Urabialność

Na przykład, jeśli zmniejsza się stosunek kruszywa do cementu, lecz pozostawi się stały stosunek wodno-cementowy, wzrasta zawartość wody i w konsekwencji polepsza się urabialność. Jeśli jednak z drugiej strony utrzymuje się jako wartość stałą zawartość wody, podczas gdy zmniejsza się stosunek kruszywa do cementu, to stosunek wodno-cementowy maleje, lecz urabialność nie ulega poważniejszym zmianom (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ostatnie stwierdzenie jest konieczne z uwagi na pewne efekty drugorzędne, bowiem niższy stosunek kruszywa do cementu oznacza większą całkowitą sumę powierzchni ciał stałych (kruszywo i cement), a więc ta sama ilość wody prowadzi do zmniejszonej w pewien sposób urabialności. Może to być zrównoważone przez zastosowanie nieco grubszego uziarnienia kruszywa. Są jeszcze inne, o mniejszym znaczeniu czynniki, np. miałkość cementu, lecz ich wpływ jest ciągle jeszcze kontrowersyjny (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Nie istnieje, niestety, bezpośredni pomiar urabialności w znaczeniu uprzednio zdefiniowanym. Prowadzono liczne próby, aby skorelować urabialność z jakimś łatwym do przeprowadzenia pomiarem fizycznym. Żadna z tych prób nie dała jednak rezultatów całkowicie zadowalających, chociaż mogą one dostarczyć pożytecznych informacji o zakresie zmian urabialności w pewnych granicach (uprawnienia budowlane).

Jest to badanie szeroko stosowane na placach budowy na całym świecie. W badaniu tym nie mierzy się urabialności betonu, lecz jest ono bardzo pożyteczne w określaniu zmian jednorodności mieszanki o danych nominalnych proporcjach (program egzamin ustny).

Masa betonowa

Istnieją pewne niewielkie różnice w szczegółach badania w różnych krajach, lecz nie mają one poważniejszego znaczenia. W dalszym ciągu przedstawiono zalecenia normy BS 1881: Part 2: 1970. Forma do badania za pomocą stożka opadowego jest stożkiem ściętym wysokości 300 mm. Ustawia się ją na gładkiej powierzchni mniejszą średnicą ku górze i wypełnia masą betonową w czterech warstwach. Każdą warstwę zagęszcza się przez 25 uderzeń normowego ubijaka stalowego o średnicy 16 mm, mającego na końcu zaokrąglenie. Górną powierzchnię stożka wygładza się za pomocą kielni. Formę należy mocno dociskać do podstawy w czasie całego wypełniania; ułatwiają to specjalne uchwyty lub występy do przyciskania formy stopami (opinie o programie).

Natychmiast po wypełnieniu formą unosi się ostrożnie pionowo w górę. Stożek z masy betonowej pozostawiony bez formy będzie opadał w mniejszym lub większym stopniu stąd nazwa badania. Zmniejszenie się wysokości stożka, mierzone w części najwyższej, nazywa się opadem i jest mierzone z dokładnością do najbliższych 5 mm. W celu zmniejszenia wpływu zmian tarcia powierzchniowego na opad wnętrze formy i jej podstawa powinny być nawilżone przed rozpoczęciem każdego badania, a przed podniesieniem formy powierzchnia podstawy bezpośrednio przy stożku powinna zostać oczyszczona z betonu, który mógł tam przypadkowo spaść (segregator aktów prawnych).

Jeśli zamiast równomiernego opadu nastąpi poślizg połowy stożka wzdłuż płaszczyzny ukośnej, określa się to zjawisko jako ścięcie próbki i badanie należy powtórzyć. Powtórne wystąpienie ścięcia próbki, jak to może zdarzyć się dla pewnych rodzajów masy betonowej, wskazuje na brak spoistości. Masa betonowa o konsystencji wilgotnej ma opad zerowy, tak że w zakresie raczej suchych mieszanek nie można określić tą metodą żadnych różnic w urabialności (promocja 3 w 1). Tłuste mieszanki zachowują się dostatecznie dobrze i ich opad jest czuły na różnice w urabialności. Jednak w chudych mieszankach o tendencjach do niespoistości prawdziwy opad może łatwo zmienić się w ścięcie lub nawet rozsypanie się próbki i można otrzymać duże różnice w wartościach opadu uzyskanych na różnych próbkach wykonanych z tej samej masy betonowej.