Uzwajanie rur na urządzeniach stacjonarnych

Produkcja rur betonowych charakteryzuje się szeregiem specjalnych procesów związanych z formowaniem, zagęszczaniem betonu, transportem itd. Tu omówimy ją wyłącznie z punktu widzenia sprężania, tzn. uzwajania rur naprężonym uzbrojeniem (program uprawnienia budowlane na komputer).

Pierwsze próby sprężania rur były przeprowadzone już w r. 1910, zaś około 1930 r. zostały wprowadzone na rynek masowo produkowane rury dwóch typów: systemu Vianini oraz systemu Ziiblin, w których zastosowano zagęszczanie betonu przez wirowanie, uzyskując w ten sposób wytrzymałości betonu 600-900 kG/cm2. Dzięki tym wytrzymałościom, w przypadkach niezbyt wielkich obciążeń rury takie mogły być stosowane również bez sprężania (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Charakterystyczne połączenia kołnierzowe tych rur. Wielką zaletą rur sprężonych jest ich odporność na przeciążenia („uderzenia”) hydrauliczne; rura może się wprawdzie w takim przypadku zarysować, jednak po ustąpieniu nadciśnienia rysy zasklepiają się i rura staje się znowu szczelna.

Uzwajanie na urządzeniach stacjonarnych polega na wprowadzeniu rury z betonu stwardniałego o dostatecznej wytrzymałości do maszyny uzwajającej, w której następuje nawinięcie na rurę naprężonego drutu w postaci gęstej spirali. Maszyna uzwajająca musi więc zapewniać ruch obrotowy przy równoczesnym ściśle zsynchronizowanym ruchu posuwistym (uprawnienia budowlane). Ze względu na sposób naciągu drutu, uzwajarki można podzielić na dwie grupy:
1) urządzenia naciągające drut po jego nawinięciu na rurę w stanie nie naprężonym,
2) maszyny nawijające na rurę drut uprzednio naciągnięty, przy czym napięcie wytworzone jest przy przejściu drutu przez odpowiednie urządzenia hamujące.

Zasadę działania urządzeń typu pierwszego. Drut nie naprężony nawinięty na rurę, przechodzi w jednym swoim zwoju w kształcie „pętli” przez bloki A i B rozsuwane odpowiednią stałą siłą i nadające w ten sposób drutowi pożądane napięcie; potrzebny opór powstaje przez tarcie zwojów nawiniętych na rurę. Naciąganie odbywa się bądź przez obrót rury, bądź przez obrót wokół rury urządzenia napinającego. Jeżeli drut zakotwiony jest na rurze tylko na początku i końcu, to krążki A i B będą rozsuwały w miarę naciągania, z uwagi na kompensację narastającego stopniowo wydłużenia całkowitego drutu (program egzamin ustny).

Rozwiązanie konstrukcyjne

Modyfikację takiego urządzenia, w której naciąganie uzbrojenia następuje równocześnie z jego nawijaniem (aczkolwiek niezależnie od nawijania). W miarę ruchu posuwisto-obrotowego następuje jednocześnie uzwajanie z bębna, na którym znajduje się zwój drutu. Opór dla drutu uzyskuje się przez tarcie zwojów między bębnem a urządzeniem napinającym.
Rozwiązanie konstrukcyjne urządzenia tego typu. Rura 2 obraca się na rolkach napędowych (opinie o programie).

Drut odwijany ze zwoju 4 zostaje napięty za pomocą urządzenia 3. Na rdzeń betonowy rury nawija się 2 lub 3 zwoje drutu bez napięcia, następnie owija się drut na blokach urządzenia naciągowego; po ponownym założeniu 2 lub 3 zwojów na rdzeń kotwi się koniec odcinka drutu w zacisku. Rdzeń wprawia się w ruch obrotowy, zaś urządzenie napinające w ruch posuwisty. Oba ruchy są tak zsynchronizowane, by uzyskać przewidziany skok spirali (segregator aktów prawnych). Specjalny mechanizm wywołuje stopniowe rozsuwanie się bloków napinających. Napinające uzbrojenie na rdzeniu są rozsuwane dźwignikiem hydraulicznym ze stałą siłą. Drut wychodzący ze zwoju przechodzi przez urządzenie prostujące i wstępnie napinające.

Trudności stabilizacji siły naciągu sprawiają, że często stosuje się urządzenia typu drugiego, pozwalające na bardzo precyzyjne wyregulowanie siły napinającej. Istotnymi jego częściami są urządzenie hamujące i urządzenie napinające, oparte najczęściej na zasadzie grawitacyjnej; oprócz tego w skład agregatu wchodzą mechanizmy wywołujące ruch obrotowy i posuwisty oraz urządzenia sterujące (promocja 3 w 1).