Szkło wodne sodowe

Badanie przeprowadza się następująco: naczynie szklane wypełnia się wodą doprowadzoną z biurety 6 przez kranik 5 do kreski oznaczonej na rurce 3 pokrywy, po czym zamyka się kranik 5 i odczytuje poziom wody w biurecie. Następnie przez kranik 4 odprowadza się zlewki ok. 1/4 wody z naczynia, po czym w naczyniu zawiesza się na nitce 8 próbkę 7. Po zamknięciu pokrywy 2 ze zlewki 9 wlewa się wodę do biurety, otwiera się kurek 5 podwyższając poziom wody w naczyniu do kreski 3, po czym kranik zamyka się i ponownie odczytuje się poziom wody w biurecie. Różnica poziomów wody w biurecie na początku i przy końcu badania daje objętość próbki V (program uprawnienia budowlane na komputer).

Cementy odporne na działanie substancji chemicznych są to przeważnie mieszaniny o konsystencji ciekłej w chwili układania; w skład ich wchodzą spoiwa i materiały wypełniające. Jako spoiwo może być użyte szkło wodne sodowe lub potasowe, bitumy, asfalt, smoła, żywice sztuczne, np. tiokol i inne. Do materiałów wypełniających zalicza się: mączki andezytowe, granitowe, kwarcowe, bazaltowe, węglowe, grafitowe itp., azbest i inne (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Cementy w zależności od odporności chemicznej wypełniacza i spoiwa dzielą się na kwasoodporne, ługoodporne i kwaso-ługodporne (uprawnienia budowlane).

Do cementów kwasoodpornych zalicza się:

1. cementy krzemianowe (k - cementy),
2. cementy siarkowe,
3. cementy glejtowo-glicerynowe,
4. cementy ołowiane,
5. cementy na podstawie żywic sztucznych.

Cementem ługoodpornym jest cement portlandzki.

Do cementów kwaso-ługoodpornych należą:

• cementy azbestowe,
• cementy na podstawie żywic sztucznych,
• cementy bitumiczne,
• cementy glejtowo-glicerynowe (program egzamin ustny).

Mączki kwasoodporne

Betony odporne na działanie środków chemicznych składają się ze spoiwa (szkła wodnego, substancji bitumicznych, smołowych i in.) oraz wypełniaczy. Wypełniaczami są kruszywa drobne i grube o różnych frakcjach oraz mączki. Muszą one cechować się odpowiednią odpornością chemiczną. W chwili przygotowania są to substancje mniej lub więcej plastyczne względnie płynne, które stopniowo twardnieją (opinie o programie). Betony mogą być kwasoodporne oraz kwaso-ługoodporne. Do betonów kwasoodpornych należą betony krzemianowe, a do betonów kwaso-ługoodpornych betony asfaltowe, smołowe, prodoritowe i inne.

Jedną z charakterystycznych własności betonu jest jego ciekłość. Oznacza ją się na podstawie pomiaru opadu stożka Abramsa. Do przygotowania pomiaru służy forma do betonu wykonana z blachy żelaznej, w postaci ściętego stożka, o wysokości 30 cm i średnicy podstaw: dolnej 20 cm i górnej 10 cm. Świeżo zarobiony beton starannie ubija się w formie, którą natychmiast się zdejmuje. Stożek betonowy opada. Wielkość tego opadu jest miarą ciekłości betonu (segregator aktów prawnych).

W zależności od wielkości opadu stożka Abramsa betony dzielimy na:

1. Betony ubijalne (opad równy zero) stosowane do konstrukcji zbrojonych i niezbrojonych (posadzki, fundamenty itd.).
2. Betony plastyczne o opadzie od 8 do 15 mm, wymagające przy układaniu zagęszczania przez sztychowanie, oraz o opadzie 1-8 mm, wymagające wibrowania. Takie betony stosuje się do konstrukcji zbrojonych i niezbrojonych.
3. Betony ciekłe (opad powyżej 20 mm) układają się dobrze bez sztychowania i wibrowania, lecz do ich przygotowania trzeba użyć dużej ilości spoiwa, co wpływa ujemnie na ich własności. Betony tego rodzaju stosuje się do zapełniania szczelin i pęknięć.

W skład cementów krzemianowych wchodzą: mączki kwasoodporne, szkła wodne, przyspieszacze procesu wiązania i twardnienia oraz niekiedy bitum i olej lniany jako dodatki zwiększające nieprzepuszczalność i kwasoodporność. Mączki kwasoodporne otrzymuje się przez zmielenie kamieni naturalnych i sztucznych: andezytu, grafitu, kwarcu, kwarcytów, węgla sztucznego, bazaltu, diabazu, kamionki kwasoodpornej, porcelany i innych (promocja 3 w 1).