Sztywność zginania żeber

Ponieważ sztywność zginania żeber jest bardzo duża w porównaniu ze sztywnością powłoki, możemy zawsze przyjąć jeden z warunków brzegowych w = 0, tzn. nieprzesuwne podparcie w kierunku normalnym do powłoki. W większości przypadków możemy również przyjąć, że podczas wyboczenia punkty krawędziowe są nieprzesuwne w kierunku osiowym, tzn. u = 0 (program uprawnienia budowlane na komputer). Warunek ten jest dokładnie spełniony, jeśli dwie sąsiednie płyty poddane są tym samym naprężeniom, ponieważ w takim przypadku nastąpi wyboczenie w kierunkach odwrotnych (antysymetrycznie). Nawet w przypadku pewnej różnicy naprężeń w dwóch płytach warunki będą prawidłowe, a to z powodu znacznej sztywności osiowej podłużnic. Pozostałe dwa warunki brzegowe mogą różnić się znacznie dla różnych konstrukcji (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Odnośnie do obrotu t_v stycznej możliwe są dwa graniczne przypadki: swobodny obrót lub t<p = 0. Pierwsza możliwość występuje, jeśli można pominąć sztywność skręcania podłużnie, zaś dwie sąsiednie płyty powłokowe poddane są podobnym naprężeniom. Druga możliwość występuje w przypadku znacznej sztywności podłużnie na skręcania, w porównaniu ze sztywnością zginania powłoki (uprawnienia budowlane).

Odnośnie do przemieszczeń obwodowych v istnieją dwie graniczne możliwości: swobodne przesunięcie oraz v = 0. Na ogół pierwsza możliwość jest bardziej zbliżona do aktualnych okoliczności, ponieważ warunek v = 0 stwarzałby konieczność przejęcia przez podłużnice znacznych sił obwodowych, co stwarzałoby konieczność nadania im bardzo dużej sztywności poprzecznej. Przypadek przegubowego podparcia jest najbardziej interesujący w praktyce, ponieważ warunek v = 0 stwarza konieczność nadania podłużnicy dużej sztywności poprzecznej, co spowoduje również jej znaczną sztywność skręcania (program egzamin ustny).

Obciążenie złożone

Osiowe naprężenia ściskające. Pasmo walca poddane osiowym naprężeniom ściskającym o. Dokładne rozważania teoretyczne możliwe są jedynie w przypadku krawędzi swobodnie podpartej. Dlatego też w pierwszym rzędzie rozpatrzymy ten przypadek. Wyrażenia 2.5.1-1 wskazują, że jeśli w = 0, występuje antysymetria względem tworzących. Dlatego więc w tym przypadku mamy M_v = N_v = = u = 0, tj. warunki dla krawędzi swobodnie podpartej. Oznacza to, że wyrażenia te mogą być zastosowane również do pasma walcowego (opinie o programie).

Jeśli pasmo poddane jest dwuosiowemu ściskaniu oraz ścinaniu, zagadnienie jest bardzo złożone. Jednak Kromm przy użyciu metody Ritza ustalił warunki stateczności, co prawda w bardzo skomplikowanej formie, nie nadającej się właściwie do zastosowania w praktyce. Ciśnienie osiowe z wyboczeniem osiowo-symetrycznym rozpatrywał po raz pierwszy Lorenz, a prawie w tym samym czasie niezależnie od niego Timoshenko. Dla wyboczcnia niesymetrycznego mniej dokładne wzory rozwinął Lorenz i Southwell.

Bardziej dokładne wzory dla tego przypadku wyprowadził v. Sanden i Tólke (segregator aktów prawnych). Wzory podane przez tych ostatnich autorów posiadają jednak (podobnie jak wzór [2.5.1-10] tę wadę, że dla m = 1 nie mają dokładnego przejścia do wzoru Eulera, ponieważ licznik zawiera nie zmieniające się wyrazy k. Wada ta została usunięta w bardziej dokładnej teorii ustalonej przez Fliiggego.

Z wyjątkiem przypadku wyboczenia osiowo-symetrycznego wzory stateczności wyprowadzano zazwyczaj z warunków równowagi w odniesieniu do odkształconego elementu powłoki (promocja 3 w 1). Warunki te zawierają wiele wyrazów, a ponieważ nie można z góry określić, które z nich mają pierwszorzędne znaczenie, obliczenie jest bardzo skomplikowane. Znaczne uproszczenie można uzyskać przy użyciu metody energetycznej oraz zasady minimum Ad. Dzięki temu stają się jasne zasadnicze aspekty zagadnienia.