Szczeliny dylatacyjne

Z usztywniającego wieńca żelbetowego można zrezygnować tylko w przypadku podpór, które się w stanie stawić opór krótkotrwałym obciążeniom poziomym (np. od wiatru). Należy jednak wówczas pod podporą i jedną warstwą cegieł poniżej podpory ułożyć przekładki z zaprawy grubości ok. 3 cm, zbrojone cienkimi okrągłymi prętami stalowymi. W obrębie podpory ślizgowej należy przeciąć tynk lub tapetę. Do budowy stropodachu i muru ścian należy stosować materiały o możliwie jednakowych właściwościach skurczowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jeżeli wyniki badań podłoża gruntowego wskazują na możliwość dużych osiadań, to budynek powinien być zaprojektowany albo jako możliwie sztywny (np. skrzynia żelbetowa w przypadku budynków krótkich, a w budynkach murowanych przynajmniej żelbetowa konstrukcja piwnic), albo niewrażliwy na odkształcenia (mieć możliwie statycznie wyznaczalną konstrukcję nośną i być zaprojektowany z uwzględnieniem obciążeń dodatkowych i odkształceń wynikających z obniżenia podpór na skutek osiadań) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Budynki o dużych wymiarach w planie Q3: 30 m) powinny być podzielone pionowymi szczelinami dylatacyjnymi. Części budynku różnych wysokościach powinny być również podzielone takimi szczelinami. Dylatacje powinny przechodzić przez cały budynek łącznie z fundamentem, przy czym nie wolno ich wypełniać zaprawą. Szczeliny dylatacyjne powinny być ze względu na możliwość występowania różnic osiadań wykonane również między częściami budynku posadowionymi na różnych rodzajach gruntów o odmiennych właściwościach (uprawnienia budowlane).

W zależności od rodzaju gruntu można zastosować różne środki zmniejszające różnice osiadań, jak np. wzmacnianie i zagęszczanie gruntu, wybór rodzaju fundamentów i odpowiednie ich wymiarowanie.

Przebieg budowy (wolne tempo budowy, wznoszenie ciężkich elementów przed lekkimi, możliwie późne wypełnianie ścianami konstrukcji) również wpływa korzystnie na zabezpieczenie budynku przed powstawaniem rys w wyniku osiadań podłoża gruntowego(program egzamin ustny).

Różnice temperatur

Wszelkie zmiany warunków gruntowych, które mogą wpływać w okresie późniejszym na zachowanie się podłoża i konstrukcji (jak np. obniżenie poziomu wody gruntowej przy późniejszym układaniu drenażu lub kanalizacji czy sadzeniu roślin, a przede wszystkim wykonywanie wykopów obok stojących budynków, podbijanie ich fundamentów) wolno realizować dopiero po dokładnym zbadaniu zarówno tych warunków, jak i wytrzymałości nośności poszczególnych elementów budynku (fundamentów, stropów, ścian) (opinie o programie). Niekiedy konieczne jest przedsięwzięcie odpowiednich środków zabezpieczających i ochronnych przy budynkach położonych w sąsiedztwie (wzmocnienie gruntu, podbicie fundamentów, usztywnienie, podparcie).

Połączone ze sobą ściany zewnętrzne i wewnętrzne powinny wykazywać możliwie niewielkie różnice odkształceń spowodowanych obciążeniami i wilgotnością. W celu zmniejszenia różnic odkształceń można do budowy ścian wewnętrznych użyć cegieł o wyższej klasie wytrzymałości niż tego wymagają względy statyczne, a do budowy ścian zewnętrznych cegieł o niższej wytrzymałości (segregator aktów prawnych).

Różnice temperatur występujące między ścianami wewnętrznymi a zewnętrznymi powinny być zredukowane w takim stopniu, jak to tylko możliwe (np. przez stawianie dwuwarstwowych ścian zewnętrznych lub zwiększenie izolacji cieplnej na zewnętrznej stronie ściany zewnętrznej).

Stosunek wysokości do długości obciążonych ścian poprzecznych w 5-kondygnacyjnych budynkach nie powinien w miarę możliwości przekraczać ok. 1 :4, a w budynkach 3-kondygnacyjnych ok. 1:3. Należy stosować takie wiązanie (układ cegieł) i cegły o takich wymiarach, aby w kolejnych warstwach cegieł zapewnić wystarczające przesunięcie wzajemne spoin pionowych (promocja 3 w 1).