Ustrój wtórny

Oddzielenie od wspornika wielokondygnacyjnego jego dolnej części nie oznacza jeszcze jej zniszczenia. Jeżeli część ta jest należycie powiązana w poziomie stropu z resztą konstrukcji (za pomocą wieńca lub wieńca i stropu), może powstać tu nowy jednokondygnacyjny ustrój wspornikowy. Współpracy poszczególnych elementów w tym ustroju towarzyszą znaczne przemieszczenia i rysy, a sile stycznej w złączu pionowym przeciwstawia się już nie jego spoistość, lecz siła tarcia w strefie docisku siły poziomej, wywołanej momentem zginającym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Z punktu widzenia wartości użytkowej część budynku, w którym ukształtował się taki ustrój wtórny, jest zniszczona i wymaga bardzo gruntownej naprawy w przeciwieństwie do stanu zachowania wspornika wielokondygnacyjnego, który w zasadzie nie wymaga naprawy (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Z uwagi jednak na fakt, że nie występuje tu zagrożenie życia ludzkiego, uważamy, że stan graniczny nośności konstrukcji nie został przekroczony, co w myśl założeń przyjmowanych do obliczeń jest równoznaczne z warunkiem bezpieczeństwa konstrukcji w sytuacji poawaryjnej. Warunki, w których pracuje konstrukcja częściowo uszkodzona, są bardzo złożone, a nasze rozeznanie w tym względzie jest jeszcze bardzo skromne. Tworzenie się wtórnego ustroju nośnego jest zjawiskiem dynamicznym, o nieokreślonych jeszcze bliżej parametrach. Posłużenie się w obliczeniach uproszczonym schematem statycznym wymaga zatem dodatkowych zabezpieczeń (uprawnienia budowlane).

W celu zapewnienia stateczności budynku i współpracy przestrzennej wszystkich elementów konstrukcji w przenoszeniu obciążeń norma brytyjska CP-110 zaleca, aby we wszystkich budynkach o konstrukcji betonowej, wysokich na 5 i więcej kondygnacji, ściany i słupy niezależnie od metody wykonania budynku miały zbrojenie ciągłe od fundamentów do poziomu dachu, a stropy zbrojenie obwodowe i łączące na ścianach nośnych (program egzamin ustny). Zbrojenie to powinno być tak rozmieszczone, aby możliwie skutecznie przyczyniło się do powstania wtórnego ustroju nośnego w przypadku lokalnego uszkodzenia budynku.

Zbrojenie pionowe ścian

Zbrojenie pionowe ścian F_av powinno mieć przekrój nie mniejszy niż 2%₀ przekroju ściany i może być rozłożone równomiernie na długości ściany lub skoncentrowane w wieńcach pionowych bądź w słupach ukrytych w grubości ściany. Ściany grubości 16 cm należałoby więc zbroić prętami 0 18 co 16 cm lub co 32 cm, jeżeli zbrojenie byłoby w dwóch warstwach. W przypadku skoncentrowania zbrojenia w wieńcach pionowych co 3,60 m potrzebne byłoby zbrojenie (opinie o programie).

Zbrojenie łączące słupy w kierunku pionowym F_a powinno być nie mniejsze niż 1% przekroju słupa. Zbrojenie obwodowe w poziomie stropów powinno być umieszczone w odległości nie większej niż 1,20 m od krawędzi ściany zewnętrznej lub w ścianie zewnętrznej (jeżeli jest to ściana konstrukcyjna), a przekrój tego powinien być zdolny do przeniesienia siły rozciągającej N_h = q_w (kN), gdzie q_w określa się ze wzoru.

Zbrojenie łączące może być rozłożone równomiernie lub być skoncentrowane w wieńcach (segregator aktów prawnych). Jeżeli umieszczone jest ono w ścianach, powinno znajdować się w odległości nie większej niż 0,5 m powyżej lub poniżej stropu. Słupy zewnętrzne konstrukcji szkieletowej oraz ściana szczytowa (na m szerokości) powinny być powiązane w poziomie stropu z resztą konstrukcji zbrojeniem przenoszącym siłę rozciągającą określoną przez większą z wartości gdzie l_v wysokość kondygnacji w świetle lub 3% siły pionowej przenoszonej przez słup bądź ścianę na rozpatrywanej kondygnacji (promocja 3 w 1).

Słupy narożne powinny być powiązane z resztą konstrukcji w obu kierunkach. Obliczając wg normy brytyjskiej przekroje zbrojenia wykonanego ze stosowanej u nas stali A-III, otrzymuje się dla budynku o wysokości 10 kondygnacji.