Układ otworów okiennych

O konstrukcji stropów oraz położeniu belek głównych zorientować się często można już na podstawie oględzin zewnętrznych, po takich oznakach, jak np. kotwie na fasadach budynku, wskazujące na położenie drewnianych belek stropowych, wygląd tynku sufitu wskazujący charakterystycznym układem rys czy smugami na tynku przebieg belek stropowych lub styki prefabrykatów, grubość stropu, układ otworów okiennych, wysokość nadproży itp. Z reguły jednak oznaki te wystarczają jedynie do prawidłowego wyboru miejsca dokonania odkrywek (program uprawnienia budowlane na komputer).

Odkrywek tych dokonuje się najczęściej w sąsiedztwie ścian niosących strop. Pozwala to, w przypadku belek drewnianych i stalowych, skontrolować jednocześnie sposób podparcia belek i stan zachowania na podporze, gdzie zjawiska korozji, butwienia itp. występują, wobec zmian wilgotności, szczególnie intensywnie, w przypadku zaś stropów żelbetowych stwierdzić jednocześnie czy istnieją warunki uzasadniające przyjęcie utwierdzenia na podporach np. w postaci wieńców żelbetowych, których rozpoznanie wpływać zresztą może na ocenę całości konstrukcji budynku (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W przypadku stropów Kleina podstawową rolę odgrywa określenie wymiarów belek nośnych. Często (np. w stropach piwnicznych) łatwo dostępna jest dolna stopka dźwigarów, z której szerokości wnioskować można o zastosowanym profilu dźwigara. Pamiętać przy tym jednak należy, że wymiary stosowanych profili belek dwuteowych ulegały zmianom. Szczególnie więc w starszych obiektach pomiar taki, wobec stosowania różnego rodzaju profili, może nie dawać jednoznacznych wyników, a w skrajnych przypadkach prowadzić do dużych nieporozumień (np. przyjęcia szyny kolejowej za dwuteownik) (uprawnienia budowlane).

Problem konstrukcyjny

Wiele rodzajów stropów miało odrębne przepisy konstrukcyjne, które niezależnie od ogólnych norm podawały bądź to minimalne wymagania związane ze stosowaniem danego rozwiązania (np. przepisy dotyczące płyt ceglanych stropów Kleina), bądź wręcz podawały, szczególnie w przypadku stypizowanych elementów prefabrykowanych, wymiary i zbrojenie belek zależnie od ich rozpiętości i obciążenia. Znajomość tego rodzaju przepisów jest bardzo pomocna, sprowadza bowiem często inwentaryzację do zweryfikowania czy odpowiednie zalecenia zostały dotrzymane (program egzamin ustny).

Na ogół układ i wymiary elementów nośnych stropu odtwarza się na podstawie 2-3 odkrywek. Zawsze jednak należy stwierdzić, czy tak odtworzony układ prowadzi do prawidłowego podparcia belek. Jeśli belki np. trafiają na wycięcia w stropie, otwory w ścianach podpierających, otwory kominowe i wentylacyjne itp., wówczas należy sprawdzić, jak wynikający problem konstrukcyjny został rozwiązany (opinie o programie). Do rozpoznania takiego przywiązywać należy szczególną uwagę, gdyż sytuacja taka wynikać może z niedopracowania projektu, a wówczas odpowiednie zabiegi konstrukcyjne w postaci wymiany elementów itp. wykonywane mogły być w trakcie realizacji, bez odpowiednich przeliczeń i stanowić mogą najsłabszy element stropu. Zbadać należy oczywiście oddzielnie konstrukcję partii stropów obciążoną w sposób szczególny, np. ścianami czy stropami stojącymi na stropie, zmontowanymi na stałe urządzeniami itp. (segregator aktów prawnych).

Szczególnie pracochłonna jest inwentaryzacja konstrukcji stalowych. Dlatego istotne jest tu ustalenie z góry, jaki zakres inwentaryzacji jest niezbędny dla wykonania zadania postawionego rzeczoznawcy. Ułatwienie w pracach inwentaryzacyjnych stanowi ustalenie okresu wykonania konstrukcji i związane z tym ustalenie z jakiego katalogu pochodzą stosowane profile. Często węzły konstruowane są na podstawie zasady, że nośność połączeń (np. liczba nitów) powinna odpowiadać największej sile przenoszonej przez przekrój łączonego elementu (promocja 3 w 1). Zbadanie czy i w jakim zakresie zasada ta została zastosowana zwalniać może, przynajmniej częściowo, z konieczności szczegółowej inwentaryzacji połączeń. Również na ogół wyrywkowo sprawdza się zachowanie różnego rodzaju przepisów konstrukcyjnych dotyczących wzajemnego stosunku grubości blach, rozstawu nitów czy spawów.