium.
2. Zarząd gminy sporządza Studium, uwzględniając uwarunkowania, cele i kierunki polityki przestrzennej państwa na obszarze województwa (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ustawa zobowiązuje więc władze miasta do określenia polityki, której nie sposób sformułować bez strategii (jeśli ma być to polityka oparta na założeniu sterowania miastem a nie zarządzaniu samoregulacyjnym mówiącym, że „najlepszą polityką jest brak polityki").

Przyszłość w swojej istocie jest indeterministyczna („jedynie pewne jest, iż przyszłość jest niepewna"). Jednak konieczność podejmowania działań odkładających się skutkami w przyszłości nakazuje szukać dróg łagodzenia tego indeterminizmu (uprawnienia budowlane).

Zachodzi więc pytanie: jakie czynniki kreują przyszłość? Trzy wątki kreacyjne wydają się najistotniejsze:

1. ekonomiczna,
2. polityczna,
3. socjalna,
4. ekologiczna,
5. technologiczna,
6. rynkowa,
7. biznesu,
8. inne (np. wyzwań cywilizacyjnych) (program egzamin ustny).

Hierarchizacja wartości

Koncepcje generują zarówno szanse, jak i zagrożenia. Warunkują także czynniki sukcesu. Poprzez system polityczny, mass media przenikają do praktyki społeczno-gospodarczej i życia publicznego. Odnoszą się także do struktury hierarchicznej państwa czy regionu. Stąd tak ważna jest koncepcja polityki przestrzennego zagospodarowania kraju, która usytuowana w sferze planowania strategicznego nie pretenduje do funkcji „nadrzędnego" planu przestrzennego zagospodarowania, wyznaczającego fizyczne rozmieszczenie inwestycji publicznych, dostarcza natomiast przesłanek do sporządzanie spełniających tę funkcję programów zawierających zadania rządowe (opinie o programie).

• potencjał ludzki,
• potencjał przyrodniczy (w tym surowce),
• technologie,
• zasoby finansowe,
• zarządzanie.

Zasoby dobrze poddają się ocenie sił (możliwości) i słabości ich stanu i użytkowania. Stąd każda działalność strategiczna musi w swoim początku dokonać bilansu otwarcia sił i słabości. Determinują one w szerszym stopniu podejście do zasobów. Hierarchizacja wartości wpływa istotnie na sposób gospodarowania zasobami. Istota ekorozwoju polega na wartościowaniu zasobów zarówno dla teraźniejszości, jak i przyszłych pokoleń. Wartości, w swojej strukturze lub randze mogą być i tłumione i eksponowane, wpływając w ten sposób na koncepcje (segregator aktów prawnych).

Istotą kreacyjnego podejścia do przyszłości, w odróżnieniu od podejścia kontynuacyjnego, jest poszukiwanie strategii alternatywnej wobec strategii realizowanej obecnie. Zbiór strategii alternatywnych pozwala na sformułowanie strategii przyszłych, powstałych ze skomplikowanej gry kreacji strategii alternatywnych, weryfikowanych przez: zasoby (potencjały), wartości i koncepcje. Jedną z metod uprawnionych naukowo i praktycznie jest metoda scenariuszowa budowy strategii, generująca obrazy i stany przyszłości w ujęciu czasowym i problemowym.

Powszechność stosowania metod scenariuszowych odniesionych do skomplikowanych procesów rozwojowych oraz złożonych struktur (np. struktur regionalnych) wynika z opozycji wobec niskiej trafności prognoz, szczególnie ekstrapolacyjnych (promocja 3 w 1). Analiza scenariuszowa służyć ma objaśnieniu uwarunkowań zewnętrznych i wewnętrznych, które mogą pojawić się w ograniczonym koncepcyjnie czasie. Tryb warunkowy oznacza tu dopuszczenie wielowariantowości ewolucji sytuacji o niskiej determinacji wyboru wariantu.