Typizacja ustrojów budowlanych

Jak wykazała praktyka, najbardziej celową formą są opracowania pozwalające na bezpośrednie włączenie ich do dokumentacji możliwie dużej ilości obiektów przemysłowych (program uprawnienia budowlane na komputer). Osiąga się to przez szerokie udostępnienie kompletów dokumentacji wraz z rysunkami warsztatowymi, aby projektanci adaptujący dane rozwiązania typowe mogli ograniczyć się do podania specyfikacji typów oraz do rozwiązania jedynie fragmentów połączeń ich z częściami budynku nietypowymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jeżeli element typowy nie został jeszcze wprowadzony do przemysłowej produkcji, projektanci posługują się kalkami transparentowymi, z których można uzyskać dowolną ilość odbitek dla włączenia | do dokumentacji projektowanego obiektu. Praca projektanta w takim przypadku ogranicza się w odpowiednich rubrykach specyficznych danych wynikających z umiejscowienia elementu typowego w rozwiązaniu indywidualnym (uprawnienia budowlane).

W zasadzie adaptacja elementów typowych powinna być ograniczona do minimalnego nakładu pracy, a wszelkie zmiany powinny być wykluczone jako podważające sens uprzemysłowienia ich produkcji. W praktyce jednak nadal spotyka się adaptacje elementów typowych, ale przyczyn tego należałoby szukać raczej w zbyt szczupłym portfelu opracowań niż w chęciach ich poprawiania lub przerabiania.
Można zaryzykować twierdzenie, że mimo powyżej omówionych niedociągnięć oraz mimo koniecznej pracy rozszerzającej asortymenty, typizacja elementów ma już ustaloną tradycję i jest rzeczywiście dużą pomocą dla projektantów w ich pracy twórczej (program egzamin ustny).

Wydany przez Biuro Studiów i Projektów Typowych BP w r. 1952 katalog hal typowych objął trzy grupy hal, a mianowicie: łukowe, pilaste, różne.
Dla dokonania tego podziału posłużono się dwoma kryteriami: systemem konstrukcji i systemem oświetlenia dziennego.

Hale paliste

Kryteria te są ściśle związane ze sobą i zasadniczo nie dają się oddzielić.
O przynależności do pierwszej grupy - hal łukowych - zadecydowała konstrukcja przekrycia, natomiast do grupy drugiej - hal pilastych, inaczej zwanych szedowymi - zaliczono hale ze świetlikami dającymi światło jednego kierunku a jak wiemy, wybór pada zwykle na kierunek północny (opinie o programie). Do grupy trzeciej - hal różnych - zaliczono wszystkie inne. Przyjęta jednak nazwa dla tej grupy nie podkreśliła wspólnej cechy włączonych do niej hal, tj. układu ramowo-belkowego oraz jednakowego systemu o- świetlenia za pomocą świetlików latarniowych.

Przez opracowanie dokumentacji wymienionych hal katalogowych zakończony został początkowy etap ich typizacji, charakteryzujący się zbieraniem i porządkowaniem osiągnięć w projektowaniu i wykonawstwie. Jednak na przykładach opracowań biur projektów dało się zauważyć, że idea projektów całych hal typowych, aczkolwiek słuszna, nie dała spodziewanych rezultatów (segregator aktów prawnych). Zbyt wiele czynników składa się na projekt typowej hali i to czynników zmiennych, jak gabaryty przestrzenne i parametry techniczne, aby projekt taki mógł być powszechnie stosowany.

W przeciwieństwie do tego większą przystosowalnością cieszyły się projekty powtarzalne, jako wykonywane dla konkretnych potrzeb. Inwestorzy a także projektanci nabierali większego zaufania do tego rodzaju dokumentacji, wychodząc z założenia, że skoro dany projekt zdał egzamin w życiu w ramach jednego przedsiębiorstwa, na pewno będzie przydatny i dla nich. Jedynie fragmenty hal typowych o względnie stałych parametrach i uniezależnione od wpływów indywidualnych i zewnętrznych czynników znalazły zastosowanie w praktyce projektodawczej. Do nich należy zaliczyć przede wszystkim ustroje przekryć hal produkcyjnych i magazynowych, ustroje rampowe itp.

Od roku 1953 zapoczątkowano nowy okres prac typizacyjnych, nacechowany rozwiązywaniem typowych przekryć, jako ustrojów budowlanych dających się zastosować w wiciu przypadkach, co w rezultacie prowadziło do stworzenia ograniczonej ilości typów o znaczeniu uniwersalnym (promocja 3 w 1).