Usytuowanie płyt stropowych

Rozwiązanie takie może być zalecane w przypadku, gdy konstrukcja stropów jest również monolityczna. Uzyskuje się dzięki temu możliwość stosowania modularnych elementów deskowania stropów. Trzeba się jednak wtedy liczyć z potrzebą zaprojektowania specjalnych elementów ścian zewnętrznych lub innych elementów prefabrykowanych. W sumie więc takie rozwiązanie jest celowe przede wszystkim w przypadku konstrukcji całkowicie monolitycznych (łącznie ze ścianami zewnętrznymi) lub w przypadku budynków z elementami o wykończeniu tradycyjnym (np. ze ściankami zewnętrznymi z bloczków gazobetonowych itp.) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Najczęściej stosowane usytuowanie płyt stropowych rozpiętych jednokierunkowo. Wszystkie płyty mają tu jednakową szerokość w związku z czym płyta przy ścianie konstrukcyjnej, równoległej do kierunku rozpięcia stropu („podłużnej”), zachodzi swoją krawędzią podłużną na grubość tej ściany (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Takie usytuowanie płyt jest korzystne z uwagi na standaryzację wymiarów płyt, dobrą współpracę przestrzenną ścian i stropów, a także ze względów użytkowych. Eliminuje się w ten sposób „klawiszowanie” płyty stropowej względem ściany, a także polepsza się izolację akustyczną pomieszczeń. Jest jednak pewna trudność konstrukcyjna w usytuowaniu wieńca na ścianie „podłużnej”, a także w znalezieniu miejsca dla trzpieni montażowych i uchwytów. W praktyce trudności te pokonuje się zwiększając (w czasie montażu) odpowiednio szerokość spoiny s., na ścianie „podłużnej” kosztem szerokości s₁ spoin pozostałych (uprawnienia budowlane).

Warianty układu płyt stropowych przy podłużnej ścianie wewnętrznej, przedstawione na rys. 2-8b, c, stosuje się zwykle w przypadku „podłużnych” ścian z kanałami wentylacyjnymi. Zróżnicowanie I stopnia jest istotne ze względu na rodzaj form i inne urządzenia produkcyjne, zróżnicowanie III i IV stopnia (typorozmiary) na organizacje produkcji i montażu.

Oznaczenie prefabrykatu

Liczba typów w jednym budynku zależy z jednej strony od wymiarów prefabrykatów (udźwigu żurawia montażowego), z drugiej zaś od ukształtowania architektonicznego budynku. W uprzemysłowieniu budownictwa dąży się do operowania możliwie dużymi elementami, a to z kolei narzuca szczególną dyscyplinę przy kształtowaniu architektonicznym budynku (program egzamin ustny).

Przy dużych wymiarach prefabrykatów i małej liczbie typów swobeda kształtowania architektonicznego jest ograniczona (kolumna 1). Operowanie prefabrykatami o dużych wymiarach przy zachowaniu swobody architektonicznej prowadzi do dużej liczby typów (kolumna 2). Mała liczba typów prefabrykatów i swoboda kształtowania architektonicznego uniemożliwia projektowanie prefabrykatów o dużych wymiarach (kolumna 3).

Oznaczenie prefabrykatów. Stopnie zróżnicowania typów prefabrykatów pozwalają na uporządkowany sposób oznaczenia prefabrykatów. Przykładem w tym względzie może być sposób przyjęty w systemie W-70 (opinie o programie).

Oznaczenie prefabrykatu składa się z grup liter i cyfr, oddzielonych kropkami. Na pierwszym miejscu występuje symbol wyrażony dużymi literami, określający typ podstawowy i jednocześnie I stopień zróżnicowania, na drugim miejscu symbol liczbowy wyrażający w modułach wymiar zmienny w ramach II stopnia zróżnicowania (wyjątek stanowią płyty stropowe, w których oznaczeniu na drugim miejscu występują dwa wymiary zmienne długość i szerokość), na trzecim i dalszych miejscach symbol wyrażony małymi literami oznaczający dalsze cechy prefabrykatu (segregator aktów prawnych).

Systemy otwarte i zamknięte. Systemy budownictwa uprzemysłowionego dzielimy zwykle w aspekcie typizacji na systemy otwarte i zamknięte. Systemy otwarte operują prefabrykatami uprządkowanymi wg otwartych typoszeregów. Prefabrykaty te składa się wg określonych zasad systemu w różne warianty układów funkcjonalnych, w związku z czym umożliwione są różne rozwiązania architektoniczne (promocja 3 w 1).