Warstwy dekoracyjne

Przy wyborze materiałów do zewnętrznego wykończenia ścian budynków wielkopłytowych na równi ze zgodnością warstwy wykończeniowej z ich funkcjonalnym i estetycznym przeznaczeniem duże znaczenie ma technologia wykonania tej warstwy w warunkach fabrycznych w ogólnym procesie przygotowania płyt. Takimi materiałami są np. płytki mozaikowe ceramiczne i szklane stosowane pod postacią dywaników uprzednio zestawionych na pod- osnowie papierowej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Najbardziej właściwe jest wykończenie, w którym funkcję warstwy dekoracyjnej spełnia zasadniczy materiał konstrukcyjny: odsłonięcie kruszywa metodą zmywania, fakturowe wykończenie szarego betonu itp. Stosuje się także wykończenie płyt warstwą rozdrobnionego frakcjonowanego kamienia (wapienia, marmuru), kolorowego grysu szklanego lub żwiru bądź kolorowymi betonami dekoracyjnymi i in. Jednakże cały ten arsenał środków materiałowych nie zawsze jest wykorzystywany przez architektów. Bardziej elastyczna powinna być również technologia czynności wykończeniowych w kombinatach prefabrykacji i budownictwa mieszkaniowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W najbliższych latach prawdopodobnie jeszcze większe rozpowszechnienie znajdą wielokondygnacyjne budynki szkieletowo-płytowe z lekkimi zawieszanymi płytami warstwowymi. Do zewnętrznych konstrukcyjno-wykończeniowych warstw płyt najwłaściwsze będzie stosowanie arkuszowego azbestocementu z różnymi licowymi powłokami, profilowanej blachy aluminiowej, o powierzchni anodowanej, twardego polichlorku winylu i innych nowych materiałów (uprawnienia budowlane).

Arkusze szkła emaliowanego

Jak dawniej do zewnętrznego wykończenia budynków będą szeroko stosowane różne rodzaje szkła budowlanego. Rozszerza się gama kolorów płytek mozaikowych powszechnie stosowanych do okładania płyt betonowych. Ale największą popularnością u architektów cieszą się różne rodzaje płaskiego szkła okładzinowego, spośród których wyjątkowo szeroko stosowane jest w Związku Radzieckim szkło hartowane powlekane emalią (program egzamin ustny).

Do licowania budynków stosuje się zazwyczaj arkusze szkła emaliowanego o wymiarach 650 X 1200 mm i grubości 6 mm. Materiał ten wyróżnia się dużą wytrzymałością, odpornością na wpływy atmosferyczne i uderzenie, dobrze wytrzymuje gwałtowne spadki temperatury (opinie o programie). Gama kolorów szkła emaliowanego obejmuje ok. 30 odcieni, nie zmienia ono zabarwienia przy długotrwałym naświetlaniu i oddziaływaniach atmosferycznych. Powierzchnia licowa arkuszy może być gładka polerowana, wzorzysta, fakturowana. Przy wykończaniu płyt ścian zewnętrznych małe arkusze zamocowuje się na zaprawie lub spoiwie, a okładzinę wielkowymiarową (maksymalne wymiary arkuszy 2400 X X 1200 mm) zamocowuje się specjalnymi kształtownikami. Stosuje się to szkło również do wewnętrznego wykończenia pomieszczeń w budynkach użyteczności publicznej (segregator aktów prawnych).

Coraz powszechniej do wykończenia i licowania są stosowane w Związku Radzieckim materiały szklistokrystaliczne, którym D. Mendelejew w swoim czasie przepowiadał dużą przyszłość. Z materiałów tych produkuje się walcowane płyty okładzinowe o wymiarach do 3000X1500 mm (grubość 5-25 mm) i prasowane płyty okładzinowe 250 x 250 i 300 x 300 mm (grubości 10-20 mm). Wyroby z żużlowego szkła polikrystalicznego są koloru białego, szarego i czarnego; możliwe jest jedno- lub wielobarwne pokrycie ich kolorowymi emaliami mineralnymi. Szkła polikrystaliczne budowlane są jednobarwne w masie lub mają deseń marmurkowy (promocja 3 w 1). Dzięki dobrym właściwościom fizycznym i eksploatacyjnym (pod względem wskaźników wytrzymałościowych szkło polikrystaliczne żużlowe przewyższa 2-3 razy szkło) materiały polikrystaliczne są bardzo efektywne w stosowaniu. Na przykład licowanie płytkami polikrystalicznymi żużlowymi termicznie polerowanymi, zamiast płytek szklanych mozaikowych, daje znaczny ekonomiczny efekt.