Trzony kuchenne

Określenie obciążeń należących do pierwszej grupy jest częścią składową inwentaryzacji konstrukcji. Należą tu przede wszystkim ciężary własne elementów konstrukcji i wykończenia budynków, a także ciężary urządzeń i wyposażenia budynku, które wprawdzie mogły być w projekcie traktowane jako obciążenia użytkowe, lecz które w rzeczywistości są wyraźnie umiejscowione, mają ściśle określoną wartość i których zmiany w trakcie użytkowania nie przewiduje się (program uprawnienia budowlane na komputer). Wymienić tu można np. trzony kuchenne, urządzenia technologiczne zamontowane na stałe, ciężar ścian działowych w konkretnym ustawieniu. Do grupy tej należą także obciążenia zmienne, których wartości graniczne są ściśle określone, jak np. parcie ziemi na ściany, parcie cieczy o określonym ciężarze właściwym w zbiornikach o określonej wysokości. Częste są przypadki, że założenie niezmienności usytuowania i niezmienności wartości obciążeń należących do tej grupy warunkuje poprawność wniosków orzeczenia. Należy wówczas fakt ten wyraźnie w tekście zaznaczyć, a także utrwalić w świadomości użytkowników (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do drugiej grupy obciążeń, przyjmowanych według normy, należą obciążenia, których wartości rzeczoznawca nie jest w stanie samodzielnie ustalić, względnie których nie ma prawa w stosunku do ustaleń normy zmieniać. Należą tu obciążenia śniegiem i wiatrem, obciążenia użytkowe w takich obiektach, jak sale widowiskowe, trybuny, klatki schodowe, mosty itp., a także obciążenia użytkowe w pomieszczeniach, których rodzaj użytkowania znany jest jedynie w sposób ogólny (np. budownictwo mieszkaniowe) (uprawnienia budowlane).

Współczynnik przeciążenia

Obciążenia tej grupy mają najczęściej charakter obciążeń zastępczych, mieszczących w sobie nie tylko wartości mogącego rzeczywiście wystąpić obciążenia statycznego, lecz również takie czynniki, jak możliwość dynamicznego działania obciążeń (np. wiatr, obciążenie trybun) czy też konieczność zwiększenia współczynnika bezpieczeństwa w pewnych rodzajach konstrukcji (np. balkony, klatki schodowe itp.) (program egzamin ustny).

Obciążeń więc tej grupy ekspert nie ma prawa samowolnie zmniejszać, nawet gdyby udowodnił, że wystąpienie w rzeczywistości obciążeń o wartości normowej jest fizycznie niemożliwe. Jedynym możliwym sposobem wpływania na wartość tych obciążeń może być w szczególnych przypadkach zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń.

Istnieje jednak dość duża dziedzina, w której wartość obciążeń będących punktem wyjściowym orzeczenia określana jest przez rzeczoznawcę. Obok działań na konstrukcję nie ujętych normami, chodzi tu o obciążenia, które normy zalecają ustalać indywidualnie, szczególnie zaś o obciążenia użytkowe w budownictwie przemysłowym (opinie o programie).

Według wprowadzanych obecnie zasad wymiarowania konstrukcji, opartych na zasadzie częściowych współczynników bezpieczeństwa, ustalenie obciążeń składa się z ustalania obciążenia normowego oraz współczynnika przeciążenia, których iloczyn daje wartość obciążenia obliczeniowego (segregator aktów prawnych). Definicje tych wartości nie są w normie dostatecznie jasno sprecyzowane. Wynika z nich w sposób ogólny, że pod obciążeniem normowym rozumieć należy maksymalne obciążenie, które może wystąpić w warunkach normalnej eksploatacji obiektu, współczynnik zaś przeciążenia stanowi zabezpieczenie na wystąpienie wypadków skrajnych o charakterze awaryjnym. Współczynnik przeciążenia dla obciążeń użytkowych należy przyjmować z reguły równy 1,3. Zmniejszenie współczynnika przeciążenia dla obciążeń użytkowych (poza obciążeniami zaliczonymi wyżej do grupy a) powinno mieć miejsce zupełnie wyjątkowo, gdy istnieje pełna możliwość uzasadnienia, że wzrost obciążenia ponad wartość normową jest szczególnie mało prawdopodobny, sposób zaś działania ściśle określony i nie związany z wpływami ubocznymi, jak np. drgania (promocja 3 w 1).

Powierzchnie użytkowe, na które działają obciążenia, można podzielić na:

1. produkcyjne,
2. magazynowe,
3. komunikacyjne.