Szybkie suszenie

Pod względem technicznym gliny zawierające haloizyt są uciążliwe w produkcji, ponieważ są one mało spoiste i wrażliwe na szybkie suszenie. Grupa minerałów montmorylonitowych obejmuje dwie serie: dwuoktaedrycznych i trioktaedrycznych. W pierwszej serii najczęściej występuje montmorylonit, ft Wstępnie izomorficznie podstawione minerały: beidelit (Si^rv częściowo, do 16,5%, przez A1), nontronit, wołkonskoit (niewielka ilość A zastąpiona przez Cr^VI) (program uprawnienia budowlane na komputer). Odnośnie do beidelitu istnieje jeszcze inny widzenia, według którego minerał ten, o mieszanych pakietach, składa się : montmorylonitu i kaolinitu lub hydrołyszczyku [72J. Beidelit w postaci zespołów dobnych do wojłoku został opisany przez Korzyńskiego [73].

W drugiej serii (montmorylonitów trioktaedrycznych) najczęściej występuje japonit, a następnie izomorficznie zastąpione minerały: hektoryt (nie zawiera Al, *Mg^V| częściowo, do 11%, zastąpiony jest przez Li), sekonit (Mg ozęściowo zastąpi ny jest przez Al, Zn, Fe^{3 +} ), stywensyt (Mg częściowo zastąpiony jest przez Mn i Fe^{3 +} ), medmontyt (Mg częściowo zastąpiony jest przez Cu, Al, Fe^{3 +} ). Saponit iektoryt rozpatrzone zostały w pracy Kulbickiego i in. (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Oba te zapisy wykazują obecność dwóch płytek tetraedrycznych, między którymi zmieszczona jest jedna płytka oktaedryczna, oraz obecność międzywarstwowych kanonów Na⁺, K⁺ w inontmorylonicie (bentonity sodowe) i Ca^{2 +} , Mg²⁺ weflorydynach. Podstawą struktury minerałów obu serii jest pakiet 2:1 z dwóch płytek tetra- rdrycznych i jednej wewnętrznej płytki di- i trioktaedrycznej. Grubość pakietu ;rst zmienna - od 0,96 nm (9,6 A) i więcej. Schemat budowy minerałów, według Hofmana, Endela i in., z uzupełnieniami Marshala i Ilindricksa (uprawnienia budowlane).

Rzeczywiste warstwy

Rzeczywiste warstwy w montmorylonicie wzajemnie nakładają się na siebie « sposób lokalnie uporządkowany, ale z nieuporządkowanym przesunięciem o 6/3. Według Zwiagina struktura minerału jest jednoskośna. Wg Norrische’a słaba spójność warstw zapewnia wysoki stopień ich pęcznienia i dyspergowania w roztworach wodnych do pojedynczych warstw elementarnych. Między warstwami strukturalnymi minerału rozmieszczone są zdolne do wymiany kationy; w środowisku wodnym ulegają one solwatacji. Rozmiar tych kationów określa również odległość między warstwami. Kationy te mogą być pochodzenia nieorganicznego (Na⁺, K⁺, Ca^{2 +} ) i organicznego (program egzamin ustny).

Wymienne kationy spełniają funkcję charakterystycznych kompensatorów, ponieważ izomorficzne podstawienia w podsieciach tetraedrycznej i oktaodrycznej powodują brak równowagi energetycznej. Według Fostera kationy zdolne do wymiany wraz ze swoimi cząsteczkami wody rozmieszczają się w określony sposób, w ilości od 0,5 do 1,2 cząsteczek na komórce elementarnej (opinie o programie).

Przypuszcza się, że cząsteczki wody rozmieszczają się monomolekularnie warstwami wymienionych wyżej międzywarstwowych przestrzeniach, co potwierdzają na wykresie stopniowane krzywe świadczące o przebiegu procesu dehydratacji wymiennej. Montmorylonity potasowe są uwodnione silniej niż sodowe. Poza tym warstwowe rozmieszczenie cząsteczek wody przeczy hipotezom o nierównomierności rozmieszczenia pól energetycznych w warstwie i na powierzchni cząstki minerału (segregator aktów prawnych).

Boss i Hindricks podali klasyfikację minerałów montmoryJonitowych. Na ogół ta grupa minerałów ilastych odznacza się bardzo szerokim zakresem zmiany struktury w zależności od warunków powstawania temperatury, ciśnienia, roztworów kationów. Odpowiednio do tego pokrój kryształów pod mikroskopem i ich właściwości są zmienne. Można spotkać montmorylonity drobnoblaszkowate dobrze pęczniejące w wodzie z utratą ostrości zarysów, minerały o blaszkach wydłużonych źle pęczniejące, o dużych łuskach słabo pęczniejące (promocja 3 w 1).