Temperatura wrzenia

Temperatura wrzenia jest własnością o mniejszym znaczeniu w technice, tym niemniej różnice temperatur wrzenia poszczególnych metali wykorzystuje się do oczyszczania metali (np. oczyszczanie cynku przez odparowanie, a następnie skroplenie) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ciepło właściwe jest to ilość ciepła (w dżulach, dawniej w kaloriach) potrzebna do ogrzania 1 g masy ciała o 1°C (1 K). Metale lekkie mają na ogół większe ciepło właściwe niż metale ciężkie, np. lit 1,092 cal/(g • K), tj. 4 575 J/(g-K), magnez 0,247 cal/(g-K), tj. 1,035 J/(g-K), zaś np. wolfram 0,0338 cal/(g • K), tj. 0,1424 J/(g • K), platyna 0,0377 cal/(g • K), tj. 0,1592 J/(g-K). Ciepło topnienia jest to ilość ciepła (w dżulach, dawniej w kaloriach) potrzebna do przejścia 1 g masy ciała przy stałej temperaturze i stałym ciśnieniu ze stanu stałego w stan ciekły. Rozszerzalność cieplna metali przejawia się w zmianie ich wymiarów liniowych i objętości pod wpływem temperatury (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wszystkie metale rozszerzają się pod wpływem ciepła. Wydłużenie liniowe pręta metalowego długości 1 m przy podgrzaniu go o 1 K wynosi od 0,45 mm dla wolframu do 2,93 mm dla kadmu. Przewodnictwo cieplne, czyli zdolność przewodzenia ciepła określa się jako ilość ciepła (w kaloriach lub dżulach) przechodzącą przez przewodnik długości 1 cm o przekroju 1 cm² w ciągu 1 sekundy przy różnicy temperatur 1 K. Niektóre metale, jak np. srebro, miedź, złoto, aluminium i magnez, są bardzo dobrymi przewodnikami ciepła, inne zaś, jak bizmut, kadm i rtęć złymi (uprawnienia budowlane).

Przewodność elektryczna metali jest to zdolność do przewodzenia prądu elektrycznego. Najlepszymi przewodnikami elektryczności są: srebro, miedź, złoto i aluminium. Odwrotnością przewodnictwa elektrycznego jest oporność właściwa, która tak jak i przewodnictwo zmienia się wraz z temperaturą (program egzamin ustny).

Własności magnetyczne metali

Własności magnetyczne metali i stopów polegają na zdolności namagnesowywania się, tzn. przyjmowania i zachowania magnetyzmu. Najlepsze własności magnetyczne wykazuje żelazo i stal, jako jego stop, nikiel i kobalt. Metale odznaczające się silnymi własnościami magnetycznymi nazywa się ferromagnetycznymi. Właściwości magnetyczne metali wykorzystuje się w praktyce do budowy elektromagnesów (opinie o programie).

Do własności chemicznych metali i ich stopów zalicza się:

1. skład chemiczny,
2. odporność na działanie czynników chemicznych i korozję atmosferyczną,
3. odporność na działanie wysokiej temperatury

Szereg metali utlenia się szybko w wysokich temperaturach i na ich powierzchni tworzy się warstewka tlenków. Niektóre metale i stopy nie utleniają się w wysokich temperaturach; mówimy o nich, że są żaroodporne. Inne metale odznaczają się dużą odpornością na korozję powodowaną działaniem atmosfery, kwasów lub ługów. Stopy takie nazywamy nierdzewnymi lub kwasoodpornymi (segregator aktów prawnych).

Metale stosowane w technice są polikrystaliczne, czyli składają się z drobnych ziarn kryształów. W zależności od wielkości ziarn rozróżnia się materiały grubo- i drobnoziarniste. W niektórych wypadkach, stosując specjalną obróbkę cieplną lub plastyczną, można otrzymać bardzo duże ziarna metali. Jeśli określony kawałek metalu stanowi jedno ziarno, mówimy wtedy, że materiał ten jest monokryształem.

Własności mechaniczne ciał krystalicznych mogą zależeć od kierunku działania sił w stosunku do kierunków krystalograficznych ziarna (takie ciała nazywamy anizotropowymi) lub też mogą być niezależne (ciała izotropowe). Metale są z reguły polikryształami. Uważa się je za izotropowe. Wynika to stąd, że każdy dowolny przekrój poprowadzony przez ciała polikrystaliczne przecina wielką ilość ziarn najróżniej względem tego przekroju zorientowanych. A więc własności są własnościami przeciętnymi (promocja 3 w 1).