Ustrój nośny hali kotłów

Przykładem wysokiej ramy składanej z drobnych segmentów może być ustrój nośny hali kotłów w Vasa w Finlandii. Układ konstrukcji o wysokości 37 m i rozpiętości 22 m oraz sposób montażu (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy ramach o większej rozpiętości lub znaczniejszym obciążeniu stosuje się również konstrukcje monolityczne, betonowane na miejscu, względnie konstrukcje łączone z niewielu elementów. Przykład takiego ustroju, przedstawiający halę magazynu w Berlinie.

Przykład ustroju o rozpiętości 27 m, w którym rygle poziome ułożone są na słupach. Przekrycia powierzchniowe. Zaliczamy do nich ustroje nośne płytowe i powłokowe, w których zastępujemy w analizie statycznej założenie płaskich przekrojów założeniem nieodkształcalności normalnej do powierzchni środkowej. Są to ustroje bardzo oszczędne w zużyciu materiałów, stanowiące dziedzinę dużej przyszłości, jeśli chodzi o zastosowanie sprężenia wstępnego (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Pełne zalety sprężenia występują przy zastosowaniu sprężenia dwukierunkowego, w kierunkach prostopadłych (w płytach) lub według odpowiednich trajektorii.
Można również stosować sprężenie jednokierunkowe, które jest jednak nieco mniej efektywne, a także sprężenie brzegowe (za pomocą kabli rozmieszczonych w pobliżu brzegów powłoki), modyfikujące w sposób korzystny stan naprężenia warunki brzegowe ustroju.

Niezbyt wielka, aczkolwiek stale rosnąca liczba zrealizowanych konstrukcji tego rodzaju wynika częściowo z trudności związanych z ich analizą statyczną.
Najprostszymi ustrojami powierzchniowymi są płyty. Płyty prefabrykowane o niewielkich wymiarach (uprawnienia budowlane). Przykład przekrycia utworzonego z płyt sprężonych o rozpiętości 5 m i grubości 7 cm. Przekrycie to zastosowano w dworcu lotniczym, którego konstrukcję. Płyty zostały ułożone na stopkach dolnych dźwigarów, a następnie poprzecznie sprężone, tworząc w ten sposób wraz z dźwigarami monolityczny ustrój plytowo-żebrowy. Innym przykładem konstrukcji płytowej jest pawilon na wystawie budowlanej w Hanowerze. Cała konstrukcja nośna, tj. zarówno płyty jak i dźwigary wspornikowe są sprężone.

Główna płyta nośna

Szersze możliwości kształtowania konstrukcji istnieją w powłokach (program egzamin ustny). Najczęściej stosowanym typem przekrycia są tutaj konstrukcje szedowe. Konstrukcje te mogą opierać się na różnego typu układach żebrowych, bądź też stanowić ustroje powłokowe w ścisłym znaczeniu, bezpośrednio sprężone. Przykładem rozwiązania pierwszego rodzaju może być hala w Forchheim, gdzie sama powłoka nie jest sprężona, natomiast opiera się na konstrukcji kratowej systemu Finsterwaldera. Konstrukcję ustroju nośnego rozmieszczenie kabli (typu brzegowego) uwidocznione jest na rysunku linią kreskowaną (opinie o programie).

Za przykład sprężonych konstrukcji szedowych mogą służyć wykonane w Polsce przekrycia produkcyjnych hal włókienniczych w Bełchatowie i Kaliszu, zaprojektowane jako hale typowe o siatce słupów 30X30 m. Konstrukcję szedów stanowią wklęsłe dźwigary powierzchniowe ó długości 27 m i szerokości 7,5 m (segregator aktów prawnych). Głównymi elementami konstrukcji są tu podciągi o długości 30 m, które składa się z segmentów prefabrykowanych układanych na rusztowaniu przesuwnym i łączonych ze sobą przez sprężenie. Właściwą konstrukcję nośną stanowią dwie płyty ukośne; trzecia płyta spełnia rolę przykrywy kanału klimatyzacyjnego.

Najmniejsza grubość płyt nośnych wynosi
4 cm, wysokość żeber jest zmienna i dochodzi do 25 cm. W żebrach znajdują się otwory do przeprowadzania kabli, przy czym przewidziano odginanie ich ku górze. Sprężenie każdego koryta następuje za pomocą 14 kabli 12 0 5 mm. Główna płyta nośna ma ciężar ok. 2 T (promocja 3 w 1).

Współpracę sąsiednich powłok zapewniają stalowe szczebliny okienne. Szerokością swą opierają się one na podciągach poprzecznych, z których każdy utworzony jest z 2 bliźniaczych dźwigarów.