Uszczelnienie z folii aluminiowej

Uszczelnienie z folii aluminiowej pokrywa się lakierem asfaltowym. Bardzo dobre uszczelnienie przy stosunkowo dużej elastyczności złącza daje zastosowanie ołowiu jako szczeliwa. W przypadku zastosowania do wypełnienia kielicha ołowiu lanego na warstwę sznura smołowego nakłada się warstwę (2-3 zwoje) sznura białego. Po zalaniu złącza ołowiem na gorąco w specjalnej formie, starannie się go ubija. Ponieważ ołów jest materiałem deficytowym, ogranicza się użycie go jako szczeliwa do wyjątkowych przypadków. Ilość materiału potrzebnego do uszczelnienia jednego złącza zależy od średnicy rury i rodzaju szczeliwa (program uprawnienia budowlane na komputer).

Połączenia kołnierzowe. Rury do połączeń kołnierzowych mają na obu końcach kołnierze. Między kołnierze sąsiednich rur zakłada się uszczelkę, a następnie ściąga się je równomiernie śrubami. W razie konieczności ułożenia połączenia kołnierzowego bezpośrednio w ziemi należy starannie zabezpieczyć przed korozją śruby i nakrętki (zalać asfaltem, zabandażować) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Połączenie elastyczne gwintowe rur żeliwnych (PN-62/ /H-74151-74169). Kielich rur do połączeń elastycznych ma wewnątrz gwint. Wykonanie połączeń polega na włożeniu w kielich specjalnej pierścieniowej uszczelki gumowej i na dociśnięciu jej za pomocą gwintowanego dławika żeliwnego wkręcanego w kielich. Połączenia tego typu nie wymagają zabezpieczenia przeciwko korozji (uprawnienia budowlane).

Połączenia rur azbestocementowych. Przy ciśnieniach roboczych do 5 at stosuje się złącza typu Simplex składające się z nasuwki azbestowo-cementowej oraz dwóch uszczelniających pierścieni gumowych. Złącza typu Gibault (rys. 1-78), znacznie droższe od poprzednich i wymagające zabezpieczenia przed korozją, mogą być stosowane przy ciśnieniach roboczych do 10 at (opinie o programie).

Materiały do uszczelnień

Warunkiem szczelności połączenia jest staranne jego wykonanie oraz zastosowanie odpowiedniego materiału na uszczelnienie. Materiały uszczelnień powinna cechować odpowiednia wytrzymałość, spoistość i elastyczność, a szczególnie trwałość.

Proces montażu instalacji należy rozpocząć od trasowania przewodów, wyznaczenia miejsc usytuowania zaworów i urządzeń sanitarnych, wykonania otworów w stropach i ścianach, wyznaczenia miejsc osadzenia podpór stałych. Przewody wodociągowe mogą być prowadzone po wierzchu ścian lub w bruzdach o wymiarach: 7X7; 7X14; 14X14 (cm) (segregator aktów prawnych).

Wielkości bruzd powinny być tak dobierane, aby dokoła rury pozostawiona była przestrzeń powietrzna grubości co najmniej 1 cm. Po przeprowadzeniu prób szczelności bruzdy należy zakryć płytami osłonowymi wykonanymi z płyty pilśniowej, sklejki itp. Zamurowanie przewodów na stałe w ścianach jest niedopuszczalne. Przewody wodociągowe nie powinny być prowadzone nad przewodami centralnego ogrzewania, ciepłej wody i gazu oraz nad przewodami elektrycznymi. Minimalna odległość przewodów stalowych i żeliwnych do kabli elektrycznych przy układaniu równoległym powinna wynosić 0,50 m, a w miejscach skrzyżowania 0,05 m, od rur zaś gazowych 0,15 m, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (promocja 3 w 1).

Przewody dopływowe i odgałęzienia powinny być prowadzone równolegle do płaszczyzny ściany, ze spadkiem w kierunku pionów lub wodomierza wynoszącym co najmniej 3%o. Odległości przewodów mierzone od wyprawionej powierzchni ściany do powierzchni rury (lub izolacji rury) zależą od średnicy rur. Rurociągi pionowe powinny być przymocowane do ściany za pomocą haków lub uchwytów, przy czym na każdej kondygnacji (o wysokości do 4 m) powinno być co najmniej jedno zamocowanie umieszczone w miarę możliwości w połowie wysokości pomieszczenia. W miejscach przejścia przewodu przez ściany i stropy powinny być osadzone tuleje, przy czym w miejscach tych nie powinno być połączeń rur.